30:125  125  IN  I.  LIB.  SAMUEL.  CAP.  XV.  126  et  praesidio  non  sum  nixus,  sed  in  hominum  manus  confugi.  Nae  dixerit  ille  quidem  non  hanc  fuisse  suam  mentem,  verum  tamen  talis  est  istius  responsionis  sensus.  Et  ita  solent  vana  effugia  quaerentes  sese  magis  irretire.  Neque  enim  Deus  permittit  ita  sua  peccata  ipsos  fucare  et  piginentis  adornare,  quin  ipsorum  turpitudo  appareat,  et  summum  dedecus  ipsi  coram  Deo  et  hominibus  incurrant.  Nam  solent  hypocritae  Dei  iudicia  contemnere,  modo  aliquam  apud  homines  retineant  autoritatem,  et  virtutis  opinionem.  Sed  Deus  dignam  operibus  ipsorum  mercedem  illis  tribuit.  Nam  coram  sua  maiestate  et  angelorum  facie  condemnatos,  etiam  apud  homines  ipsorum  quam  maxime  tegere  conantur  turpitudinem  detegit.  Conspicuum  istud  in  Saule  culpae  suae  partem  in  populum  derivare  volente,  quem  tamen  fieri  testem  incredulitatis  ipsius  oportet,  quasi  productis  in  medium  ipsius  Saulis  tam  dictis  quam  gestis,  et  quidem  in  maiorem  condemnationem.  Nam  praeter  apertam  rebellionem,  eius  in  Deum  impietas  detecta  est,  quod  Deum  ut  debebat  non  glorificant:  sed  contra  Deum  parvi  fecerit,  et  in  populo  spem  suam  collocant,  cuius  tamen  rebellionem  expertus  erat,  quum  a  Deo  rex  disignatus  populo  exhiberetur.  Verumtamen  digna  sunt  singulari  observatione  ipsius  verba  istiusmodi:  Peccavi,  quia  praevaricatus  sum  sermonem  Domini,  et  verba  tua:  quibus  verbis  peccatum  suum  designat,  nempe  se  non  implevisse  Domini  mandata  quorum  ipse  Samuel  minister  et  interpres  fuerat:  ac  proinde  suam  rebellionem  confitetur.  Atque  hoc  est  caput  omnium  iniquitatum,  Deo  non  subiici.  Quare  si  vitam  recte  instituere  volumus,  danda  opera  est  ut  eam  ad  divinum  verbum,  quod  sanctitatis  plenum  est,  exigamus:  propterea  quod  in  eo  nostra  salus  et  perfectio  sita  est,  ut  audivimus  in  illa  sententia,  meliorem  esse  multis  victimis  obedientiam,  immo  et  virtutum  esse  matrem.  Hoc  igitur  fundamentum  esto  nostrarum  actionum,  quae  in  ruinam  et  exitium  alioquin  abiturae  sunt.  Observandum  praeterea  Saulem  in  eodem  gradu  ponere,  os  Dei  et  verbum  prophetae.  Quibus  verbis  docemur  non  esse  ultra  nubes  investigandam  Dei  voluntatem,  quum  verbi  sui  praecones  ipsius  gratia  nobis  contingunt  :  quemadmodum  et  Mosen  videmus  populum  his  verbis  compellare  et  obtestari  :  Mandatum  hoc  quod  ego  praecipio  tibi  hodie,  non  supra  te  est,  neque  procul  positum.  Nec  in  coelo  situm,  ut  possis  dicere:  Quis  nostrum  valet  ad  coelum  adscendere,  ut  deferat  illud  ad  nos,  ut  audiamus  atque  opere  compleamus?  Neque  trans  mare  positum,  ut  causeris,  et  dicas:  Quis  e  nobis  poterit  transfretare  mare,  et  illud  ad  nos  usque  deferre:  ut  possimus  audire  et  facere  quod  praeceptum  est?  Sed  iuxta  te  est  sermo  valde  in  ore  tuo  et  in  corde  tuo,  ut  facias  illum.  Hic  itaque  Saul  declarat