30:134  peccata  sine  fuco,  sed  cum  vera  poenitentia  confitebimur,  veniamque  deprecabimur  per  Dominum  nostrum  Iesum  Christum,  cuius  inviolata  est  fides,  recipiat.  Deinde  in  rebus  difficillimis  ad  eius  auxilium  concurrendum,  ut  valida  sua  manu  nos  adiuvet,  et  protegat:  qnod  omnino  faciet,  si  coram  ipso  deiiciamur  et  humiliemur.  Atque  hae  nobis  promissiones  de  vita  aeterna  fiunt:  quibus  adeo  nos  niti  par  est,  ut  licet  coelum  terrae  misceri  videatur,  nihilominus  tamen  in  ipsius  bonitate  speremus,  quod  nunquam  eam  poeniteat.  Quod  autem  ad  vitae  praesentis  statum  attinet,  etiam  promissiones  divinas  habemus  Deum  nostri  miserturum,  et  protecturum  adversus  tot  pericula  ne  in  illis  pereamus.  Neque  tamen  ea  nobis  tranquillitas  et  otium  promittitur,  quin  variis  modis  exerceamur  et  affligamur:  sed  quorum  tamen  felix  exitus  sit  futurus:  modo  in  patientia  divinum  auxilium  praestolemur,  eumque  supplicibus  votis  et  non  ficto  corde  invocemus:  neque  dubitemus  quin  suam  in  corpora  et  animas  nostras  misericordiam  extendat.  Quapropter  si  animis  nostris  promissiones  ipsius  altius  infixae  fuerint,  et  huius  sententiae,  Deum  non  posse  poenitere,  meminerimus,  necessario  concludemus  nos  spe  nostra  nunquam  excidere  posse:  siquidem  in  Deum  nulla  cadit  unquam  mutatio.  Ac  proinde  licet  sus  deque  omnia  vertantur,  et  totus  mundus  adversum  nos  conspiret,  et  abyssi  ad  nos  deglutiendos  apertae  videantur,  et  cum  inferis  coeli  adversum  nos  conspirent,  cognoscamus  tamen  et  certo  persuasi  simus  veram  fore  semper  istam  Samuelis  sententiam,  nempe  quod  Deum  nunquam  poeniteat,  et  nos  ad  ipsum  confugientes,  auxilium  in  rebus  angustis  ab  ipso  accepturos.  Contra  vero  contumaces  et  rebelles  iram  ipsius  et  ultimum  exitium  in  capita  sua  derivaturos:  quemadmodum  illud  est  in  Saule  conspicuum,  qui  pro  eo  quod  sibi  a  Samuele  factam  reprehensionem  debuit  animo  resipiscendi  admittere,  non  tamen  destitit  peccata  peccatis  cumulare,  donec  ad  impietatis  fastigium  devenit,  et  in  desperationem  incidit.  Quae  sequuntur  verba,  non  esse  hominum  ut  agat  poenitentiam,  ideo  adiecta  sunt,  quod  ea  est  mens  hominum  ut  Deum  illi  transforment,  et  ad  suum  modulum  et  captum  dimetiantur.  Itaque  licet  prima  fronte  videri  possit  ista  sententia  minus  Dei  maiestati  conveniens,  Deum  mentiri  non  posse*  neque  duci  poenitentia,  quandoquidem  Deum  esse  veracem  nemo  dubitat:  tamen  usitata  scripturae,  quod  ea  sit  hominum  impatientia  si  externa  media  non  appareant,  aut  deficiant,  ut  de  Deo  diffidant.  Veluti  si  quis  non  habet  repositam  annonam  ex  animi  sententia,  famem  timebit;  si  quod  imminet  periculum,  repente  animus  concidet,  ex  quibus  satis*  apparet  Deum  fieri  hominibus  similem.  Quandoquidem  enim  promissis  ipsius  fidere  non  possumus,  9*