|
30:128
cata
sic
agnoscunt
ut
tamen
ea
commemorari
nolint:
sed
potius
statim
absolvi.
Sic
solent
hypocritae,
quum
nullus
effugio
locus
superest,
peccata
quidem
obiter
confiteri,
et
istud
Peccavi^
ingeminare
:
sed
statim
tamen
velle
absolvi.
Quid
ita
vero?
Nempe
criminationem
et
accusationem
omnem
metuunt,
et
correctionem
refugiunt.
Itaque
verbo
uno
corripi,
et
eodem
absolvi
volunt,
et
peccata
silentio
obrui,
ne
in
hominum
unquam
conspectum
veniant:
et
sua
hypocrisi
hominum
oculos
perstringunt.
At
non
ita
facto
est
opus.
Sed
urgente
nos
conscientia,
discamus
coram
Deo
et
hominibus,
deiici,
et
humiliari,
ut
quamcunque
tandem
correctionem
imponere
Deus
voluerit,
eam
patienter
feramus.
Ac
si
hominum
ministerio
in
nobis
castigandis
utatur,
sponte
subeamus
poenas:
neque
obloquamur
aut
indignemur,
quemadmodum
videmus
indignari
et
fremere
adversus
Deum
eos
omnes,
qui
fictitia
et
simulata
peccatorum
confessione
sanctitatis
opinionem
apud
homines
venantur.
Et
de
istis
hactenus;
transeamus
ad
sequentia,
quibus
dicitur
Samuel
respondisse,
se
non
reversurum
cum
ipso,
quod
a
Deo
reprobatus
sit:
quasi
diceret,
se
Dei
decreto
non
posse
reluctari:
quod
quoniam
pronunciatum
eidem
acquiescendum
sit.
Hic
primum
quaestio
suboritur,
quomodo
tamen
postea
Samuel
cum
Saule
reversus
sit,
quum
se
id
facturum
antea
negaverit.
Videtur
enim
non
sibi
constare,
sed
vacillare:
quod
non
convenit
prophetae,
ut
in
ipso
dicatur
esse
Etiam
et
Non,
quod
avertit
Paulus
a
se
in
2.
ad
Corinth,
epistola,
quum
ait:
Novit
fidelis
Deus
sermonem
nostrum
apud
vos,
non
fuisse
Etiam
et
Non.
Sed
observandum
Samuelem
negantem
se
cum
Saule
reversurum,
idem
velle
ac
si
diceret,
se
non
amplius
posse
ab
ipsius
partibus
stare:
quasi
diceret:
Meum
non
est
te
tueri,
sicut
ego
te
regem
non
ex
meo
arbitrio
constitui:
sic
neque
ego
te
mea
autoritate
possum
conservare.
Ego
te
quidem
Dei
iussu
regem
inauguravi,
et
inunxi:
sed
quum
regia
illa
dignitate
culpa
tua
excideris,
ne
quid
amplius
a
me
exspectato:
neque
enim
tibi
quidquam
ego
contuli:
ego
hactenus
tuam
dignitatem
in
qua
es
a
Deo
constitutus
promovi,
et
pro
mihi
commisso
munere
tutatus
sum:
sed
quandoquidem
Deus
te
non
amplius
regem
fore
minatus
est,
me
Deo
parere
par
est.
Haec
fuit
mens
Samuelis.
Sed
quum
illum
postea
comitatur,
nihil
de
Domini
sententia
irrevocabili
detracturus
aut
immutaturus
facit,
neque
aliquid
sine
Dei
mandato
suscepturus,
sed
potius
regiam
dignitatem
ornaturus,
cui
subiici
vult
donec
plane
fuerit
Saul
exauctoratos.
Sane
Dei
decretum
erat
quidem
de
reiiciendo
Saule,
sed
nondum
patefactum:
quare
Samuelem
oportuit
aliquam
obedientiam
illi
praestare,
quod
non
esset
ipsius
officium
populum
ab
obedientia
avocare:
sed
praestitutum
a
Deo
tempus
|