30:149  149  IN  I.  LIB.  SAMUEL.  CAP.  XVI.  150  sane  iactura,  vel  uxoris,  vel  liberorum  laetari  minime  poterit,  quasi  ex  animi  sententia  et  arbitrio  ipsi  cessissent,  sed  variis  potius  curis  et  molestiis  angetur,  neque  etiam  lacrymis  et  questibus  abstinebit.  Quaero  itaque  an  ille  sit  propter  lacrymas  et  curas  coudemnandus.  Minime  gentium.  Nam,  uti  dixi,  licet  omnes  humani  affectus  non  sint  divinae  voluntati  consentientes,  non  ideo  tamen  contrarii  aut  repugnantes.  Ac  sane  modo  sit  lacrymarum  et  luctus  aliquis  modus,  et  impatientia  non  accedat,  qui  ob  res  adversas  sibi  a  Deo  immissas  lugent  magis  suam  obedientiam  produnt,  quam  multi  qui  videntur  quidem  omnino  sese  Dei  voluntati  permittere,  et  eius  mandata  ultro  exsequi,  quorum  tamen  mala  mens  et  malus  est  animus.  Exempli  gratia  :  si  quis  uxorem,  liberos,  parentem,  aut  alium  quempiam  propinato  veneno  tollat.  Dei  quidem  decretum  illum  exsequi  certum  est,  cuius  in  manu  vita  omnium  hominum  posita  est,  quam  ipsi  neque  retinere,  neque  producere,  ne  ad  momentum  quidem,  sine  Deo  possunt.  Verum  tamen  illum  eundem  Dei  voluntati  prorsus  repugnare  et  contradicere  certum  est,  quatenus  suam  voluntatem  Deus  patefecit,  et  officium  cuique  praescripsit.  Itaque  ex  istis  apparet  posse  quidem  homines  afflictionibus  quae  a  Deo  immittuntur  moveri  et  tristitia  affici,  neque  tamen  ideo  contra  ipsius  voluntatem  reluctari:  quod  illi  affectus  sint  naturales,  et  fieri  non  possit  quin  istiusmodi  casibus  vehementer  natura  duce  afficiantur.  Verum  hoc  opus,  hic  labor  est,  affectibus  istiusmodi  modum  ponere,  eosdem  fraenare,  agnoscentes  hanc  omnium  afflictionum  et  luctuum  conclusionem  esse  oportere,  ut  Deo  debitam  obedientiam  reddamus,  eiusque  nominis  gloriae  et  amplificationi  magis  ac  magis  studeamus,  et  ad  eius  nos  voluntatem  sine  repugnantia  componamus.  Caeterum  quod  diximus  Samuelis  luctum  videri  potuisse  fidei  contrarium,  observandum  nos  in  rebus  istis  temporariis  nonnunquam  adeo  caecutire,  ut  perspicere  non  possimus  Dei  consilia,  quae  tamen  ipse  nobis  patefecerit.  Exempli  gratia,  Samuel  audierat  Domini  sententiam  de  Saule  exauctorando,  et  de  regia  dignitate  deturbando  :  sed  tamen  non  potest  primo  intuitu  quinam  id  fiat  animadvertere.  In  istis  tamen  difficultatibus  Samuel  generalem  fidem  retinet,  eorum  quae  de  Saule  Deus  decreverat:  hinc  lacrymae  ipsius,  hinc  luctus  ille  perpetuus:  adeo  ut  nihil  hic  temere  susceperit,  ut  solent  fanatici  homines  indignari,  nisi  Deus  omnia  ex  ipsorum  voluntate  administret.  At  Samuel  agnoscens  unctum  Saulem  Dei  mandato,  non  potest  repente  reverentiam  illam  quam  domino  et  regi  debebat  abiicere  et  oblivioni  tradere,  unde  apparet  illum  non  sponte  a  Dei  verbo  recessisse:  sed  tamen  non  satis  in  peculiari  hoc  facto  animadvertisse,  quid  a  se  Deus  postularet,  nempe  ut  agnosceret  Deum  velle  Sauli  abrogare  imperium