|
30:156
Quid
istud
est,
tam
conspicuum
inter
homines
sidus,
tam
excellentem
prophetam,
qui
etiam
Domini
nostri
Iesu
Christi
personam
repraesentabat,
salutem
populi
quam
pro
viribus
procurare
debebat
et
promovere,
potius
retardare,
et
quodammodo
impedire,
ne
Deus
populi
sui
vindex
et
assertor
appareat?
Neque
vero
destinata
malitia
et
contumacia,
sed
zelo
inconsiderato
id
facit.
Et
tamen
si
Deus
Samuelis
lamentationes
et
gemitus
admisisset,
ecclesiae
salus
prostrata
iacuisset.
An
non
igitur
quum
pro
salute
mundi
procuranda,
Samuel
illam
impediret,
Deum
oportuit
solum
operari
et
brachium
suum
ad
illam
promovendam
ex
serere?
Quapropter
agnoscamus,
quotiescunque
de
nostra
salute
cogitamus,
Deum
non
ab
hominibus
incitatum
fuisse,
ad
procurandam
ipsis
salutem:
neque
in
ipsis
ullam
invenisse
materiam
aut
occasionem
qua
ad
misericordiam
flecteretur:
sed
ex
mera
sua
bonitate
brachium
suum
armavisse,
et
iustitia
sua
fultum
fuisse.
Caeterum
si
de
hac
Davidis
unctione
ex
specie
externa
iudicium
fiat,
tanta
infirmitas
huius
operis
apparebit,
ut
sensus
et
ratio
humana
nugas
potius
et
ludicrum
nescio
quid
esse
quidquid
hic
iactum
est,
quam
rem
seriam
dicat.
Deus
enim
suum
prophetam
mittit
ad
rustici
agricolae
filium,
invenem
adhuc
et
opilionem.
Sed
ubi
reperit?
Sane
non
in
palatio,
neque
aliqua
regia
domo,
sed
in
stabulis,
quemadmodum
propheta
canit
Psal.
78:
Elegit
Davidem
servum
suum,
et
tulit
eum
de
septis
ovium.
Verum
tamen
Deus
ratam
electionem
fecit.
Sed
iussus
Samuel
repentene
mandatum
Domini
exsequitur
?
Nae
sibi
metuit
a
Saule,
et
veretur
ne
si
ad
ipsum
res
ista
pervenerit,
ipsi
mortem
inferat.
Numquid
enim
erat
verisimile
Saulem
pacatis
rebus
tranquille
imperantem
subditis,
si
quis
nuncius
ad
ipsum
deferretur
de
alio
uncto
in
regem
a
Samuele
ipsum
ad
necem
quaesiturum?
Deinde
an
David
ungitur
statim
inaugurandus
et
dominaturus?
Minime
gentium:
sed
ista
omnia
clandestinis
consiliis
geruntur,
ut
nihil
eorum
ad
cuiusquam
aures
perveniat,
sed
intra
privatos
Isai
parietes
contineantur.
Quare,
ut
dixi,
ludicra
omnia
ista
esse
videntur
et
plane
ridicula.
Sane,
si
haec
initia
tantum
spectentur.
Sed
ita
solet
Deus
opera
sua
perficere,
ut
licet
prima
fronte
nihil
magnificum
neque
magnum
prae
se
ferant:
tamen
vel
illa
sola
vox,
Dei
imbecillitatem
esse
omnibus
humanis
viribus
longe
superiorem,
satis
declarat
Deum
sua
consilia
ad
felicem
et
optatum
exitum
semper
perdueturum.
Ita
Paulus
de
ecclesiae
conditione
loquens,
ait,
Deum
elegisse
imbecillia
mundi
huius,
ut
omnem
altitudinem
confunderet:
quae
alibi
suo
loco
fusius
persequemur:
sed
quorum
tamen
hic
nobis
luculentum,
exemplum
proponitur,
in
hoc
toto
negotio
electionis
et
unctioDis
Davidis
in
regem,
de
qua
si
ex
primordiis
iudicium
fiat,
impedimento
fuisse
ipsi
|