|
44:130
insulsi
doctores:
sed
promittit
se
rediturum
ad
Iudaeos,
quia
ipsos
benedicet.
Reditus
ergo
hic
Dei
nihil
aliud
est,
quam
prosper
et
optabilis
successus
omnium
rerum:
quasi
diceret,
Timete
me
ex
animo,
et
ita
non
laborabitis
inedia
et
esurie.
Ego
enim
vos
saturabo,
quia
neque
agri,
neque
vineae
spem
vestram
posthac
fraudabunt
Experiemini
igitur
me
satis
liberalem
esse,
ubi
agetis
mecum
non
fallaciter.
Haec
summa
est.
Caeterum
tenendum
est
ex
communi
scripturae
usu,
quoties
nos
hortatur
Deus
ad
poenitentiam,
non
respicere
qualis
sit
nostra
facultas,
sed
exigere
merito
quod
suum
est:
ideo
perperam
faciunt
papistae,
dum
aestimant
vires
liberi
arbitrii
a
poenitentiae
doctrina:
Deus
hoc
non
iuberet,
nisi
esset
in
arbitrio
nostro.
Stultum
et
plus
quam
puerile
illud
principium
est.
Nam
si
in
manu
nostra
positum
esset
quidquid
requirit
Deus,
supervacua
esset
spiritus
sancti
gratia:
non
iam
esset
pedissequa,
ut
loquuntur,
sed
prorsus
excluderetur.
Quod
si
indigent
homines
spiritus
auxilio,
sequitur
non
posse
praestare
quod
Deus
ab
ipsis
exigit.
Sed
videtur
hoc
esse
absurdum,
ut
Deus
plus
iniungat
hominibus
quam
sint
praestando.
Videtur
quidem,
si
fiat
iudicium
ex
communi
carnis
sensu,
fateor:
sed
si
tenemus
principia
illa,
quod
lex
iram
operatur,
quod
auget
peccatum,
quod
data
est
ut
transgressio
magis
ac
magis
patefiat,
iam
cessabunt
commenta
illa,
Deum
non
praecipere
nisi
quod
praestare
homines
possunt.
Sed
sufficiat
hoc
nobis,
Deum
ubi
nos
ad
poenitentiam
hortatur,
nihil
requirere
quod
natura
non
dictet
ipsi
deberi'
a
nobis.
Quum
ita
sit,
iam
utcunque
non
simus
praestando,
non
tamen
licebit
Deum
arguere
nimii
rigoris,
quia
nos
urgeat
supra
nostram
facultatem.
Quod
autem
toties
repetit
propheta
nomen
Dei,
emphaticum
est,
ut
scilicet
doctrina
acrius
pungat
animos
populi.
Si
enim
dixisset
simpliciter
sibi
hoc
divinitus
fuisse
mandatum,
ut
populum
commonefaceret
de
poenis,
quas
patres
sustinuerant,
deinde
ut
eos
ad
poenitentiam
vocaret,
non
ita
penitus
haec
doctrina
penetrasset
in
eorum
animos,
sicuti
quum
toties
proponitur
Dei
nomen.
Dices,
sic
dicit
Iehova
exercituum,
Revertimini
ad
me,
dicit
Iehova
exercituum,,
et
revertar
ad
vos,
dicit
Iehova
exercituum.
Nam
oportuit
Iudaeos
quum
tertio
occurreret
Dei
nomen
saltem
expergefieri,
et
reputare
quocum
sibi
esset
negotium.
Quid
enim
magis
pudendum,
vel
quid
indignius,
ubi
Deus
praevenit
homines,
et
cupit
eos
sibi
esse
coniunctos,
nisi
respondeant,
et
sese
addicant
in
obsequium?
Quanquam
non
dubium
est
quin
linguam
formaverit
propheta
ad
usum
loquendi
tunc
receptum.
Scimus
autem
a
babylonico
exsiiio
protractum
fuisse
apud
Iudaeos
sermonem
:
non
fuit
ille
nitor
et
pura
illa
elegantia
loquendi
qualis
ante
fuerat.
Et
facile
hoc
apparet
ex
stylo
eorum,
qui
post
exsilium
9
|