|
44:152
Deinde
scimus
et
praedicationem
verbi
et
sacramenta
adminicula
esse
quibus
nos
ad
se
deducit.
Si
ergo
non
negligimus
haec
adiumenta
quae
nobis
Deus
porrigit
ad
manum,
et
si
praesertim
ab
ipso
petimus
ut
nos
spiritu
suo
dirigat,
certe
nihil
erit
tam
obscurum
vel
implicitum
in
omnibus
prophetiis,
quod
nobis
non
manifestet,
nempe
quoad
expediet,
neque
enim
aequabili
mensura
spiritum
omnibus
largitur:
sed
ita
statuendum
est,
quamvis
obscurae
sint
prophetiae,
tamen
si
quisque
nostrum
se
docilem
et
morigerum
offerat
Deo,
fructum
fore
nobis
certum,
quemadmodum
videmus
non
fuisse
fraudatum
Zachariam
voto
suo.
Angelus
enim
mox
respondet.
Notandum
est
etiam
quod
uno
in
loco
nominat
Iehovam,
et
in
alio
angelum,
et
quidem
promiscue
de
uno
et
eodem
loquens,
unde
sequitur,
inter
angelos
Deum
quoque
apparuisse.
Sed
tenendum
memoria
est
quod
prius
dixi,
hunc
primarium
angelum
fuisse
mediatorem
et
caput
ecclesiae.
Est
autem
idem
Iehova:
quia
scimus
Christum
esse
Deum
manifestatum
in
carne.
Non
mirum
igitur
est,
si
promiscue
propheta
angelum
nuno
vocet,
et
nunc
Deum
aeternum,
qui
et
mediator
est
ecclesiae,
et
idem
Deus:
Deus,
quia
unius
cum
patre
essentiae:
mediator
autem,
quia
etsi
nondum
carnem
nostram
induerat
ut
nobis
propinquus
esset
ac
frater,
iam
tamen
hoc
munus
coepit
tunc
obire:
quia
non
potuit
stare
ecclesia
sine
aliquo
capite,
neque
aliter
potuit
Deo
suo
coniungi.
Yidemus
nunc
ut
Christus
respectu
aeternae
suae
essentiae
sit
et
vocetur
Deus:
respectu
autem
officii
vocetur
angelus,
quatenus
scilicet
est
mediator,
sed
diverso
respectu.
Conclusio
nunc
clara
est,
quum
respondet
Deus
haec
quidem
esse
cornua
quae
ventilant
vel
dispergunt
tam
Iehudah
quam
Ierusalem,
et
regnum
Israel:
sed
sibi
totidem
esse
fabros,
quorum
manu
et
malleis
conteret
omnia
cornua:
etiamsi
ad
tempus
multum
molestiae
exhibeant
ecclesiae.
Notandum
vero
est,
cornu
varie
accipi
mutato
numero.
Nam
in
plurali
gentes
vocantur
cornua,
ob
duritiem
vel
robur:
postea
in
singulari
dicuntur
sustulisse
cornu,
nempe
quia
ferociter
vires
suas
proiecerant
ad
prosternendum
vel
dissipandum
populum
Dei.
Sequitur:
CAPUT
IL
1.
Et
sustuli
oculos
meos,
et
vidi:
et
ecce
vir
in
cuius
manu
funiculus
mensurae.
2.
Et
dixi,
Quo
tu
vadis?
et
dixit
mihi.
Ad
metiendum
Ierusalem,
ut
videam
quanta
latitudo
eius,
et
quanta
longitudo
eius.
3.
Et
ecce
angelus
qui
loquebatur
mecum
egressus
est,
et
alter
angelus
egressus
est
in
occursum
eius.
4.
Et
dixit
ad
eum,
Curre,
dic
puero
huic,
dicendo,
In
villis
|