|
30:122
est.
Atque
se
ita
rem
habere,
iam
ante
docuimus
Isaiae
testimonio,
Deum
suo
iure
fraudari,
quum
alium
ipsi
cultum
quam
qui
verbo
ipsius
continetur
exhibemus,
quod
solum
illum
esse
nostrum
legislatorem
oporteat.
Quaenam
ergo
ista
amentia
est,
quaecunque
in
mentem
venerint,
Deo
adscribere
in
cultum
:
et
hunc
aut
illum
sequi
doctorem
potius
quam
Deum,
et
ignorantissimos
quosque
fieri
omnium
audacissimos?
Unde
vero
duxit
initium
hic
error,
ut
quidquid
homines
somniaverint,
cultum
Deo
gratum
existiment,
nisi
ex
falsa
sui
opinione,
qua
fit
ut
quisque
sibi
fingat
idolum
proprium?
Nos
vero
sciamus
quotiescunque
reiicimus
praescriptum
a
Deo
cultum,
toties
in
Deum
peccare,
et
tantundem
de
ipsius
honore
et
gloria
detrahere:
quod
res
creatas
in
ipsius
locum
substituamus.
Triumphent
itaque
papistae
de
suo
illo
cultu
quantum
volent,
et
suas
stultas
opiniones
sequantur,
Dei
sapientia
non
contenti,
verum
tamen
illos
totum
Dei
cultum
et
obscurare
et
pervertere
certum
est.
Idcirco
Dominus
noster
Iesus
Christus
15.
Matth.
Pharisaeis
exprobrabat,
illos
suis
traditionibus
legem
Dei
violare.
Nam
quotiescunque
mortales
stultas
suas
imaginationes
amplectuntur
et
in
usu
esse
volunt,
Dei
maiestatem
sibi
vilescere
satis
aperte
testantur.
Et
ex
hoc
fonte
alius
error
promanat.
Nam
ubi
sibi
hoc
indulserunt,
etiam
sibi
persuadent
Deo
gratum
acceptumque
esse
oportere
quidquid
commenti
fuerint.
Quin
etiam
inventis
suis
tantopere
gloriantur,
ut
prae
illis
reliqua
inania
sint
et
futilia.
Sed
hoc
contra
tenendum
est,
eos
licet
Dei
cultum
diligenter
observarent,
nihilominus
tamen
ipsi
permixtionem
illam
displicere.
Neque
enim
Deum
colere
quisquam
rite
potest,
nisi
verbo
ipsius
in
solidum
acquiescat.
Qui
vero
intra
hos
limites
non
se
continet,
eo
devenit
impietatis,
ut
supra
Deum
sapere
videatur.
Nonne
enim
Deo
socium
dare
est
ipsius
autoritatem
reiicere,
quasi
non
amplius
eo
gubernatore
et
legislatore
opus
habeamus?
Denique
ex
supra
dictis
apparet
verissimam
esse
Samuelis
hanc
sententiam,
esse
quasi
peccatum
ariolandi,
recedere
a
Domini
mandato:
ac
proinde
totus
ille
cultus
fictitius
merito
veneficium
et
divinatio
dici
potest.
Quidquid
enim
mortales
fingunt
certum
est
ab
autore
diabolo
proficisci:
et
a
Deo
procul
recedere
qui
doctorem
illum
audit
et
sequitur.
Nam
quum
veritas
et
mendacium
inter
se
pugnent,
qui
non
adhaeret
prorsus
Dei
veritati,
procul
dubio
diabolicis
illusionibus
abducitur,
quod
diabolus
non
sine
causa
nominetur
pater
mendacii.
Quare
si
de
istis
homines
serio
cogitarent,
sane
horrerent
vel
ad
solam
cogitationem
recedendi
a
verbo
Dei.
Sed
eorum,
quaeso,
stuporem
animadvertite,
quos
mirum
est
ita
fascinatos,
ut
non
possint
persuaderi
se
in
errore
versari,
neque
ab
illo
abduci
:
sibique
insignem
iniuriam
fieri
conquerantur,
|