|
30:139
139
HOMILIA
LVI.
140
illic
pietas,
nulla
sinceritas
et
integritas,
sed
mera
simulatio
et
hypocrisis.
Tale
fuit
Saulis
sacrificium
:
externa
nempe
pompa,
qua
se
Deo
gratias
agere
pro
parta
victoria,
et
pro
omnibus
acceptis
ab
ipso
beneficiis
simularet.
Nam
si
quod
corde
premebat
exprimere
ausus
esset,
minime
dubium
est
quin
adversus
Deum
blasphemas
voces
evomuisset,
et
de
solio
detrahere
esset
conatus,
si
nihil
reluctando
promovisset.
Quamobrem
discamus
non
solis
externis
ritibus
et
caeremoniis,
veluti
vel
genuum
flexione,
vel
manuum
in
coelum
elevatione,
vel
aliis
istiusmodi
signis
reverentiae
et
humilitatis
Deum
adorari:
sed
oportere
corda
nostra
repurgari
ab
omni
fraude
et
simulatione:
et
eum
in
veritate,
ut
psaltes
loquitur,
invocari,
scientes
non
esse
ipsum
propinquum
nisi
sic
ipsum
invocantibus,
id
est
sese
explorantibus,
et
ad
seriam
peccatorum
cognitionem
venientibus,
seseque
totos
ad
ipsius
obsequium
componentibus,
et
quamcunque
ipsi
correctionem
immittere
placuerit,
ferre
patienter
paratis:
et
nihilominus
tamen
in
bonitate
ipsius
inaestimabili
fiduciam
omnem
suam
ponentibus,
quod
probe
sciant
castigationes
illas
quibus
corpus
afficitur,
in
salutem
aeternam
animarum
suarum
cedere.
Atque
ista
sola
vera
est
invocandi
Dei
ratio.
Sequitur
Samuelem
iussisse
ad
se
Agagum
regem
Amalecitarum
adduci,
et
venisse
Ulum
pinguissimum.
Vox
haec
varie
exponitur,
alii
enim
exponunt
venisse
cum
delitiis,
quae
una
est
significatio
vocis
hebraeae.
Alii
pinguem
exponunt,
quasi
venerit
ad
Samuelem
bene
curata
cute,
ut
regem
decebat.
Alii
gressum
regium
et
superbum
intelligunt,
ut
viri
fortes
et
magnanimi
fortiter
occumbere
malunt
quam
ignominiose
vivere.
Nam
se
quum
antea
rex
fuisset,
iam
captivum
in
vinculis
teneri
videbat,
et
haec
illum
cura
vehementer
urebat,
quod
nulla
spes
affulgeret
redimendae
libertatis:
et
non
haberetur
pro
rege,
caesis
ad
unum
omnibus
ipsius
servis.
Neque
vero
mancipiorum
more
se
haberi
videbat,
quorum
vita
tutior
est,
sed
de
vitae
salute
incertus,
inglorius,
perpetuam
ignominiam,
et
generis
omnis
contumelias
metuebat.
Atqui
regiam
dignitatem
sponte
conditionem
illam
subire
rarum
est,
et
valde
difficile.
Ergo
illum
mortem
non
extimescentem
superbo
ad
Samuelem
venisse
animo
quidam
existimant,
ut
miseram
illam
conditionem
in
quam
inciderat
semel
forti
animo
deponeret.
Alii
vocem
interpretantur,
cum
vinculis,
ut
vinctus
ad
Samuelem
venisse
dicatur,
et
ita
indicetur
non
fuisse
illum
a
Saule
favore
aliquo
et
benevolentia
reservatum,
sed
triumpho
potius
destinatum.
Quibus
verbis
etiam
docemur
Saulem,
licet
non
omnino
illi
pepercerit,
tamen
non
propterea
culpa
vacuum,
quandoquidem
latam
a
Domino
sententiam
per
os
Samuelis
non
impleverat:
non
ideo,
inquam,
culpa
vacuum
quod
vinctum
Agagum
reservaret,
siquidem
|