30:124  hortandum  et  reprehendendum  utilem  esse  admonet.  Unde  colligimus,  1  egentibus  sacram  scripturam  non  satis  esse  si  Dei  voluntatem  intelligant,  aut  quae  vel  ipsi  legerint,  vel  quae  ex  docentibus  et  Dei  verbum  praedicantibus  audiverint,  mente  percipiant  et  comprehendant:  verum,  quoniam  natura  nostra  pleni  sumus  hypocrisi,  et  semper  vana  effugia  quaerimus,  aut  etiam  plane  sumus  stupidi,  necesse  est  nos  ad  vivum  usque  pungi.  Quare  si  post  propositam  doctrinam,  audimus  adversus  peccatores  detonari,  et  Dei  iudicia  et  comminationes  in  medium  adferri  adversus  hominum  peccata,  non  debet  illud  nobis  mirum  et  insolens  videri:  quandoquidem  illis  adminiculis  opus  habemus.  Quapropter  danda  nobis  omnis  opera,  ut  in  illis  proficiamus.  Nam  quae  condemnatio,  qualeve  supplicium  adversus  eos  qui  ad  Dei  reprehensiones  indurabuntur  paratum  est:  quum  Saulem  videamus  hominem  alioqui  satis  arrogantem  et  profanum  tamen  Samuelis  reprehensione  vehementiore  commotum  et  quodammodo  domitum?  Si  is  qui  Dei  spiritus  gratia  vacuus  erat  tamen  contremuit  et  poenitentia  tactus  est,  quid  iis  futurum  est  qui  in  pertinacia  permanserint?  Nos  igitur  in  primis  hinc  discamus,  si  post  lapsum  admoneamur,  et  rectam  viam  doceamur,  et  acriore  aliqua  reprehensione  stimulemur,  nostraque  turpitudo,  ingratitudo  et  malitia  detegatur  et  obiiciatur,  denique  si  acrius  et  vehementius  reprehendantur,  nos  ipsos  continere,  et  in  peccatis  non  perseverare,  sed  potius  ad  bonam  mentem  reverti.  Caeterum  etsi  Saul  peccatum  agnoscit,  non  tamen  sine  exceptione:  quaerit  enim  adhuc  aliquod  effugium,  dicens  se  metuisse  populum:  Quasi  culpam  omnem  in  eos  coniiciat  qui  sibi  autores  fuerant  reservandi  tam  Agagum  Amalecitarum  regem,  quam  opimas  pecudes  in  victimas  et  holocausta.  Sane  potuit  populus  regem  sollicitare,  et  suboriri  in  plebe  murmur.  Verum  tamen  in  hoc  malum  consensit,  quod  autoritate  qua  valebat  apud  populum  poterat  illud  impedire.  Sed  quid  populum  causatur,  qui  ipse  populo  dux  et  autor  fuit,  et  non  simplici  studio  victimarum  et  holocaustorum  pecudes  reservavit,  sed  pravo  affectu  spolia  referre  voluit,  ut  ante  docuimus?  Sed  agite,  causam  istius  metus  quo  se  tanquam  clypeo  tegere  nititur  inquiramus.  Ea  est  infidelitas.  Annon  vero  Deus  illum  in  regem  elegerat?  In  cuius  igitur  protectione  et  tutela  erat?  Sane  dum  populum  metuit,  Dei  videtur  oblitus,  a  quo  regiam  autoritatem  acceperat,  et  a  quo,  populo  de  ipso  non  cogitante,  prosperos  in  illa  dignitate  successus  habuerat.  Nonne  ergo  bis  reus  est  coram  Deo,  tot  beneficia  oblivioni  tradens?  Populumne  ille  metuit,  quasi  non  satis  Dei  praesidio  tutus?  Hinc  apparet  effugia  quaerentem,  prodere  suam  incredulitatem,  quasi  diceret,  Deo  non  sum  confisus:  promissiones  ipsius  neglexi,  quoniam  de  iis  dubitavi  :.  eius  tutela