|
44:134
quam
prophetas
in
medium
producit.
Scimus
enim
quoties
Deus
poenas
exigit
de
contemptoribus
verbi
sui,
edere
perpetua
documenta,
quae
sacculis
omnibus
contineant
homines
in
officio.
Ergo
quamvis
iam
multa
saecula
effluxerint,
ex
quo
Deus
Sodomam
et
Gomorrham
evertit,
documentum
tamen
illud
adhuc
hodie
manet
et
retinet
usum
suum:
quia
speculum
est
ruina
Sodomae,
in
quo
hodie
perspicere
licet
Deum
esse
aeternum
mundi
iudicem.
Quum
ergo
intereunt
impii,
poenae
quas
Deus
sumpsit
de
illorum
sceleribus,
non
debent
una
speliri
cum
ipsis,
sed
manere
in
memoria
hominum.
Haec
ratio
est
cur
dicat,
Patres
quidem
vestri
mortui
sunt,
verum
est:
sed
quum
fuerint
tam
severe
castigati,
annon
debetis
hodie
etiam
proficere
sub
talibus
exemplis?
Deinde
prophetae
etiam
mei
sunt
mortui:
sed
hac
lege
volui
esse
praecones
doctrinae
meae,
ut
ipsis
etiam
mortuis
posteritas
agnosceret
me
semel
fuisse
loquutum:
quemadmodum
etiam
Petrus
secunda
epistola
(1,
15)
dicit
se
dare
operam
ut
doctrinae
memoria
vigeat,
ubi
ipse
migraverat
e
suo
tabernaculo.
Quamvis
ergo
tempus
meae
resolutionis
instet,
inquit,
tamen
quantum
in
me
est,
studeo
ut
memores
sitis
post
transitum
meum
huius
doctrinae.
Nunc
ergo
tenemus
quorsum
tendat
propheta.
Ideo
adiungit
continuo
post:
Atqui
verba
mea
et
statuta
mea
quae
mandavi
servis
meis
prophetis,
annon
apprehenderunt
patres
vestros?
Videmus
fuisse
modum
concessionis
in
proximo
versu:
nunc
autem
Deum
aperte
exprimere
quod
dixi:
quamvis
evanescant
homines,
vel
tollantur
post
exiguum
tempus
e
medio,
tamen
coelestem
doctrinam
semper
esse
stabilem,
et
retinere
suum
effectum.
Aliis
tamen
verbis
utitur
propheta,
Verba
mea
quae
mandavi,
inquit,
servis
meis
prophetis,
annon
apprehenderunt
patres
vestros?
hoc
est,
Debuitne
vobis
excidere
memoria
poenarum,
quibus
volui
et
vos,
et
filios,
et
nepotes
docere,
ne
iram
meam
provocaretis
sicuti
patres
vestri?
Quum
ergo
effectum
doctrinae
meae
senseritis
in
vestris
patribus,
cur
non
statuitis
apud
vos,
quum
idem
semper
sim,
non
posse
fieri
ut
hodie
verba
mea
frustra
diffluant,
et
careant
omni
effectu?
Nunc
ergo
videmus
ut
clare
discernat
propheta
verbum
Dei
a
natura
hominum:
quia
scilicet
Deus
non
proiicit
vanas
ampullas,
neque
efflat
sermonem
aliquem
sine
effectu,
sed
exsequitur
quidquid
mandavit
suis
prophetis.
Deinde
addit,
Reversi
sunt
et
dixerunt,
Sicuti
cogitaverit
Iehova
exercituum
facere
nobis
propter
vias
nostras,
et
opera
nostra,
ita
fecit.
Additur
hic
confessio,
quae
debebat
perpetuo
stimulare
Iudaeos,
quum
viderent
domitam
fuisse
patrum
suorum
pervicaciam
Dei
flagellis.
Verum
quidem
est
plurimos
quamvis
duriter
castigati
essent,
non
serio
resipuisse:
Deus
tamen
extorsit
illis
has
voces,
quod
merito
plecterentur.
Quum
ergo
coacti
fuerint
impii
ho-
9*
|