44:135  135  IN  ZACHARIAM  13O  mines  dare  gloriam  Deo,  et  fateri  se  merito  peragi  reos,  dum  filii  statim  obliviscuntur,  an  socordia  ista  excusabilis  est?  Interea  oblique  posteros  admonet,  ne  patrum  imitentur  segnitiem,  qui  non  nisi  sero  multis  flagellis  percussi  resipuerunt:  sed  potius  ut  mature  praeveniant  iudicium  Dei.  Videmus  quorsum  propheta  commemoret  Iudaeos,  qui  tam  severe  tractati  fuerant,  ingenue  confessos  esse  baec  sibi  contingere  ex  manu  Dei.  Expendere  autem  singula  verba  convenit.  Dicit,  patres  fuisse  reversos.  Etsi  autem  non  fuit  sincera  poenitentia,  tamen  significat  Deus  tales  fuisse  poenas,  quae  exprimerent  hanc  confessionem  quae  refertur.  Quid  ergo  sibi  volunt  posteri?  aut  quomodo  tam  audacter  insaniunt  contra  Deum,  ubi  vident  patres  suos  cum  sua  contumacia  quasi  fractos  fuisse,  dum  ita  graviter  eos  Deus  percussit?  Postea  adiungit,  Dixerunt,  Sicuti  cogitaverat  Iehova  facere.  Hic  testantur  non  fortuito  se  premi  rebus  adversis,  sed  impleri  Dei  consilium,  quod  prius  contempserant,  et  fere  deriserant.  Tertio  fatentur  poenas  istas  se  merito  perferre,  dum  loquuntur  de  suis  operibus  et  tota  ratione  vitae.  Quum  ergo  hanc  confessionem  ediderint  patres,  qui  tamen  in  sceleribus  suis  diu  obduruerant,  posteri  omni  prorsus  excusatione  carent  dum  pergunt  nihilominus  in  suam  perniciem,  et  admoniti  tam  memorandis  exemplis  non  resipiscunt.  Haec  est  summa.  Nunc  sequitur:  7.  Die  vicesima  quarta  undecimi  mensis,  hic  est  mensis  Sebath,  anno  secundo  Darii,  fuit  sermo  Iehovae  ad  Zachariam  filium  Berechiae,  filii  Addo  (vel  Iddo)  prophetae  (vel  prophetam:  sed  melius  quadrat  accusati  v  us)  dicendo,  8.  Vidi  nocte,  et  ecce  vir  equitans  super  equum  rufum  (vel  rubicundum)  et  ipse  stabat  inter  myrtos  quae  erant  in  profundo:  post  eum  equi  rufi  (vel  rubicundi:  est  idem  nomen)  varii  (vel  medii  coloris)  et  albi.  9.  Et  dixi,  Qui  isti,  domine  mi?  Et  dixit  mihi  angelus  qui  loquebatur  mecum,  Ego  ostendam  tibi  quinam  isti  sint.  10.  Et  respondit  vir  qui  stabat  inter  myrtos,  et  dixit,  Hi  sunt  quos  misit  Iehova  ad  perambulandum  in  terra.  ll.  Et  responderunt  angelo  Iehovae  qui  stabat  inter  myrtos,  et  dixerunt,  Perambulavimus  in  terra,  et  ecce  tota  terra  quiescit,  et  tranquilla  est.  Hic  refertur  secunda  prophetia,  quae  tamen  coniuncta  est  cum  visione.  Initio  tantum  loquutus  est  Deus,  et  prophetae  suo  dedit  mandatum  obiurgandi:  nunc  vaticinium  de  urbis  instauratione  confirmat,  quia  ad  sermonem  accedit  etiam  visio,  quae  veluti  sigillum  est,  quemadmodum  alibi  vidimus:  quia  autem  obscura  est  visio,  torquetur  in  multas  partes.  Sed  studebo  eam  sine  argutiis  aptare  in  usum  nostrum,  ita  ut  nulla  maneat  ambiguitas,  modo  sobrie  et  modeste  sapere  libeat,  hoc  est,  modo