|
30:15
15
HOMILIA
XLVI.
16
esto
Achab
ille,
qui
audito
nuncio
de
hostium
adventu
timore
totus
percellitur,
et
instar
foliorum
in
arbore
trementium
concutitur:
neque
tamen
ad
Deum
auxiliatorem
confugit.
Atqui
fideles
de
Dei
promissis
ita
persuasos
oportet
esse,
ut
metus
cum
spe
tamen
et
fiducia
coniungatur.
Observandum
enim
quod
ait
Isaias,
in
silentio,
id
est
placide
et
tranquille
expectandum
divinum
auxilium,
quod
iis
rationibus
quas
commodissimas
esse
iudicaverit,
faciet
tandem
ut
sentiamus.
Quare
satis
apparet
ex
istis
Saulis
peccatum,
quod
tamen
in
praesentia
pluribus
persequi
non
vacat;
quamobrem
in
hoc
unum
animum
nostrum
applicemus,
ut
veritati
Dei
locum
demus,
ut
ille
suum
opus
iis
gradibus
et
rationibus
promoveat,
quas
ipsi
videbitur
adhibere
bonum
et
necessarium
:
neque
nostra
intemperantia
et
incredulitate,
nobis
innato
vitio,
opus
ipsius
praecipitemus.
Sed
discamus
potius
fidem
in
ipso
nostram
ita
collocare,
ne
unquam
ab
ipso
recedamus,
et
hinc
inde
fluctuantes
vacillemus,
sed
illi
soli
acquiescamus:
Atque
adeo
si
morari
videbitur,
non
frustra
id
fieri
persuasum
habeamus,
atque
in
ipsius
providentiam
temporum
et
opportunitatum
administrationem
reiiciamus:
atque
interim
sciamus
illum
sic
de
nobis
fore
sollicitum,
ut
nunquam
ipsius
auxilium
nos,
ne
ad
momentum
quidem,
neque
ulla
in
re
deficiat,
etsi
praeter
omnem
nostram
spem
et
exspectationem
id
fiat.
Nam
facere
moram
nobis
videtur,
quum
precibus
nostris
interpellatus
non
primo
quoque
tempore
respondet:
et
proinde
iustam
habere
nos
conquerendi
occasionem
nobis
persuademus.
Verum
ita
fidei
nostrae
virtute
certandum
est,
ut
licet
diu
multumque
Deum
exspectaverimus,
tamen
adfuturum
opportuno
tempore
sciamus,
et
effecturum
ut
promissionibus
ipsius
fruamur.
Deinceps
vero
latam
adversus
Saulem
sententiam
audituri
sumus,
quae
nobis
instructionis
loco
esse
debet.
Nam
quamcunque
tandem
excusationem
facto
suo
praetexuerit,
regno
tamen
deiectus
est:
quod
nimirum
Deo
sese
non
submisisset,
neque
honorem
ei
debitum
reddidisset:
sed
stulte
et
temerarie
holocaustum
offerre
ex
impatientia
ante
Samuelis
adventum,
etsi
bona
intentione
coepisset,
atque
hominibus
gratum
illud
acceptumque
fuisset,
Deus
tamen,
ut
infra
visuri
sumus,
eum
docuit,
sibi
longe
esse
acceptiorem
obedientiam
quam
sacrificium.
Iam
superest
ete.
HOMILIA
XLVI.
8.
Et
exspectavit
septem
diebus,
iuxta
placitum
Samuelis,
et
non
venit
Samuel
in
Galgala,
dilapsusque
est
populus
al
eo,
9.
Ait
ergo
Saul,
afferte
|