|
30:131
131
HOMILIA
LV.
132
turum
quem
sibi
substituat,
longe
meliorem
et
dignitate
praestantiorem.
Ae
sane
Deum
certum
est
non
laborare
vehementer
in
quaerendis
viris
ad
dignitatem
aliquam
aut
munus
idoneis,
quos
si
quaerat
nullos
reperiat:
sed
ipsummet
tales
viros
excitare
et
sufficere.
Et
sane
quemadmodum
ex
nihilo
mundum
creavit,
sic
etiam
ipse
format
et
disponit
homines
ut
ad
munera
ad
quae
ipse
eos
vocat,
idoneos
faciat:
atque
hac
ratione
nunquam
ipsi
desunt
quos
in
eorum
locum
subroget
quos
exauctoraverit.
Denique
hac
sententia
Samuel
Saulis
arrogantiam
et
stultam
obstinationem
et
pervicaciam
deiecit:
ne
sibi
persuaderet
nullum
in
populo
reperiri
posse
qui
sibi
subrogaretur.
Docet
itaque
Deum
facile
alios
suscitaturum,
et
Saule
iustiores
reperturum,
ex
sua
bonitate.
Neque
enim
natura
sua
tales
sunt,
neque
etiam
suis
viribus
quamdiu
hic
vivunt
efficiuntur
:
sed
a
Deo
ipso
disponuntur,
et
ad
hoc
vel
illud
munus
idonei
redduntur,
spoliati
fragilitate
illa
humana
quae
ineptos
ad
omne
bonum
opus
facit.
Atqui
Davidem
videmus
in
graviora,
si
extrinsecus
consideres,
peccata
Saule
lapsum.
Sed
satis
nobis
facere
debet,
quod
melior
Saule
dicatur
a
Domino,
quem
solum
idoneum
iudicem
vere
affirmare
possumus:
cuius
sententia
standum
est,
ut
inonet
Paulus.
Hinc
itaque
discamus,
nos
in
aliquo
dignitatis
gradu
a
Deo
constitutos,
nisi
ut
par
est
officium
fecerimus,
ab
ipso
vel
in
ultimum
exitium
posse
detrudi,
vel
perpetua
ignominia
et
dedecore
affici.
Neque
etiam
ipsi
defore
qui
quod
bonum
ipsi
videbitur
exsequantur,
quod
non
indigeat
alterius
auxilio,
et
nobis
facile
carere
possit,
non
defuturis
nobis
melioribus
quorum
opera
utatur:
quandoquidem
quidquid
habemus
ab
ipso
accepimus,
et
ab
eius
liberalitate
manavit:
est
enim
ille
fons
et
origo
omnis
plenitudinis
perennis
et
inexhaustus.
Ac
si
sancti
sui
spiritus
portionem
nobis
largitus
est,
centies
millies
ampliorem
aliis
largiri
potest,
quorum
uti
volet
opera,
quum
adeo
miseri
fuerimus
ut
ab
ipsius
obedientia
.
recedamus.
Idcirco
Dominus
noster
Iesus
Christus
Iudaeis
olim
dicebat,
Deum
posse
regnum
suum
alio
transferre,
et
populis
communicare
qui
fructum
ex
eo
percipiant.
Nam
hac
opinione
Iudaei
tenebantur,
et
ea
velut
inebriabantur,
Deum
sibi
alium
populum
dicare
non
posse,
quod
ipsos
in
peculium
et
haereditatem
elegisset:
quod
Abrahami
filii
essent,
cui
factae
erant
promissiones.
Sibi
itaque
videbantur
Deum
eo
usque
devinctum
tenere,
ut
si
lex
Dei
et
ipsius
promissiones
inter
ipsos
deficerent,
nullus
in
toto
mundo
locus
superesset
in
quo
ecclesiam
suam
collocaret.
Sed
Christus
hanc
arrogantiam
eludit,
quum
ait,
Deum
posse
regnum
suum
alio
transferre
quoties
ipsi
videbitur,
et
illud
augere
et
amplificare.
Ex
quibus
apparet
quomodo
haec
doctrina
sit
in
usum
nostrum
revocanda,
et
quidem
tam
publice
|