[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


44:141  141  CAPUT  I.  142  multis  exemplis.  Nam  si  Elisei  minister  non  vidisset  currus  in  aere  volitantes,  iam  fere  exanimis  conciderat:  sed  desperatio  statim  corrigitur,  ubi  videt  tot  angelos  praesto  esse  ad  auxilium.  Ita  quoties  Deus  pronuntiat  angelos  esse  ministros  salutis  nostrae,  vult  nos  animare  ad  fidem:  interea  autem  non  ablegat  nos  ad  angelos:  sed  hoc  unum  sufficit,  ubi  Deus  nobis  propitius  est,  angelos  omnes  simul  curam  gerere  nostrae  salutis.  Interea  etiam  notandum  est  quod  dicitur  a  Christo,  posthac  videbitis  angelos  ascendentes  et  descendentes,  nempe  quia  ubi  coniuncti  sumus  capiti,  inde  etiam  procedit  sacra  coniunctio  inter  nos  et  angelos.  Scimus  enim  Christum  omnibus  pariter  dominari.  Ergo  Tibi  insiti  sumus  in  Christi  corpus,  certum  est  angelos  nobis  esse  coniunctos,  sed  per  Christum.  Ergo  tota  haec  gratia  pendet  ab  unico  mediatore:  tantum  abest,  ut  scriptura  angelos  nobis  statuat  patronos  hac  lege  ut  ipsos  invocemus.  Haec  igitur  summa  est,  quum  dicit  Zacharias  angelum  precatum  esse,  Domine  exercituum,  quousque  non  misereberis  Ierusalem  et  urbium  Iehudah?  Videtur  hoc  loco  angelus  oblique  perstringere  Deum,  quia  nimium  cunctetur  ad  ferendam  opem  ecclesiae  suae.  Sed  scimus  frequenter  hanc  loquendi  formam  occurrere  in  precibus  sanctorum,  ut  Deum  cunctationis  quodammodo  insimulent,  nempe  pro  carnis  suae  sensu:  sed  hoc  non  pugnat  cum  fidei  obedientia,  ubi  tandem  sese  subciiunt  Dei  consilio  fideles.  Ergo  utcunque  familiariter  expostulent  saepe  cum  Deo,  ubi  nimis  videtur  cunctari,  et  suspendere  suum  auxilium:  tamen  fraenum  sibi  iniiciunt,  et  statuunt  tandem  optimum  esse  quidquid  Deus  decrevit:  sed  profundunt  hoc  modo  curas  suas  et  dolores  in  sinum  Dei,  ut  se  ipsos  exonerent.  Hanc  formam  nunc  tenet  angelus  quum  dicit,  Quousque  non  misereberis?  Interea  haec  querimonia  non  est  praeposteri  fervoris,  quemadmodum  impii  dum  precantur  simul  Deum  accusant,  fremunt  contra  ipsum,  vel  obstrepunt  eius  iudiciis.  Angelus  ergo  non  fuit  commotus  turbulento  hoc  affectu  :  neque  etiam  sancti  quoties  hac  precandi  forma  usi  sunt  :  sed  quod  Deus  omnibus  nobis  permittit,  exonerarunt  suas  curas  et  dolores.  Quanquam  notanda  est  specialis  ratio  in  particula  hac  *HD  IV  Quousque?  Angelus  enim  paulo  post  se  ipsum  exponit,  quum  diserte  exprimit  tempus  septuaginta  annorum.  Ergo  non  temere,  neque  pro  intemperie  affectus  turbulenti  hic  angelus  dicit,  Quousque:  sed  respicit  vaticinium  illud  memorabile,  et  quod  tunc  volitabat  in  ore  omnium  piorum.  Deus  enim  praescripserat  septuaginta  annos  exsilio  populi  sui.  Quum  populus  sciret  tempus  illud  praefixum  esse  a  Deo,  non  hic  pro  suo  arbitrio  Deum  compellat,  sed  tantum  proponit  in  medium  ipsam  promissionem.  Atqui  receptum  hoc  est  communi  usu,  ut  sancti  obiiciant  Deo  quod  ipsis  promisit.   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci