|
31:121
121
PSALMUS
XI.
122
ultima
discrimina
eum
exercuit
Deus.
Itaque
Psalmum
(ut
nuper
admonui)
in
duo
membra
distinguere
convenit.
Antequam
enim
Dei
iustitiam
in
tuenda
piorum
salute
celebret
David,
se
cum
ipsa
morte
confLixisse
exponit:
et
tamen
fide
rectaque
conscientia
adeptum
esse
victoriam.
Initio
quoniam
suadebant
omnes
ut
relicta
patria
in
aliquod
exsilium
se
abderet,
ut
nulla
spes
vitae
residua
ei
fieret,
nisi
se
abdicaret
a
promisso
regno,
huic
perverso
consilio
suae
in
Deo
fiduciae
clypeum
opponit.
Sed
antequam
de
re
plura
dicam,
operae
pretium
est
verba
interpretari.
Verbum
-j1)^
quod
vertimus
migrare,
scribitur
in
numero
plurali:
in
singulari
tamen
legitur:
quod
corrupte
fieri
arbitror.
Nam
quia
hoc
sibi
uni
dictum
refert
David,
doctores
hebraei
numerum
pluralem
non
congruere
putantes,
ausi
sunt
aliter
legere
quam
scriptum
erat.
Quod
inde
clarius
colligitur,
quia
nonnulli
eorum,
sensum
literalem
retinere
volentes,
anxie
se
torquent
cur
migrate
potius
dictum
sit,
quam
migra:
et
tandem
ad
frigidam
argutiam
confugiunt,
quasi
fugae
autores
compellent
tam
corpus
quam
animam.
Atqui
in
re
non
difficili
tantopere
laborare
supervacuum
fuit:
quia
certum
est
non
dictum
esse
Davidi
ut
solus
fugeret,
sed
una
cum
suis
comitibus,
quos
omnes
idem
periculum
manebat.
Quamvis
ergo
unum
Davidem
prae
aliis
aggressi
sint,
socios
tamen
complexi
sunt,
quorum
et
communis
erat
causa,
et
simile
periculum.
In
eo
etiam
quod
sequitur,
variant
interpretes,
multi
vertunt,
De
monte
vestro
ac
si
esset
D0T1U
e^
secundum
eos
est
mutatio
personae:
quia
dicendum
erat,
transmigra
e
monte
nostro.
Sed
hoc
per
se
durum
ac
coactum
est.
Nihilo
etiam
melius
convenit
quod
ipsi
volunt,
Iudaeam
vocari
montem.
Alii
legendum
putant
.flSV
1DD
i
n
n
o
c
e8*j
in
montem
sicut
avis,
absque
pronomine.
Verum
si
sequimur
quod
dixi,
optime
fluet
contextus,
migrate
in
montem
vestrum,
quia
habitandi
locus
in
patria
non
datur:
neque
tamen
existimo
quempiam
certum
montem
notari,
sed
ablegatum
fuisse
Davidem
in
rupes
desertas,
quo
illum
sors
duceret.
Huius
consilii
autores
damnans,
testatur
se
Dei
promissione
fretum,
ad
tale
exsilium
minime
animum
adiicere.
Haec
igitur
fuit
Davidis
conditio,
ut
in
extrema
necessitate
eum
omnes
procul
in
loca
deserta
extruderent.
Caeterum,
quia
innuere
videtur
diffidentiae
hoc
fore
signum,
si
in
fuga
salutem
statuat,
quaeritur
annon
licuerit
ei
fugere.
Imo
scimus
variis
exailiis
subinde
fuisse
circumactum:
in
speluncis
quoque
interdum
latitasse.
Respondeo,
quamvis
instar
trepidae
aviculae
fuerit
instabilis,
et
per
diversos
errores
deflexerit
ab
hostium
aucupiis:
tamen
hic
firmum
in
fide
stetisse,
ut
se
a
populo
Dei
nunquam
alienaret.
Quamvis
enim
aliis
esset
desperatus,
quasi
putridum
membrum,
se
tamen
ab
ecclesiae
corpore
nun-
|