|
30:133
133
IN
I.
LIB.
SAMUEL.
CAP.
XV.
134
qua
sua
consilia
ad
exitum
perducat,
nostris
ea
licet
oculis
non
appareat:
et
non
aliunde
potentiam
neque
extra
se
quaesiturum
qua
suam
voluntatem
perficiat.
Tanta
enim
est
innata
nobis
malitia,
ut
infinitam
Dei
potentiam
nunquam
agnoscamus,
ni¡íi
ipsemet
oculos
nobis
aperiat,
et
disponat
mentem
nostram:
itaque
nunquam
dixerimus
ex
nobis
ipsis,
Deum
posse
quae
nobis
desunt
perficere:
sed
externa
media
tantum
intuemur,
et
quae
verisimilia
magis
apparent
sectamur.
Itaque
quaecunque
oculis
obiecta
fuerint
sic
apprehendimus,
ut
summa
aegritudine
coniiciamur,
nisi
ante
oculos
media
conspicua
sint
quibus
Deum
auxilio
nobis
fore
speremus:
quibus
si
privari
nos
contigerit,
tum
quasi
conclamatum
esset,
in
desperationem
ruimus.
Quid
ita
vero?
Nempe
non
agnoscimus
incomprehensibilem
esse
Dei
potentiam:
quae
tamen
variis
modis
sese
apud
homines
ex
immensa
ipsius
bonitate
patefacit
:
etsi
facile
rebus
omnibus
creatis
carere
possit.
Quamobrem,
quum
variae
illae
rerum
conversiones,
quibus
instar
procellarum
mundus
iste
concutitur,
fidem
nostram
soleant
vehementius
commovere,
adeo
ut
de
Deo
et
eius
providentia,
mundumne
administret,
dubitemus,
in
mentem
revocanda
ista
sententia
est,
Deum
satis
in
se
virium
habere,
et
non
opus
ei
esse
ut
eas
aliunde
mutuetur
ad
suorum
protectionem:
ac
semper
veracem
esse:
et
proinde
semel
inceptum
opus
perfecturum,
quod
cum
potentia
inaestimabili,
veritas
et
fidelitas
coniuncta
sint.
Sed
etsi
decretum
ipsius
et
consilium
sit
nobis
incomprehensibile:
quatenus
tamen
quibus
indigemus
se
daturum
promittit,
in
hac
ipsius
promissione
conquiescendum.
Quare
quum
Dei
verbum
fideliter
et
pure
nobis
praedicatur,
etiam
ad
suam
perfectionem
venturum
illud
concludamus,
licet
ea
impedimenta
sese
offerant,
ex
quibus
humana
ratio
impossibile
id
esse
iudicet:
tum
si
malis
opprimimur,
vel
saltem
aliqua
confusione
obruimur,
ad
ipsius
potentiam,
quae
nulla
ratione
minui
potest,
confugiamus,
et
in
illo
uno
spem
omnem
et
fiduciam
nostram
collocemus.
Quare
quum
variis
istiusmodi
rerum
perturbationibus
agitamur,
hac
sententia
tanquam
clypeo
tegamur,
Deum
non
poenitere,
id
est
propositum
seu
sententiam
nunquam
mutare.
Caeterum
antequam
de
Dei
decreto
aliquid
speremus,
cognoscenda
ipsius
est
voluntas:
ut
certum
testimonium
habeamus
eorum
in
quibus
fiducia
collocanda
est.
Nam
si
quid
ipsi
nobis
ultro
promitteremus,
temere
huc
illuc
impelleremur,
et
sola
pertinacia
niteremur,
et
inanes
conatus
essent.
Sed
si
de
Dei
voluntate
certiores
facti
fuerimus,
quemadmodum
de
salutis
aeternae
certitudine
satis
firma
testimonia
passim
habemus
in
sacris,
necessario
ad
ipsum
in
conscientiae
terroribus
confugiendum:
quandoquidem
se
tam
benignum
et
misericordem
erga
nos
declarat,
ut
nos
in
gratiam,
quotiescunque
|