[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


44:143  143  IN  ZACHARIAM  144  Deum,  et  nondum  virtutem  suam  proferre.  Hic  spectandum  est  prophetae  consilium.  Primo  enim  admonet  fideles,  non  esse  cur  desperent,  vel  etiam  deiiciant  animos  moerore:  quia  angeli  coelestes  coram  Deo  deprecatores  sint  et  patroni  pro  salute  ipsorum.  Hoc  unum  est.  Sed  maior  et  uberior  confirmatio  adiungitur,  quod  Deus  testetur  se  propensum  esse  ad  Iudaeos  liberandos,  utcunque  non  hoc  declaret  primo  statim  momento.  Hic  autem  notandum  est,  debere  nobis  ad  spem  et  patientiam  sufficere,  ubi  Deus  testatur  et  affirmat  se  favere  nobis,  et  caram  sibi  esse  salutem  nostram,  utcunque  misera  sit  in  speciem  nostra  conditio.  Poterat  enim  Deus  statim  re  ipsa  ostendere  Iudaeis  venisse  tempus  quo  vellet  ipsos  restituere  in  plenam  felicitatem:  hoc  non  facit,  sed  tantum  loquitur.  Hoc  autem  est  dare  verba.  Sed  hoc  modo  probare  voluit  serio  examine  populi  sui  patientiam  et  obsequium,  ubi  promisit  se  non  oblitum  esse  foederis  sui,  unde  pendebant  omnes  promissiones  prius  factae.  Videtur  autem  propheta  alludere  ad  illud  Iesaiae  vaticinium  capite  quadragesimo,  Consolamini,  consolamini  populum  meum,  dicet  Deus  vester.  Obmutuerant  enim  iam  prophetae  ad  longum  tempus,  quia  etiam  consentaneum  erat,  Iudaeos  manere  in  continuo  luctu,  qui  tam  multis  annis  obduruerant  contra  omnes  minas  :  imo  ludibrio  habuerant  omnia  iudicia  Dei:  quemadmodum  dicitur  apud  Iesaiam  (22,  13).  Epulemur,  et  bibamus,  cras  moriemur.  Quum  ergo  tanta  fuisset  populi  contumacia,  oportuit  sine  consolatione  diu  lugere.  Sed  Iesaias  dicit  venturum  tempus,  quo  Deus  praecipiet  servis  suis,  ut  iterum  consolentur,  sicut  olim,  populum  suum.  Iam  dicit  Zacharias  Deum  loquutum  esse  verba  consolatoria.  Ergo  rursum  hinc  colligimus,  exaudita  fuisse  vota  piorum  et  precationem  angeli,  quia  iam  matura  erat  redemptio,  quemadmodum  etiam  Psalmo  centesimo  secundo  (v.  14)  dicitur:  Tempus  est,  Deus,  ut  miserearis  Sion,  quia  venit  tempus  eius,  hoc  est,  quia  iam  impleti  sunt  septuaginta  anni,  quos  tibi  placuit  praefigere  exilio  nostro.  Nunc  sequitur  :  14.  Et  dixit  mihi  angeius  qui  loquebatur  mecum,  Clama  dicendo,  Sic  dicit  Iehova  exercituum,  Zelatus  sum  Ierusalem  et  Sion  zelo  magno.  Nunc  refert  Zacharias  quaenam  fuerit  summa  illius  consolationis,  cuius  nuper  meminit.  Neque  enim  satis  fuisset  in  genere  et  sine  explicatione  hoc  attingere  paucis  verbis,  Deum  humaniter  respondisse  angelo.  Scimus  enim  quam  durae  fuerint  tentationes  illae,  quibuseum  tunc  luctati  sunt  fideles.  Oportuit  igitur  non  levibus  armis  instrui  ad  tam  arduum  certamen  obeundum.  Haec  ratio  est  cur  clarius  exprimat  Zacharias  noster  quibus  verbis  Deus  fidem  populi  sui  tunc  erexerit.  Dicit  autem   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci