[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


30:131  131  HOMILIA  LV.  132  turum  quem  sibi  substituat,  longe  meliorem  et  dignitate  praestantiorem.  Ae  sane  Deum  certum  est  non  laborare  vehementer  in  quaerendis  viris  ad  dignitatem  aliquam  aut  munus  idoneis,  quos  si  quaerat  nullos  reperiat:  sed  ipsummet  tales  viros  excitare  et  sufficere.  Et  sane  quemadmodum  ex  nihilo  mundum  creavit,  sic  etiam  ipse  format  et  disponit  homines  ut  ad  munera  ad  quae  ipse  eos  vocat,  idoneos  faciat:  atque  hac  ratione  nunquam  ipsi  desunt  quos  in  eorum  locum  subroget  quos  exauctoraverit.  Denique  hac  sententia  Samuel  Saulis  arrogantiam  et  stultam  obstinationem  et  pervicaciam  deiecit:  ne  sibi  persuaderet  nullum  in  populo  reperiri  posse  qui  sibi  subrogaretur.  Docet  itaque  Deum  facile  alios  suscitaturum,  et  Saule  iustiores  reperturum,  ex  sua  bonitate.  Neque  enim  natura  sua  tales  sunt,  neque  etiam  suis  viribus  quamdiu  hic  vivunt  efficiuntur  :  sed  a  Deo  ipso  disponuntur,  et  ad  hoc  vel  illud  munus  idonei  redduntur,  spoliati  fragilitate  illa  humana  quae  ineptos  ad  omne  bonum  opus  facit.  Atqui  Davidem  videmus  in  graviora,  si  extrinsecus  consideres,  peccata  Saule  lapsum.  Sed  satis  nobis  facere  debet,  quod  melior  Saule  dicatur  a  Domino,  quem  solum  idoneum  iudicem  vere  affirmare  possumus:  cuius  sententia  standum  est,  ut  inonet  Paulus.  Hinc  itaque  discamus,  nos  in  aliquo  dignitatis  gradu  a  Deo  constitutos,  nisi  ut  par  est  officium  fecerimus,  ab  ipso  vel  in  ultimum  exitium  posse  detrudi,  vel  perpetua  ignominia  et  dedecore  affici.  Neque  etiam  ipsi  defore  qui  quod  bonum  ipsi  videbitur  exsequantur,  quod  non  indigeat  alterius  auxilio,  et  nobis  facile  carere  possit,  non  defuturis  nobis  melioribus  quorum  opera  utatur:  quandoquidem  quidquid  habemus  ab  ipso  accepimus,  et  ab  eius  liberalitate  manavit:  est  enim  ille  fons  et  origo  omnis  plenitudinis  perennis  et  inexhaustus.  Ac  si  sancti  sui  spiritus  portionem  nobis  largitus  est,  centies  millies  ampliorem  aliis  largiri  potest,  quorum  uti  volet  opera,  quum  adeo  miseri  fuerimus  ut  ab  ipsius  obedientia  .  recedamus.  Idcirco  Dominus  noster  Iesus  Christus  Iudaeis  olim  dicebat,  Deum  posse  regnum  suum  alio  transferre,  et  populis  communicare  qui  fructum  ex  eo  percipiant.  Nam  hac  opinione  Iudaei  tenebantur,  et  ea  velut  inebriabantur,  Deum  sibi  alium  populum  dicare  non  posse,  quod  ipsos  in  peculium  et  haereditatem  elegisset:  quod  Abrahami  filii  essent,  cui  factae  erant  promissiones.  Sibi  itaque  videbantur  Deum  eo  usque  devinctum  tenere,  ut  si  lex  Dei  et  ipsius  promissiones  inter  ipsos  deficerent,  nullus  in  toto  mundo  locus  superesset  in  quo  ecclesiam  suam  collocaret.  Sed  Christus  hanc  arrogantiam  eludit,  quum  ait,  Deum  posse  regnum  suum  alio  transferre  quoties  ipsi  videbitur,  et  illud  augere  et  amplificare.  Ex  quibus  apparet  quomodo  haec  doctrina  sit  in  usum  nostrum  revocanda,  et  quidem  tam  publice   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci