[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


30:122  est.  Atque  se  ita  rem  habere,  iam  ante  docuimus  Isaiae  testimonio,  Deum  suo  iure  fraudari,  quum  alium  ipsi  cultum  quam  qui  verbo  ipsius  continetur  exhibemus,  quod  solum  illum  esse  nostrum  legislatorem  oporteat.  Quaenam  ergo  ista  amentia  est,  quaecunque  in  mentem  venerint,  Deo  adscribere  in  cultum  :  et  hunc  aut  illum  sequi  doctorem  potius  quam  Deum,  et  ignorantissimos  quosque  fieri  omnium  audacissimos?  Unde  vero  duxit  initium  hic  error,  ut  quidquid  homines  somniaverint,  cultum  Deo  gratum  existiment,  nisi  ex  falsa  sui  opinione,  qua  fit  ut  quisque  sibi  fingat  idolum  proprium?  Nos  vero  sciamus  quotiescunque  reiicimus  praescriptum  a  Deo  cultum,  toties  in  Deum  peccare,  et  tantundem  de  ipsius  honore  et  gloria  detrahere:  quod  res  creatas  in  ipsius  locum  substituamus.  Triumphent  itaque  papistae  de  suo  illo  cultu  quantum  volent,  et  suas  stultas  opiniones  sequantur,  Dei  sapientia  non  contenti,  verum  tamen  illos  totum  Dei  cultum  et  obscurare  et  pervertere  certum  est.  Idcirco  Dominus  noster  Iesus  Christus  15.  Matth.  Pharisaeis  exprobrabat,  illos  suis  traditionibus  legem  Dei  violare.  Nam  quotiescunque  mortales  stultas  suas  imaginationes  amplectuntur  et  in  usu  esse  volunt,  Dei  maiestatem  sibi  vilescere  satis  aperte  testantur.  Et  ex  hoc  fonte  alius  error  promanat.  Nam  ubi  sibi  hoc  indulserunt,  etiam  sibi  persuadent  Deo  gratum  acceptumque  esse  oportere  quidquid  commenti  fuerint.  Quin  etiam  inventis  suis  tantopere  gloriantur,  ut  prae  illis  reliqua  inania  sint  et  futilia.  Sed  hoc  contra  tenendum  est,  eos  licet  Dei  cultum  diligenter  observarent,  nihilominus  tamen  ipsi  permixtionem  illam  displicere.  Neque  enim  Deum  colere  quisquam  rite  potest,  nisi  verbo  ipsius  in  solidum  acquiescat.  Qui  vero  intra  hos  limites  non  se  continet,  eo  devenit  impietatis,  ut  supra  Deum  sapere  videatur.  Nonne  enim  Deo  socium  dare  est  ipsius  autoritatem  reiicere,  quasi  non  amplius  eo  gubernatore  et  legislatore  opus  habeamus?  Denique  ex  supra  dictis  apparet  verissimam  esse  Samuelis  hanc  sententiam,  esse  quasi  peccatum  ariolandi,  recedere  a  Domini  mandato:  ac  proinde  totus  ille  cultus  fictitius  merito  veneficium  et  divinatio  dici  potest.  Quidquid  enim  mortales  fingunt  certum  est  ab  autore  diabolo  proficisci:  et  a  Deo  procul  recedere  qui  doctorem  illum  audit  et  sequitur.  Nam  quum  veritas  et  mendacium  inter  se  pugnent,  qui  non  adhaeret  prorsus  Dei  veritati,  procul  dubio  diabolicis  illusionibus  abducitur,  quod  diabolus  non  sine  causa  nominetur  pater  mendacii.  Quare  si  de  istis  homines  serio  cogitarent,  sane  horrerent  vel  ad  solam  cogitationem  recedendi  a  verbo  Dei.  Sed  eorum,  quaeso,  stuporem  animadvertite,  quos  mirum  est  ita  fascinatos,  ut  non  possint  persuaderi  se  in  errore  versari,  neque  ab  illo  abduci  :  sibique  insignem  iniuriam  fieri  conquerantur,  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci