|
44:154
hunc
virum,
admonet
non
considerandam
esse
Ierosolymam,
nisi
in
spiritu:
quia
vix
tunc
poterant
adduci
ut
construerent
urbem
instar
mediocris
et
obscuri
oppidi.
Yidemus
ergo
hic
notari
discrimen
inter
externum
adspectum
Ierosolymae,
qualis
tunc
erat,
et
inter
statum
futurum,
qui
erat
sperandus:
quanquam
tunc
non
erat
visibilis.
Haec
igitur
ratio
est
prophetiae,
quod
ubi
Zacharias
sustulit
oculos,
viderit
mensuram
vel
perpendiculum
in
manu
viri.
Iam
rursus
admonet
se
fuisse
attentum
ad
visiones
istas.
Nam
dum
interrogat,
ostendit
se
non
esse
somniculosum
vel
socordem,
sicuti
multi
suffocant
omnem
lucem
sua
ignavia.
Et
utinam
hodie
talis
in
nobis
torpor
non
dominaretur!
quia
merito
poenas
damus
contemptus
nostri,
quoties
secure
et
negligenter
audimus
quod
Deus
nobis
proponit.
Ergo
discenda
est
nobis
attentio
et
maior
sedulitas
ab
exemplo
prophetae.
Quaerit
quonam
abeat:
postea
adiungit,
Ut
metiatur:
tandem
ostendit
qualis
sit
mensura
Ierosolymae,
nempe
quia
posthac
nullus
erit
circuitus
murorum,
qui
capiat
immensam
populi
multitudinem.
Deus
ergo,
inquit,
longe
lateque
diffundet
sanctam
urbem:
non
erit
amplius
clausa
suis
moenibus
ut
antea,
sed
habitabitur
per
omnes
pagos.
Non
dubium
igitur
est
quin
hic
Deus
testari
voluerit
de
ecclesiae
propagatione,
quae
multo
post
tempore
sequuta
est,
nempe
Christi
adventu.
Etsi
enim
opulenta
fuit
Ierosolyma,
deinde
habuit
maximum
circuitum,
imo
fuit
urbs
triplex,
nt
satis
notum
est:
et
profani
etiam
scriptores
tradunt
fuisse
praecipuam
inter
urbes
Orientis,
ubi
tamen
erat
tunc
Babylon:
si
tamen
conferatur
cum
statu
Ierosolymae
hoc
vaticinium,
non
habitata
sine
muris,
nec
diffusa
fuit
per
totam
Iudaeam.
Colligimus
ergo
describi
hic
nobis
spiritualem
Ierosolymam,
quae
differt
ab
omnibus
terrenis
urbibus.
Quod
autem
sequitur,
venisse
angelum
in
medium,
¨Ït
deinde
fuisse
obvium
alteri
angelo,
hinc
etiam
apparet,
quemadmodum
ex
toto
prophetae
contextu,
quam
diligenter
curet
Deus
salutem
ecclesiae
suae:
quia
semper
angelos
quasi
emissarios
habet,
qui
properent
ad
eius
nutum,
et
prospiciant
ecclesiae
necessitatibus.
Quum
ergo
ita
angeli
consentiant
ad
tuendam
ecclesiae
salutem,
hinc
perspicimus
quam
Deo
cari
sint
fideles,
in
quorum
gratiam
ita
exercet
omnes
suos
angelos.
Deinde
videmus
etiam
ut
Dominus
voluerit
hoc
vaticinium
clarum
et
manifestum
esse
piis
omnibus:
Vade,
curre
ad
puerum
hunc,
inquit,
et
dic.
Petierat
quidem
Zacharias
sibi
exponi
quid
vellet
mensura
in
manu
hominis:
quod
autem
angelus
alter
occurrit,
hinc
apparet,
quemadmodum
iam
dixi,
non
negligere
Deum
preces
suorum
et
vota,
si
modo
discere
cupiant:
quin
fungatur
officio
probi
et
fidelis
magistri
erga
ipsos:
imo
currendi
verbum
etiam
notandum
est.
Vade,
inquit,
et
quidem
propera,
ne
puer
hic
ditdius
hae-
|