44:133 133 CAPUT L 134 Heri proposuit Zacharias Iudaeis patrum exemplum, ut desinerent continuis sceleribus in se accersere novas poenas, Multi interpretes putant nunc confirmari sententiam illam, ubi dicitur initio quarti versus, Patres vestri ubi sunt? Videtur enim illis haec esse insultatio Dei contra Iudaeos. Nunc reputate quid patribus vestris contigerit: annon ex- ¡ìtincti sunt omnes ac deleti? deinde existimant Iudaeos excipere, et posterius membrum accipiunt in eorum persona, prophetae etiam ipsi nonne perierunt? Quid nobis patres adducis? quia nullum est inter ipsos et prophetas discrimen. Non est igitur haec idonea probatio. Deinde tertio, volunt Deum .refutare quod obiectum fuerat a Iudaeis: atqui verba mea, et statuta mea quae mandaveram prophetis, non caruerunt suo effectu. Haec opinio multorum consensu recepta est, et antiquissimi quique interpretes eam amplexi sunt: deinde proclive fuit posteris subscribere. Sed ad verisimilitudinem magis accedit Hieronymi sententia, quae intelligit posterius membrum de pseudoprophetis, Patres vestri et prophetae ubi sunt? hoc est, Ite nunc, quasi Deus ita coargueret Iudaeos, nonne et patres vestri misere perierunt? et prophetae a quibus ipsi fuerunt decepti? Ergo uno contextu Hieronymus putat hic excuti blanditias^ ludaeis^-ne vel ipsi se obdurent ad Dei iudicia, vel adulatoribus aurem praebeant. Haec interpretatio propius accedit ad prophetae mentem. Quanquam mihi videtur aliud propheta velle. Ego igitur uno contextu duos versus ita coniungo, sicuti re ipsa cohaerent, et quidem aptissime, Patres vestri, et prophetae mei simul exstincti sunt: sed post eorum mortem debet tamen vigere memoria eius doctrinae, quae non modo promulgata fuit per servos meos, sed habuit certum testimonium, ita ut iam merito vos terrere debeat: quia stultum est respicere an prophetae adhuc sint superstites necne: funguntur ipsi suo officio usque ad vitae metam: sed doctrina quam perferunt immortalis est. Utcunque ergo moriantur prophetae, non tamen secum auferunt doctrinae memoriam, quae nunquam interit, neque ullo saeculo exstinguitur. Deinde moriuntur quidem impii, sed ipsorum interitus non debet obliterare Dei iudicia, quin post mortem eorum celebrentur inter homines, et valeant ad doctrinam, ut posteri agnoscant non esse ita provocandum Deum temere. Videtur hic genuinus esse prophetae sensus. Quod ergo dicit initio, Patres vestri ubi sunt? et prophetae an in perpetuum vivent? per concessionem positum est: quasi diceret, Fateor et patres vestros, et prophetas meos iam mortuos esse: sed verba mea an mortua sunt? Distinguit in summa Deus naturam verbi sui ab hominum conditione: quasi diceret hominum vitam caducam esse, et finiri paucis annis: sed doctrinam suam nunquam intermori. Merito autem tam impios