44:122  tentiam,  nihil  scilicet  fore  obstaculo  quominus  Deus  ecclesiam  suam  instauret.  Merito  autem  quasi  per  modum  anticipationis  hoc  fuit  additum,  quia  undique  cincti  erant  Iudaei  infestissimis  hostibus,  quotquot  vicini  erant,  totidem  erant  hostes:  deinde  erant  exosi  toti  mundo.  Quomodo  ergo  poterant  emergere  in  illam  dignitatem  quae  illis  tunc  promissa  fuit,  nisi  Deus  reliquum  mundum  deleret?  sed  hic  occurrit  propheta,  et  breviter  docet  potius  facturum  Deum  ut  pereant  omnes  gentes,  quam  ut  ecclesia  maneat  in  illo  ignobili  statu.  Videmus  ergo  hic  propheta  nihil  aliud  velle,  quam  Deum  superaturum  esse  omnia  impedimenta,  quae  obiiciet  Satan  et  totus  mundus,  quum  ecclesiam  suam  restituere  volet.  Nunc  tenemus  prophetae  consilium,  et  tenemus  etiam  usum  huius  doctrinae.  Nam  quoties  occurrunt  nobis  impedimenta  et  difficultates,  quae  nos  ad  desperationem  sollicitant,  ubi  de  restitutione  ecclesiae  agitur,  debet  etiam  ex  opposito  venire  nobis  in  memoriam  haec  prophetia,  nempe  in  manu  Dei  esse,  evertere  potius  omnia  regna  terrae,  frangere  et  conterere  quadrigas,  deiicere  et  prosternere  omnes  sessores,  quam  ut  impediant  ecclesiae  instaurationem.  Nam  ultimo  versu  ostendit  propheta  cur  hoc  facturus  sit  Deus,  nempe  ut  floreat  Zerubbabel  cum  toto  populo.  Dicit  igitur,  In  die  illa  dicit  Iehova,  sumam  te  Zerubbabel,  et  ponam  te  quasi  annulum,  quia  elegi  te.  Quemadmodum  paulo  ante  diximus,  hic  compellat  Deus  Zerubbabel,  ut  in  eius  persona  testetur  se  benedicturum  esse  populo,  quem  voluit  collectum  esse  sub  sacro  illo  capite:  tametsi  enim  neque  regno  potiebatur  Zerubbabel,  neque  diadema  gestabat  aut  cidarim:  tamen  erat  ex  tribu  Iehudah  :  et  volebat  Deus  scintillam  aliquam  exstare  regni  eius,  quod  erexerat  in  familia  Davidis.  Quum  ergo  Zerubbabel  tunc  figura  esset  Christi,  hic  pronuntiat  Deus  sibi  annuli  instar  fore,  hoc  est,  sibi  fore  pretiosam  eius  dignitatem.  Nam  similitudo  annuli  etiam  aliis  locis  ponitur.  Et  ex  opposito  dicit  Ierem.  22  c.  (v.  24):  Etiamsi  Chonias  iste  esset  annulus  in  dextra  mea,  inde  evellam  ipsum,  inquit:  hic  autem  dicit.  Deus  Zerubbabel  fore  sibi  quasi  annulum,  hoc  est,  tu  eris  mihi  in  summo  pretio.  Nam  annulus  signatorius  solet  diligenter  servari,  quia  reges  volunt  hac  in  parte  sibi  servari  summam  autoritatein,  ut  sigillo  eorum  credatur  potius  quam  proceribus  etiam  summis.  Ratio  igitur  similitudinis  est,  quod  Zerubbabel,  qui  mundo  erat  contemptibilis,  erit  tamen  Deo  pretiosus.  Atqui  hoc  nunquam  impletum  fuisse  in  persona  Zerubbabel  constat.  Sequitur  ergo  hoc  debere  ad  Christum  aptari.  Deus  in  summa  placere  sibi  ostendit  populum  illum  collectum  sub  uno  capite:  quia  tandem  oriturus  erat  Christus  ex  semine  Zerubbabel,  quemadmodum  etiam  satis  patet.  Et  haec  ratio  notanda  est,  Quia  elegi  te.  Neque  enim  hic  Deus