[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


30:132  quam  privatim:  ut  si  Deus  donis  suis  et  gratia  nos  cumulavit,  eo  ardentiore  studio  in  ipsius  cultum  incumbamus,  quo  magis  ipsi  devincti  sumus.  Quare  sciamus  etiam  ipsum  posse  donis  ipsius  abutentes  iisdem  spoliare,  et  in  alios  transferre,  qui  melius  iisdem  utantur.  Sed  in  primis  quum  de  salutis  doctrina  agitur,  danda  opera  est,  ut  in  Dei  gloriam  a  nobis  usurpetur.  Nam  si  ingrati  fuerimus,  profecto  potest  eadem  nos  Deus  privare:  et  ad  alias  nationes  praedicationem  verbi  sui  transferre,  licet  remotissimas  et  a  regno  Dei  alienissimas,  quae  tamen  illud  admittant,  et  longe  uberiores  quam  nos  fructus  ferant.  Quamobrem  omnibus  nervis  in  hoc  incumbendum,  ut  eo  quisque  munere  fideliter  fungatur  ad  quod  a  Deo  vocatus  est,  et  in  ipsius  timore  ambulet,  ne  nostra  ingratitudine  talibus  beneficiis  destituamur.  Neque  enim  Deus  est  variabilis,  aut  propositum  mutat:  sed  occasionem  ipsi  praebemus  in  nos  iudicia  sua  exerendi  quum  dona  ipsius  profanamus,  quae  in  ipsius  gloriam  et  nostram  salutem  dicari  et  consecrari  oportebat.  Sequitur  deinceps  :  Porro  triumphator  in  Israel  non  parcet,  et  poenitudine  non  flectetur:  neque  enim  homo  est  ut  agat  poenitentiam.  Quibus  verbis  Samuel  quam  supra  tetigi  sententiam  confirmat,  nempe  Deo  nihil  deperiturum  si  Saul  regia  dignitate  privetur:  quod  tamen  ipse  sibi  poterat  persuadere:  quemadmodum  hoc  vitium  in  nobis  tam  altas  agit  radices,  ut  Deum  nobis  devinctum  arbitremur,  quum  tamen  ab  ipso  omnia  habeamus,  et  nihil  ipse  nobis  debeat.  Sed  quoniam  beneficiis  ipsius  cumulati  sumus,  mirum  in  modum  efferimur,  et  iisdem  insolescimus,  Deumque  nobis  obstrictum  non  sine  insania  persuademus:  ac  proinde  contentum  illum  esse  nostris  blanditiis  et  industria  oportere.  At  Samuel  hic  docet,  remoto  licet  Saule,  fortitudinem  Israelis  mentiri,  et  poenitudine  flecti  Deum  non  posse.  Saul  igitur  videbatur  excepturus,  Deus  in  Israele  me  regem  constituit,  ac  proinde  populum  mea  cura  et  studio  defendi  adversus  inimicos  oportet.  Quid  ergo  populo  futurum  est,  si  nullus  rex  amplius  fuerit?  Respondet  Samuel,  Dei  decretum  ab  homine  mortali  non  pendere:  ac  proinde  humanis  omnibus  mediis  deficientibus  nihilominus  tamen  impletum  et  perfectum  iri  Dei  voluntatem:  et  idcirco  ait:  Fortitudo  Israel  non  mentietur.  Quum  fortitudinem  ait,  ostendit  populum  non  suis  viribus  subsistere,  sed  unius  Dei  robore  et  fortitudine:  ac  proinde  non  pendere  ipsius  salutem  ab  humanis  viribus,  sed  ab  unius  Dei  tutela  et  protectione.  Quamobrem  dignissima  est  observatione  sententia,  Deum  nunquam  deesse  ipsum  amantibus,  timentibus,  et  fiduciam  suam  omnem  in  ipso  collocantibus.  Deinde  et  hoc  mentibus  altius  infigendum,  omnibus  humanis  mediis  et  rationibus  deficientibus  nostro  iudicio,  Deum  tamen  nihilominus  viam  inventurum  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci