[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


44:130  insulsi  doctores:  sed  promittit  se  rediturum  ad  Iudaeos,  quia  ipsos  benedicet.  Reditus  ergo  hic  Dei  nihil  aliud  est,  quam  prosper  et  optabilis  successus  omnium  rerum:  quasi  diceret,  Timete  me  ex  animo,  et  ita  non  laborabitis  inedia  et  esurie.  Ego  enim  vos  saturabo,  quia  neque  agri,  neque  vineae  spem  vestram  posthac  fraudabunt  Experiemini  igitur  me  satis  liberalem  esse,  ubi  agetis  mecum  non  fallaciter.  Haec  summa  est.  Caeterum  tenendum  est  ex  communi  scripturae  usu,  quoties  nos  hortatur  Deus  ad  poenitentiam,  non  respicere  qualis  sit  nostra  facultas,  sed  exigere  merito  quod  suum  est:  ideo  perperam  faciunt  papistae,  dum  aestimant  vires  liberi  arbitrii  a  poenitentiae  doctrina:  Deus  hoc  non  iuberet,  nisi  esset  in  arbitrio  nostro.  Stultum  et  plus  quam  puerile  illud  principium  est.  Nam  si  in  manu  nostra  positum  esset  quidquid  requirit  Deus,  supervacua  esset  spiritus  sancti  gratia:  non  iam  esset  pedissequa,  ut  loquuntur,  sed  prorsus  excluderetur.  Quod  si  indigent  homines  spiritus  auxilio,  sequitur  non  posse  praestare  quod  Deus  ab  ipsis  exigit.  Sed  videtur  hoc  esse  absurdum,  ut  Deus  plus  iniungat  hominibus  quam  sint  praestando.  Videtur  quidem,  si  fiat  iudicium  ex  communi  carnis  sensu,  fateor:  sed  si  tenemus  principia  illa,  quod  lex  iram  operatur,  quod  auget  peccatum,  quod  data  est  ut  transgressio  magis  ac  magis  patefiat,  iam  cessabunt  commenta  illa,  Deum  non  praecipere  nisi  quod  praestare  homines  possunt.  Sed  sufficiat  hoc  nobis,  Deum  ubi  nos  ad  poenitentiam  hortatur,  nihil  requirere  quod  natura  non  dictet  ipsi  deberi'  a  nobis.  Quum  ita  sit,  iam  utcunque  non  simus  praestando,  non  tamen  licebit  Deum  arguere  nimii  rigoris,  quia  nos  urgeat  supra  nostram  facultatem.  Quod  autem  toties  repetit  propheta  nomen  Dei,  emphaticum  est,  ut  scilicet  doctrina  acrius  pungat  animos  populi.  Si  enim  dixisset  simpliciter  sibi  hoc  divinitus  fuisse  mandatum,  ut  populum  commonefaceret  de  poenis,  quas  patres  sustinuerant,  deinde  ut  eos  ad  poenitentiam  vocaret,  non  ita  penitus  haec  doctrina  penetrasset  in  eorum  animos,  sicuti  quum  toties  proponitur  Dei  nomen.  Dices,  sic  dicit  Iehova  exercituum,  Revertimini  ad  me,  dicit  Iehova  exercituum,,  et  revertar  ad  vos,  dicit  Iehova  exercituum.  Nam  oportuit  Iudaeos  quum  tertio  occurreret  Dei  nomen  saltem  expergefieri,  et  reputare  quocum  sibi  esset  negotium.  Quid  enim  magis  pudendum,  vel  quid  indignius,  ubi  Deus  praevenit  homines,  et  cupit  eos  sibi  esse  coniunctos,  nisi  respondeant,  et  sese  addicant  in  obsequium?  Quanquam  non  dubium  est  quin  linguam  formaverit  propheta  ad  usum  loquendi  tunc  receptum.  Scimus  autem  a  babylonico  exsiiio  protractum  fuisse  apud  Iudaeos  sermonem  :  non  fuit  ille  nitor  et  pura  illa  elegantia  loquendi  qualis  ante  fuerat.  Et  facile  hoc  apparet  ex  stylo  eorum,  qui  post  exsilium  9  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci