|
44:136
ne
plus
appetamus,
quam
aedificatio
postulat.
Dicit
propheta
oblatam
sibi
visionem,
quia
stabat
inter
myrtos
eques
unus
sedens
in
equo
rufo:
deinde
stabant
equi
et
rufi
et
varii
et
albi:
haud
dubie
cum
suis
sessoribus.
Sic
enim
intelligo:
et
nimis*
crassum
est
illud
commentum
fuisse
loquutos
equos.
Erant
igitur
equites
velut
in
turma:
sed
propheta
dicit
unum
apparuisse
veluti
praecipuum
ducem^
cuius
reliqui
erant
comites.
Interea
stabat
angelus
ad
latus
prophetae,
qui
eum
regeret,
et
qui
ostenderet
sibi
curam
esse
urbis
sanctae
et
populi
electi.
Postea
adiungit,
equites
illos
redire
a
sua
expeditione:
quia
missi
fuerant
ut
lustrarent
totum
orbem
et
singulas
eius
partes.
Dicit
ergo
reversos
esse
ab
itinere
illo:
deinde
totam
terram
quiescere,
ubique
homines
frui
pace
et
otio:
tandem
subiicit
angelum
Dei
exclamasse,
Iehova,
quousque
non
misereberis
Ierusalem.
Angelus
enim
moerore
tactus,
quum
audiret
profanos
omnes
quiete
frui,
expostulat
cum
Deo:
quia
hoc
videri
poterat
valde
indignum
et
absurdum,
ut
soli
fideles
premerentur
rebus
adversis,
quum
alii
in
pace
degerent
et
fruerentur
suis
delitiis.
Sequitur
tandem
responsum
Dei,
ut
postea
videbimus.
Sed
nunc
quaerendum
est
nobis
prophetae
consilium.
Ego
hunc
scopum
mihi
propono,
prophetae
oblatos
fuisse
equites,
ut
sciret
Deum
non
manere
in
coelo
inclusum,
et
negligere
res
humanas:
sed
habere
quasi
celeres
equos,
ut
undique
sciat
quidnam
rerum
agatur.
Quemadmodum
ergo
reges,
equis
dispositis,
mittunt
cursoressuos
huc
et
illuc:
deinde
iubent
cito
ad
se
reverti,,
ut
consilium
capiant:
ita
Deo
hic
attribuit
propheta
personam
summi
regis,
qui
disquirat
de
omnibus
rebus
humanis.
Certum
quidem
est
non
commonefieri
Deum
ab
angelis,
quem
nihil
latet:
imo
sub
cuius
oculis
omnia
fuerunt
conspicua,
antequam
crearet
angelos.
Deus
ergo
non
indiget
talibus
adminiculis,
ut
sciat
quid
agatur
ob
ortu
solis
usque
ad
occasum
:
sed
frequenter
haec
loquendi
ratio
occurrit
in
scripturis:
et
ubique
trita
est,,
quod
scilicet
Deus
suscipiat
personam
hominis,
qua
familiarius
nos
doceat.
Hoc
igitur
primo
tenendum
est,
cursores
istos
qui
visi
fuerint
prophetae,
fuisse
angelos,
qui
praesto
sunt
semper
ad
obsequium
Dei.
Huc
autem
et
illuc
mittuntur,
non
ut
Deo
quidpiam
nuntient
incognitum,
sed
ut
certo
simus
persuasi
Deum
curare
res
humanas:
et
quamvis
angeli
nobis
non
appareant,
tamen
semper
esse
in
cursu,
et
lustrare
mundum,
ut
nihil
agatur
nisi
Deo
sciente
et
volente:
hoc
unum
est.
Quod
autem
dicit
propheta,
visionem
hanc
noctu
sibi
fuisse
oblatam,
non
dubito
referre
ad
ipsum
eventum:
deinde
ad
modum
docendi:
quia
etsi
non
carebat
fructu
haec
visio,
tamen
Deus
voluit
illam
esse
perplexam,
ut
paulatim
gustum
daret
bonae
spei
Iudaeis.
Quoniam
ergo
noluit
Deus
plena
luce?
|