|
30:132
quam
privatim:
ut
si
Deus
donis
suis
et
gratia
nos
cumulavit,
eo
ardentiore
studio
in
ipsius
cultum
incumbamus,
quo
magis
ipsi
devincti
sumus.
Quare
sciamus
etiam
ipsum
posse
donis
ipsius
abutentes
iisdem
spoliare,
et
in
alios
transferre,
qui
melius
iisdem
utantur.
Sed
in
primis
quum
de
salutis
doctrina
agitur,
danda
opera
est,
ut
in
Dei
gloriam
a
nobis
usurpetur.
Nam
si
ingrati
fuerimus,
profecto
potest
eadem
nos
Deus
privare:
et
ad
alias
nationes
praedicationem
verbi
sui
transferre,
licet
remotissimas
et
a
regno
Dei
alienissimas,
quae
tamen
illud
admittant,
et
longe
uberiores
quam
nos
fructus
ferant.
Quamobrem
omnibus
nervis
in
hoc
incumbendum,
ut
eo
quisque
munere
fideliter
fungatur
ad
quod
a
Deo
vocatus
est,
et
in
ipsius
timore
ambulet,
ne
nostra
ingratitudine
talibus
beneficiis
destituamur.
Neque
enim
Deus
est
variabilis,
aut
propositum
mutat:
sed
occasionem
ipsi
praebemus
in
nos
iudicia
sua
exerendi
quum
dona
ipsius
profanamus,
quae
in
ipsius
gloriam
et
nostram
salutem
dicari
et
consecrari
oportebat.
Sequitur
deinceps
:
Porro
triumphator
in
Israel
non
parcet,
et
poenitudine
non
flectetur:
neque
enim
homo
est
ut
agat
poenitentiam.
Quibus
verbis
Samuel
quam
supra
tetigi
sententiam
confirmat,
nempe
Deo
nihil
deperiturum
si
Saul
regia
dignitate
privetur:
quod
tamen
ipse
sibi
poterat
persuadere:
quemadmodum
hoc
vitium
in
nobis
tam
altas
agit
radices,
ut
Deum
nobis
devinctum
arbitremur,
quum
tamen
ab
ipso
omnia
habeamus,
et
nihil
ipse
nobis
debeat.
Sed
quoniam
beneficiis
ipsius
cumulati
sumus,
mirum
in
modum
efferimur,
et
iisdem
insolescimus,
Deumque
nobis
obstrictum
non
sine
insania
persuademus:
ac
proinde
contentum
illum
esse
nostris
blanditiis
et
industria
oportere.
At
Samuel
hic
docet,
remoto
licet
Saule,
fortitudinem
Israelis
mentiri,
et
poenitudine
flecti
Deum
non
posse.
Saul
igitur
videbatur
excepturus,
Deus
in
Israele
me
regem
constituit,
ac
proinde
populum
mea
cura
et
studio
defendi
adversus
inimicos
oportet.
Quid
ergo
populo
futurum
est,
si
nullus
rex
amplius
fuerit?
Respondet
Samuel,
Dei
decretum
ab
homine
mortali
non
pendere:
ac
proinde
humanis
omnibus
mediis
deficientibus
nihilominus
tamen
impletum
et
perfectum
iri
Dei
voluntatem:
et
idcirco
ait:
Fortitudo
Israel
non
mentietur.
Quum
fortitudinem
ait,
ostendit
populum
non
suis
viribus
subsistere,
sed
unius
Dei
robore
et
fortitudine:
ac
proinde
non
pendere
ipsius
salutem
ab
humanis
viribus,
sed
ab
unius
Dei
tutela
et
protectione.
Quamobrem
dignissima
est
observatione
sententia,
Deum
nunquam
deesse
ipsum
amantibus,
timentibus,
et
fiduciam
suam
omnem
in
ipso
collocantibus.
Deinde
et
hoc
mentibus
altius
infigendum,
omnibus
humanis
mediis
et
rationibus
deficientibus
nostro
iudicio,
Deum
tamen
nihilominus
viam
inventurum
|