30:152  sionem.  Verum  tamen  non  sine  peccato  id  facit:  minime  quidem  quasi  sit  affectus  ille  vitiosus,  sed  quod  modum  excedat,  et  luctui  suo  nimium  indui*  geat.  Hinc  monemur,  dandam  omnem  operam  ut  licet  zelo  optimo  ducamur,  ne  tamen  in  excessu  peccet:  sed  intra  huius  cogitationis  limites  sese  contineat,  nempe,  fieri  oportere  Dei  voluntatem:  et  gratum  quidquid  facit  habere,  et  in  medio  luctu  et  tristitia  gaudendum  esse  et  lactandum  in  Domino.  Nam  etsi  gloriae  studiosi  simus,  tamen  fieri  non  potest  quin  etiam  nostris  afflictionibus  magnopere  commoveamur  et  afficiamur:  sed  tamen  superandi  sunt  isti  affectus,  et  in  ipsa  nostra  tristitia  gaudendum,  ut  Deo  quod  debemus  obedientiae  sacrificium  reddamus.  Sane  digna  doctrina  est  quam  diligenter  meditemur.  Quoniam  enim  homines  sibi  ipsis  delitias  semper  faciunt,  et  sibi  ipsis  adulantur,  pulchre  secum  agi  putant  si  reliquorum  hominum  hypocrisin  sequentes  aliqua  externa  specie  nescio  quid  rectum  simulent:  et  iustitiam  et  integritatem  verbis  praedicent,  et  interea  suis  affectibus  se  abripi  sinant,  velut  odio,  invidia,  ira  et  similibus:  quae  excusari  posse  videntur,  quod  bonam  intentionem  prae  se  ferant.  Sane  non  omnis  bona  intentio  nos  excusare  potest:  sed  nos  ipsos  nobis  esse  suspectos  oportet:  quandoquidem  licet  bonum  finem  consiliorum  habeamus,  in  hanc  tamen  aut  illam  partem  propendeamus,  modumque  tenere  quem  decebat  non  possimus.  Quapropter  quo  proclivior  est  lapsus,  eo  maior  danda  opera  ne  extra  terminos  transsiliamus,  neve  affectibus  immoderatis  abripi  nos  sinamus:  quum  Samuelem  hic  ore  ipsius  Dei  reprehendi  audiamus.  Sequentia  deinceps  verba  expendamus,  quibus  Deus  quum  dicit,  quoniam  ego  reprobavi  eum,  Samuelis  inconsideratum  luctum  arguit  de  Saule.  Licebat  quidem  Samueli  Saulis  casum  deflere,  sed  illi  modum  etiam  debuit  imponere,  et  affectum  cohibere:  Sic  nos  oportet  nostris  affectibus  moderari,  ut  licet  boni  illi,  ne  tamen  modum  excedant,  sed  intra  voluntatis  divinae  terminos  sese  contineant.  Qualis  enim  quantaque  contumacia  foret  pertinaciter  contra  Dei  voluntatem  sentire?  Exempli  gratia:  Si  miseram  ecclesiam  multis  urgeri  persequutionibus  videamus:  si  improbos  nihil  nisi  gladios  et  ignes  minari,  triumphos  agere  et  veluti  laxis  habenis  in  Dei  filios  crudeliter  ferri,  sane  non  oportet  nos  duros,  ferreos,  inhumanos  esse,  sed  potius  vehementer  affici  malis  illis:  neque  enim  aliter  precibus  ad  Deum  assurgere  cuperemus,  nisi  tantis  malis  vehementer  afficeremur.  Sed  tamen  modus  adhibendus  est  lacrymis,  ut  nostram  obedientiam  quae  omnibus  nostris  affectibus  praeire  debet  testificemur:  et  illud  propheticum  usurpemus,  zelus  domus  Dei  me  adurit.  Ecclesiae  itaque  desolatio  nos  ita  debet  afficere,  ut  licet  alioquin  ex  animo  nobis  omnia  succedant,  si  desoletur  ecclesia,  illius  ruinis