55:13  13  CAPUT  L  14  lianos  satis  confutat,  quum  Christo  vendicat  quae  solius  sunt  Dei,  et  simul  duas  in  patre  et  filio  distinctas  hypostaseis  notat.  Nam  hinc  colligimus,  filium  esse  unum  cum  patre  Deum,  et  proprietate  nihilominus  distingui:  ita  ut  sua  cuique  subsistentia  constet.  Fortesque  omnia.  Portare  hic  pro  tueri  accipitur,  facereque  ut  in  suo  statu  maneant  creaturae.  Intelligit  enim  omnia  mox  casura,  nisi  eius  virtute  su8tinerentur.  Quamquum  pronomen  demonstrativum  aoxoc  tam  de  patre  quam  de  filio  exponi  potest:  verti  enim  potest,  vel  ipsius,  vel  suae.  Quia  tamen  secunda  expositio  magis  est  recepta,  et  optime  quadrat  contextui:  ego  eam  libenter  amplector.  Ad  verbum  est,  verbo  potentiae.  Sed  genitivus  more  hebraico  epithetum  valet.  Nam  quod  nonnulli  ita  torquent,  Christum  omnia  sustinere  verbo  patris,  hoc  est,  se  ipso  qui  verbum  est:  nihil  habet  coloris.  Deinde  nihil  opus  est  tam  coacta  expositione.  Neque  enim  solet  Christus  vocari  (&Y)|Aa,  sed  Xoyoc.  Quare  verbum  hic  simpliciter  nutum  significat.  Et  sensus  est,  Christum,  qui  solo  nutu  totum  mundum  conservat,  non  tamen  recusasse  munus  peragendae  nostrae  purgationis.  Atque  hoc  secundum  est  membrum  doctrinae,  quae  m  hac  epistola  tractatur.  Status  enim  totius  disputationis  in  his  duobus  capitibus  versatur:  Christum,  quia  summa  autoritate  praeditus  est,  prae  omnibus  aliis  esse  audiendum:  et  quia  morte  sua  nos  patri  reconciliavit,  veteribus  sacrificiis  finem  imposuisse.  Ideo  prima  haec  sententia,  quum  sit  generalis  propositio,  etiam  bimembris  est.  Porro  quum  dicit,  per  se  ipsum,  subaudienda  est  antithesis  :  quod  legis  mosaicae  umbris  ad  id  non  fuerit  adiutus.  Praeterea  discrimen  inter  ipsum  et  leviticos  sacerdotes  ostendit.  Nam  et  hi  dicebantur  peccata  expiare:  sed  hanc  vim  aliunde  mutuabantur.  Denique  excludere  voluit  omnia  alia  media,  vel  adminicula,  quum  purgationis  et  pretium  et  virtutem  in  Christo  statuit.  Consedit  in  dextera.  Ac  si  diceret,  salute  hominibus  parta  in  mundo,  receptus  est  in  gloriam  coelestem,  ut  omnia  gubernet.  Hoc  autem  subiecit,  ut  indicaret  non  esse  temporariam  salutem,  quam  nobis  acquisivit.  Nam  alioqui  potestatem  metiri  solemus  ex  praesenti  adspectu.  Christum  ergo  non  ideo  minoris  faciendum  admonet  quia  oculis  non  cernatur:  sed  potius  hunc  esse  cumulum  eius  gloriae,  quod  receptus  est  ac  evectus  in  summum:  illud  imperii  fastigium.  Nam  dextera  per  similitudinem  ad  Deum  transfertur,  qui  neque  inclusus  est  loco,  nec  latus  habet  vel  dextrum  vel  sinistrum.  Sessio  itaque  Christi  nihil  aliud  est  quam  regnum,  quod  illi  a  patre  datum  est,  ac  potestas  illa  cuius  meminit  Paulus  (Philip.  2,  10),  ut  in  nomine  eius  omne  genu  flectatur.  Ergo  sedere  ad  patris  dex-