|
44:143
143
IN
ZACHARIAM
144
Deum,
et
nondum
virtutem
suam
proferre.
Hic
spectandum
est
prophetae
consilium.
Primo
enim
admonet
fideles,
non
esse
cur
desperent,
vel
etiam
deiiciant
animos
moerore:
quia
angeli
coelestes
coram
Deo
deprecatores
sint
et
patroni
pro
salute
ipsorum.
Hoc
unum
est.
Sed
maior
et
uberior
confirmatio
adiungitur,
quod
Deus
testetur
se
propensum
esse
ad
Iudaeos
liberandos,
utcunque
non
hoc
declaret
primo
statim
momento.
Hic
autem
notandum
est,
debere
nobis
ad
spem
et
patientiam
sufficere,
ubi
Deus
testatur
et
affirmat
se
favere
nobis,
et
caram
sibi
esse
salutem
nostram,
utcunque
misera
sit
in
speciem
nostra
conditio.
Poterat
enim
Deus
statim
re
ipsa
ostendere
Iudaeis
venisse
tempus
quo
vellet
ipsos
restituere
in
plenam
felicitatem:
hoc
non
facit,
sed
tantum
loquitur.
Hoc
autem
est
dare
verba.
Sed
hoc
modo
probare
voluit
serio
examine
populi
sui
patientiam
et
obsequium,
ubi
promisit
se
non
oblitum
esse
foederis
sui,
unde
pendebant
omnes
promissiones
prius
factae.
Videtur
autem
propheta
alludere
ad
illud
Iesaiae
vaticinium
capite
quadragesimo,
Consolamini,
consolamini
populum
meum,
dicet
Deus
vester.
Obmutuerant
enim
iam
prophetae
ad
longum
tempus,
quia
etiam
consentaneum
erat,
Iudaeos
manere
in
continuo
luctu,
qui
tam
multis
annis
obduruerant
contra
omnes
minas
:
imo
ludibrio
habuerant
omnia
iudicia
Dei:
quemadmodum
dicitur
apud
Iesaiam
(22,
13).
Epulemur,
et
bibamus,
cras
moriemur.
Quum
ergo
tanta
fuisset
populi
contumacia,
oportuit
sine
consolatione
diu
lugere.
Sed
Iesaias
dicit
venturum
tempus,
quo
Deus
praecipiet
servis
suis,
ut
iterum
consolentur,
sicut
olim,
populum
suum.
Iam
dicit
Zacharias
Deum
loquutum
esse
verba
consolatoria.
Ergo
rursum
hinc
colligimus,
exaudita
fuisse
vota
piorum
et
precationem
angeli,
quia
iam
matura
erat
redemptio,
quemadmodum
etiam
Psalmo
centesimo
secundo
(v.
14)
dicitur:
Tempus
est,
Deus,
ut
miserearis
Sion,
quia
venit
tempus
eius,
hoc
est,
quia
iam
impleti
sunt
septuaginta
anni,
quos
tibi
placuit
praefigere
exilio
nostro.
Nunc
sequitur
:
14.
Et
dixit
mihi
angeius
qui
loquebatur
mecum,
Clama
dicendo,
Sic
dicit
Iehova
exercituum,
Zelatus
sum
Ierusalem
et
Sion
zelo
magno.
Nunc
refert
Zacharias
quaenam
fuerit
summa
illius
consolationis,
cuius
nuper
meminit.
Neque
enim
satis
fuisset
in
genere
et
sine
explicatione
hoc
attingere
paucis
verbis,
Deum
humaniter
respondisse
angelo.
Scimus
enim
quam
durae
fuerint
tentationes
illae,
quibuseum
tunc
luctati
sunt
fideles.
Oportuit
igitur
non
levibus
armis
instrui
ad
tam
arduum
certamen
obeundum.
Haec
ratio
est
cur
clarius
exprimat
Zacharias
noster
quibus
verbis
Deus
fidem
populi
sui
tunc
erexerit.
Dicit
autem
|