30:127  127  HOMILIA  LV.  128  aliquod  praeiudicium  afferens,  mera  contumacia  et  rebellio  adversus  Deum  est.  Talis  est  his  temporibus  hypocritarum  in  papatu  obedientia,  qui  longe  magis  sollicito  et  anxio  animo  stultas  et  inanes  caeremonias  et  superstitiones  a  patribus  inventas  exercent,  quam  quod  Dei  verbo  praescriptum  est:  et  quidem  specioso  delusi  praetextu,  quod  sanctae  matri  ecclesiae  debeatur  obedientia.  Verum  enim  vero,  quum  Deus  ipse  loquutus  sit,  suamque  voluntatem  patefecerit,  quare  non  ei  auscultatur?  quare  libri  sacri  clauduntur?  quare  hominibus  potius  servitur  et  obtemperatur?  et  quod  summum,  quare  inde  iustitia  coram  Deo  quaeritur?  Nae  Deum  oporteret  iure  dominationis  quod  in  nos  obtinet  cedere,  quod  sine  ingenti  blasphemia  dici  ac  ne  cogitari  quidem  potest.  Nos  vero  discamus  hominibus  sic  obtemperare,  ne  quid  Dei  imperio  et  potestati  detrahamus:  sed  ut  potius  Dei  verbum  pro  factorum  dictorumque  nostrorum  regula  retineamus,  et  ab  illo  regi  nos  patiamur.  Interim  vero  dicitur  Saul  rogasse  Samuelem,  ut  parceret  peccato  suo,  secumque  reverteretur,  et  adoraret  Iehovam.  Quod  vero  Samuelem  rogat  ut  peccatum  remittat,  non  ideo  tamen  illum  in  numen  transformat.  Nam  revera  unius  Dei  est  peccata  delere,  quemadmodum  per  prophetam  Esaiam  testatur:  Ego  sum,  ego,  inquam,  qui  deleo  iniquitates  hominum,  et  non  alius.  Sed  noluit  Saul  tanti  Samuelem  facere,  ut  quae  Dei  sunt  illi  attribueret,  quasi  posset  peccata  et  transgressiones  delere  et  remittere,  sed  consueto  loquendi  more  usus  est.  Sic  enim  ab  hominibus  condonari  peccata  nobis  petimus,  ut  ea  non  impediant  quominus  amici  sint,  et  pro  viribus  nostris  commodis  studeant.  Sed  adiicit,  se  velle  Deum  adorare,  sive  ad  eius  placandam  iram,  sive  ad  gratias  agendas  melius  quam  ante  fecisset.  Verum,  ut  ex  sequentibus  apparebit,  haec  fuit  Saulis  mens  retinere  secum  Samuelem,  ut  eius  comitatu  apud  populum  suam  autoritatem  retineret.  At  ita  petenda  est  ab  hominibus  delictorum  venia,  ne  quid  Deo  detrahamus:  ac  proinde  non  tanquam  a  iudicibus,  penes  quos  sit  potestas  nos  absolvendi  et  meritam  condemnationem  delendi:  sed  tanquam  ab  iis  quorum  cupimus  non  laedi  amicitiam,  et  quos  nostris  commodis  studere  non  minus  quam  antea  cupimus.  Sed  Saul,  ut  apparet,  Deum  adoraturus  veniamque  deprecaturus  Samuelem  precatur,  ut  illo  velut  intercessore  apud  Deum  utatur,  quod  eum  eximium  prophetam  novisset.  Et  ante  vidimus  Saulem  in  maximo  ipsum  honore  habuisse,  tanquam  a  Deo  prophetam  ordinatum.  Quamobrem  dicas  Saulem  non  adeo  gravi  lapsu  Deum  offendisse,  ad  quem  adoraturus  convertitur,  et  humiliatur:  et  qui  se  etiam  condemnat,  ut  Deus  ipsum  in  gratiam  recipiat.  Verum  in  pectore  latebat  clausa  quaedam  hypocrisis.  Morem  enim  eorum  sequitur,  qui  pec-