30:153 153 IN I. LIB. SAMUEL. CAP. XVI. 154 commoveamur, eiusque afflictionem lugeamus. Verumtamen hanc per se bonam affectionem fraeno quodam cohibendam sciamus, ne excessu nostro Deo reluctari velle videamur. Nam si nimium affectibus nostris indulserimus, certum est quod in se bonum fuerat paulatim corruptum iri, et malum vires accepturum, et diabolum, cuius notae satis in nobis incautis opprimendis fraudes, tandem eo nos impulsurum, ut Deo ipsi reluctari et contumaciter adversus ipsum sentire non vereamur. Nae ipsa experientia compertum id facit. Annon enim crebras hominum querelas istiusmodi videmus? Qui affligitur, queritur nimium diuturnam afflictionem, et in istiusmodi voces prorumpit : Ecquis erit tandem finis malorum? quando aliquod solamen doloris dabitur? Inde fit ut suis affectibus abreptus, et impatientia victus, etiam in Deum ipsum contumeliose agat : Nunquam ne Deus suorum miserebitur ? An semper ad suorum preces obsurdescet? Denique pravas cogitationes tandem indignatio et exacerbatio animorum excipiet: sicuti videmus praestantissimum vinum, si ebulliat, tandem acescere. Eadem nostrarum affectionum ratio est: siquidem ex nimia cura et intemperantia nascitur arrogantia, et inde adversus Deum murmur et indignatio: ut vix abstineamus querelis; quae licet non usque ad blasphemiam progrediuntur, tamen Deum graviter in nos provocant, et multum ab ea obedientia recedunt quae Deo debetur. Quare discamus nostris affectibus ita moderari, ut Dei voluntati nos ultro subiiciamus, et ab ipsius providentia toti pendeamus : ac si qui minas intentarint, ut varii casus metuendi videantur, Deum sciamus posse omnibus occurrere, et in ipsius promissionibus acquiescamus, et auxilium imploremus. Quapropter Deum quidem precibus sollicitare possumus: sed tamen affectus cohibendi, ne ultra terminos efferantur, sed veluti captivi coerceantur. Ad hoc nos exempla vel sanctissimorum virorum oportet intueri. Davidem videmus in hostium suorum et Dei contemptorum medio versantem, a quibus mox videbatur laniandus et devorandus, quodammodo fluctuare, et tanquam desperatis rebus eiulare. Nonne et prophetam conspicimus velut adversus Deum disceptare, et conqueri quasi promissionum suarum oblitus esset; quum videret tantam in populo rerum omnium confusionem ? Sane istis exemplis nos eo magis commoveri oportet, quo sanctioribus viris contigerunt, ut in omnibus rebus tam laetis et prosperis quam tristibus et adversis hoc fraeno retineamur, cogitatione nimirum divinae voluntatis, quam fieri prae omnibus expetamus, et in ea placide conquiescamus: ac proinde si Dei voluntas patefacta nobis fuerat, eam ut bonam et iustam agnoscamus et gratam habeamus. Deinceps sequitur, Deum iubere Samuelem