30:121  121  IN  I.  LIB.  SAMUEL.  CAP.  XV.  122  eatis  satis  factum  existimans.  Nonne  vero  hinc  fit  conspicuum  ipsi  Deo  bellum  indici,  et,  quae  Dominus  noster  Iesus  Christus  sacramenta  instituit,  quibus  ad  ipsum  deduceremur,  summa  vi  convelli?  Quamobrem  papistae  iactent  licet  summam  obedientiam,  nihilominus  tamen  semper  incantatores  et  venefici  audient,  quotiescunque  templa  sua  vel  potius  lupanaria  ingrediuntur  missam  illam  facturi,  qua  totus  aer  polluitur,  quandoquidem  pro  eo  quod  Dominus  noster  Iesus  Christus  instituit,  suas  blasphemias  reponunt,  et  reliquum  Dei  cultum  foedis  et  impiis  ritibus  polluunt.  Sane  Deus  non  obscure  loquutus  est,  quum  se  vetuit  ulla  rerum  creatarum  imagine  viva  vel  mortua  repraesentari.  Sed  isti,  Deum  se  nosse  non  posse  dicunt,  nisi  aliqua  similitudine  repraesentetur.  Itaque  volunt  idiotas  habere  imagines,  quibus  Deus  repraesentetur  et  sancti,  qui  pro  ipsis  apud  Deum  intercedunt,  quod  ea  sit  hominum  ignorantia  et  ingenii  stupor,  ut  tam  arduas  res  nisi  quibusdam  imaginibus  apprehendere  non  possint.  Nonne  vero  manifesta  ista  rebellio  est,  quum  Deo  sapientiores  esse  volunt,  et  eius  praecepta  negligant,  gloriamque  imminuant  ?  Verum  age  concedamus  ipsis  aliquam  in  istis  suis  gesticulationibus  esse  divini  cultus  speciem,  neque  fuisse  a  Deo  prohibitam,  veluti  quum  auricularem  confessionem  retinent,  et  multa  similia  commenta,  quae  dicamus  esse  (Aeaa  et  indifferentia:  legem  tamen  diabolicam  conscientiis  hominum  imponi  certum  est.  Neque  enim  confiteri  potest  quisquam  peccata  sua,  nisi  serio  illorum  sensu  afficiatur,  et  coram  Deo  pro  illis  gemat,  veniamque  deprecetur.  At  quum  singula  sua  peccata,  semel  quotannis  confiteri  miseri  cogantur,  et  quidem  indicta,  ni  fiat,  poena  peccati  mortalis,  cuius  nulla  sit  unquam  remissio,  nonne  manifesta  est  divinae  autoritatis  usurpatio?  Cuius  enim,  obsecro,  est  coelorum  aditum  claudere?  Cui  mortali  rei  creatae  data  ista  potestas?  Deinde  quantus  conscientiis  scrupulus  iniicitur,  quantus  ignis  accenditur  quo  in  profundissima  abysso  ardeant,  quum  quotannis  omnia  peccata  confitendi  necessitas  imponitur?  Euge,  quis  millesimam  peccatorum  suorum  partem  novit,  et  memoria  repetere  potest?  Nulla  enim  dies  praeterit,  quin  peccemus  in  multis:  quis  ergo  anno  elapso  repetet  memoria  et  enumerabit  singula  peccata  sua,  quum  miseri  homunciones  simus  lumbricorum  instar  humi  reptantes,  et  qui  non  novimus  atrum  ab  albo  natura  distinguere?  Nae  manifesta  in  istis  rebellio,  quoniam  Deus  gravissime  laeditur,  suoque  iure  spoliatur,  et  sua  potestate,  quam  sibi  isti  homines  vendicant,  plebemque  Dei  miserrime  excruciant.  Quapropter  iactent  illi  cultum  divinum  ore  pleno,  contrarium  tamen  prorsus  apparet,  quandoquidem  cultus  ille  vel  potius  superstitio  nullo  modo  verbo  Dei  nititur,  ac  proinde  mera  tantum  idolomania