30:119  119  HOMILIA  LIV.  120  est  qui  nos  doceat  sub  Dei  iugo  contineri,  et  quanta  inde  speranda  utilitas,  hic  maxime  est  insignis:  ac  digna  sententia,  quam  noctes  diesque  versemus,  et  in  perpetua  memoria  habeamus.  Atque  isto  unico  fundamento  niti  debent  quicunque  vocationis  et  muneris  sui  partes  implere  volunt.  Contra  vero  quoniam  leviora  sunt  hominum  ingenia  in  multis  comminiscendis  Deo  cultibus,  sciamus  rebellionem,  divinationisque  crimen  esse  et  idololatriae  a  scriptura  vel  tantillum  recedere:  atque  tanquam  perfidos,  mendaces  ac  vanos  a  Deo  haberi  verbo  ipsius  abutentes.  Quapropter  per  rebellionem  fieri  intelligamus  quidquid  homines  sine  Dei  mandato  suscipiunt,  aut  sine  verbo  ipsius  praeeunte:  et  in  primis  quum  docti  sufficienter  de  Dei  voluntate  illi  non  acquiescunt,  sed  ex  suo  sensu  varios  et  insolentes  cultus  Deo  affingunt.  Denique  rebellio  est,  ut  scriptura  loquitur,  a  via  Domini  recedere.  Hic  vero  solent  hypocritae  varias  excusationes  quaerere,  ac  rebellionis  crimine  sese  liberare.  Nam,  aiunt,  quare  dicimur  rebelles,  qui  Dei  verbum  admittimus:  ac  siquid  eidem  adiicimus,  ex  abundanti  facimus?  Nae,  Deo  inservire  et  eius  esse  cupimus.  Speciosa  sane  excusatio,  sed  inanis,  et  in  qua  manifesta  est  diffidentia  et  contumacia.  Nam  nisi  simpliciter  quod  Dei  verbo  praescribitur  sequimur,  sed  de  nostro  aliquid  admiscemus,  quatenus  a  Dei  verbo  recedimus,  eatenus  contumaces  et  rebelles  sumus.  Ac  proinde  certum  est  inanem  esse  istiusmodi  hypocritarum  excusationem,  quod  aperte  Deo  contradicant,  legemque  ipsius  flocci  faciant.  Nam  etsi  non  apertis  verbis  in  hanc  blasphemiam  erumpunt,  ut  de  Dei  lege  detrahant,  ac  proinde  non  sibi  videntur  rebelles,  quod  legem  Dei  bonam  esse  sciant,  et  ipsius  mandata  nequaquam  contemnenda,  tamen  quandoquidem  Deus  non  permittit  homines  ex  suo  sensu  facere  quae  ad  cultum  ipsius  pertinent,  sed  prohibet  potius  ne  ad  dextram  aut  laevam  declinent,  et  contra,  solum  suum  verbum  esse  omnium  actionum  regulam  iubet,  sane  si  homines  istis  non  acquiescunt,  sed  quasi  sapientiores  ipso  ad  mandata  eius  hoc  vel  illud  adiicere  licentiosius  sibi  permittunt,  nonne  tantundem  de  Dei  autoritate  detrahunt,  ne  solus  sit  hominum  legislator?  Ex  quibus  sole  clarius  est  inanes  et  ridiculas  istorum  esse  excusationes  et  vana  effugia:  ac  proinde  merito  reos  fieri  coram  Deo  contumaciae  et  rebellionis  qui  ab  ipsius  verbo  tantillum  recedunt.  Etsi  vero  sibi  fieri  iniuriam  conqueruntur  de  istis  admoniti,  immerito  faciunt:  quandoquidem  enim  ipsius  Dei  iudicio  condemnantur,  quare  hominibus  id  ipsum  reprehendentibus  irascuntur?  Quare  obsurdescunt  et  obstupescunt  ad  illam  Domini  sententiam,  qua  veluti  fulmine  ab  alto  ad  ima  tartara  detruduntur?  Denique  sua  temeritate  et  stultitia  Deo  quantum  volent  reluctentur,  nobis  satis  sit,