|
44:139
139
IN
ZACHARIAM
140
fuerit
sibi
notum
esse
quidquid
geritur
ubique
gentium:
sed
ostendit
cursores
suos
tam
celeriter
totam
terram
obequitare,
ut
redeant
postea
ad
coeleste
tribunal,
et
ostendant
se
diligenter
perfunctos
fuisse
officio
suo.
Dicit
autem
propheta,
Undecimo
mense,
qui
vocatus
fuit
Sebath
et
vigesima
quarta
mensis
se
hoc
vidisse,
nempe
tertio
mense
post
primum
vaticinium.
Obiurgaverat
severe
Iudaeos
mense
octavo,
nunc
consolatio
adiungitur,
ne
animos
despondeant,
sed
intelligant
se
adhuc
curae
esse
Deo.
Et
fieri
potest,
ut
obiurgatio
de
qua
dictum
fuit,
fuerit
efficax:
imo
probabilis
est
ista
coniectura,
quod
scilicet
propheta
non
perdiderit
operam
quum
hortatus
esset
Iudaeos
ad
veram
et
sinceram
poenitentiam.
Quum
ergo
dedissent
aliquod
signum
pietatis,
videmus
ut
Deus
postea
blandius
cum
ipsis
agat,
et
proponat
spem
futurae
liberationis.
Iam
quod
ad
nocturnum
tempus
spectat,
operae
pretium
est
notare
etiamsi
Deus
non
semper
clare
et
dilucide
proponat
sua
vaticinia,
tamen
non
ideo
profectu
carere,
modo
attenti
simus:
deinde,
modo
etiam
in
tenebris
sinamus
nos
regi
a
spiritu
intelligentiae.
Utcunque
ergo
diversis
modis
doceat
fideles
suos
Deus,
tamen
semper
utiliter
eos
docet,
modo
ne
obmurmurent
si
quid
est
ad
tempus
obscurum:
sed
exspectent
diem
plenae
revelationis.
Et
huc
spectat
Pauli
admonitio
(Philip.
3,
15):
Si
aliter
sentitis
hoc
quoque
Deus
vobis
manifestabit.
Sciamus
ergo
non
semper
aequalem
esse
docendi
modum,
sed
tamen
semper
fructuosam
esse
doctrinam,
modo
sese
contineant
fideles
qua
decet
modestia
et
sobrietate,
et
sitiant
se
pedetentim
a
Deo
regi.
Hoc
extenditur
ad
totum
versum
ubi
dicit
stetisse
equos
et
equites
sub
myrfcis,
et
quidem
in
loco
profundo.
Deinde
quantum
attinet
ad
varios
colores
equorum,
non
debet
mirum
videri,
si
Deus
ita
varie
officia
partitur
inter
angelos,
quia
non
semper
sumit
poenas
de
nobis
per
ministerium
Satanae.
Habet
igitur
angelos
coelestes
exsequutores
vindictae
suae
ubi
ita
visum
est,
et
interdum
diabolos
ad
hunc
usum
accommodat.
Quidquid
sit,
est
tamen
hoc
positum
in
eius
arbitrio,
vel
angelos
deligere
beneficentiae
suae
ministros,
vel
mandare
illis
suam
vindictam,
ut
sub
rufo
colore,
vel
alio
appareant.
In
summa
etiam
hoc
tenendum
est,
angelos
ita
stare
ad
tribunal
Dei,
ut
per
terram
assidue
cursitent,
non
more
hominum.
Esset
enim
illud
crassum
et
puerile,
imaginari
angelos
in
equis
sedentes:
sunt
enim
spiritus
qui
certo
loco
non
continentur.
Sed
quia
non
possumus
sensu
nostro
apprehendere
coelestia
Dei
mysteria,
necesse
est
tales
picturas
nobis
ante
oculos
poni.
Quidquid
sit,
hoc
tamen
fixum
manere
debet,
angelos
semper
esse
in
officio,
quia
terram
lustrant,
ne
quid
temere
fiat
vel
geratur:
deinde
quia
etiam
mittuntur
cum
potestate
et
imperio,
ut
sint
quasi
Dei
manus:
et
|