|
44:118
manifesta
Dei
iudicia
non
adiecerint.
Iam
subiicit,
An
adhuc
semen
in
horreo
P
Hieronymus
vertit,
In
germine:
et
probabilis
fuit
ratio
cur
ita
verteret,
qnia
videbat
non
congruere
inter
se
membra,
nisi
nomen
mi3Q
acciperet
pro
germine.
Sed
tamen
deceptus
fuit,
meo
iudicio.
Hebraei
etiam
mihi
non
placent,
quia
quidam
affirmative
legunt,
Quod
semen
sit
in
horreo,
quia
scilicet
non
ausi
fuerant
triticum
suum
terrae
mandare
in
illa
inopia.
Alii
autem
interrogative
legunt,
quasi
diceret
tempus
messis
procul
abesse,
et
tamen
exiguum
illud
quod
restabat
satis
fore
ad
eos
alendos,
sed,
meo
iudicio,
non
quadraret
nomen
seminis
frumento
iam
collecto,
nisi
sationis
respectu.
Itaque
non
dubito
quin
benedictionem
Dei
commendet
in
messe
post
quinque
menses
ventura,
sicuti
paulo
post
repetam.
Quod
enim
quidam
ad
praeteritum
tempus
torquent,
quasi
diceret
propheta
iam
expertos
fuisse
Iudaeos
quid
valeret
Dei
maledictio,
prorsus
coactum
est,
sed
hic
genuinus
est
prophetae
sensus,
An
semen
adhuc
in
horreo?
hoc
est,
an
semen
quod
adhuc
in
terra
latet
collectum
est?
Postea
addit
affirmative,
Neque
vitis,
neque
ficus,
neque
malus-granata,
neque
oliva
adhuc
quidquam
protulerunt.
Erat
enim
nonus
mensis
anni.
Scimus
autem
initium
tunc
fuisse
a
mense
Martio.
Quum
ergo
essent
fere
in
media
hyeme,
pendebant
incerti
quid
futurum
esset.
Mense
Novembri
non
potest
fieri
iudicium,
etiam
a
peritissimis,
qualis
vel
quantus
proventus
sperari
debeat.
Quum
ergo
suspensi
adhuc
haererent,
dicit
propheta
paratam
illis
fore
benedictionem
Dei.
Huc
autem
spectat,
se
proferre
certum
Dei
oraculum,
quia
non
loquatur
de
vindemiis,
quarum
spes
aliqua
iam
apparuerit,
neque
de
messe,*
ubi
spicae
iam
surrexerint.
Quum
ergo
adhuc
periculum
esset
a
grandine,
a
vento
urente,
deinde
a
pluviis,
et
aliis
corruptelis
ac
vitiis
frugum,
dicit
uberrimam
fore
messem,
largas
vindemias:
denique
amplissimum
proventum
et
olei
et
ficuum.
Iam
potuit
certo
agnosci
fides
prophetiae,
quum
Deus
impleret
id
quod
loquutus
erat
per
os
servi
sui.
Nunc
redeo
ad
ipsam
summam.
Sicuti
nuper
attigi,
propheta
hic
Iudaeos
tractat
pro
crasso
ingenio.
Nam
poterat
subtilius
docere
pios,
qui
non
ita
impliciti
vel
dediti
fuissent
terrenis
commodis.
Oportuit
igitur
eum
loqui
ut
ferebat
captus
gentis:
quemadmodum
aliter
docebit
peritus
doctor
vel
pueros,
vel
grandes
natu.
Ostendit
autem
a
signis
Iudaeos
fuisse
ingratos
Deo,
quum
negligerent
structuram
templi,
et
quisque
sedulo,
et
magno
fervore
intentus
esset
ad
ex8truendam
domum
propriam.
Docet
hoc
a
signis.
Quare?
Unde
factum
est,
inquit,
ut
nunc
corruptae
fuerint
fruges
vestrae
rubigine:
nunc
aestu
perierint?
nunc
fuerint
grandine
percussae,
nisi
quia
Dominus
voluit
hoc
modo
corrigere
segnitiem
vestram?
Sequitur
ergo,
poenis
istis
vos
esse
8*
|