|
30:118
ritus
mentitus
est,
quum
ait,
Deo
gratos
et
acceptos
eos
esse
qui
Deo
obtemperant
et
auscultant¡í
Quid
vero
est
auscultare?
Nempe
non
esse
adeo
temerarios
et
imprudentes
ut
quaecunque
aliquis
dixerit
credamus,
aut
in
cerebro
quidquid
libuerit
fingamus
:
neque
eo
devenire
insipientiae,
ut
bonum
aliquid
affirmemus
a
nobis,
aut
quoniam
illud
alius
fecit
id
sequi
velimus:
sed
potius
quae
Deus
verbo
suo
praescripsit
audiamus
et
sequamur.
Namque
fieri
non
potest,
ut
Deo
debitam
obedientiam
reddamus,
quin
prius
ipsius
verbo
docti
fuerimus,
erronea
potius
et
confusionis
plena
futura
nostra
illa
obedientia
Dei
verbo
non
innixa.
Et
licet
diu
multumque
laboraverimus,
inutilis
tamen
labor
est
futurus,
ut
ait
Esaias
propheta,
Deo
non
referente
in
accepti
rationes
quidquid
sine
ipsius
verbo
factum
est.
Audiri
enim
vult
verbum
suum
et
silentium
coli,
ut
edocti
ab
ipso
mandatis
eius
obsequentes
fiamus.
Hanc
obedientiam
et
auscultationem
ait
Samuel
longe
esse
meliorem
et
praestantiorem
victimis,
quibus
verbis
iniici
nobis
fraenum
certum
est,
ne
quid
ex
nobis
ipsis
suscipiamus
et
conemur.
Quare
licet
nulla
comminatio
adderetur,
tanti
tamen
facienda
est
obedientia,
ut
nullis
hominum
clamoribus
ab
ea
deducamur.
Licet
itaque
papistae
obiiciunt,
nos
eas
caeremonias,
eos
ritus
Dei
colendi
non
habere,
quos
ipsi,
nullas
in
templis
nostris
imagines,
nulla
idola,
nullas
cruces,
nulla
altaria,
nulla
denique
ornamenta
conspici,
nihilominus
tamen
etsi
Dei
lege
non
prohiberentur,
quae
prohiberi
deinceps
videbimus,
certos
esse
nos
oportet
Dei
verbum
sequentes
errare
non
posse:
ac
proinde
licet
ab
hominibus
propterea
condemnemur,
Deo
tamen
nos
approbari,
gratumque
illi
et
acceptum
esse
cultum
nostrum,
modo
ne
ab
eius
verbo
recedamus,
sed
in
illo
solo
acquiescamus.
Quapropter
facessant
irriti
hominum
labores.
Nam
quae
dementia
est,
dubium
et
incertum
praeferre
certo
et
indubitato,
quod
Deus
gratum
et
acceptum
habet?
Quid
ergo
miseros
suae
illae
bonae
intentiones
et
inventiones
iuvant,
quae
nihil
nisi
diabolicam
arrogantiam
innatam
testantur?
Quin
imo
Samuelem
aliquid
amplius
adiicientem
audiamus:
neque
enim
tantum
dicit
victimis
obedientiam
longe
praestantiorem,
sed
addit
etiam
rebellionem
esse
peccatum
divinationis,
et
quasi
scelus
idololatriae,
nolle
acquiescere.
Vox
autem
hebraea
quam
idololatriam
vertimus
significat
aliquando
iniquitatem:
sed
hic
pro
idololatria
sumi,
vox
etiam
alia
adiecta
Theraphim,
magis
docet.
Quidquid
ergo
sibi
homines
persuadeant
rata
ista
est
Domini
sententia,
vel
tantillum
ab
ipsius
verbo
recedentes,
quascunque
devotiones
sanctas
praetexant,
non
alio
esse
apud
Deum
loco
quam
idololatrarum
et
divinorum,
et
licet
angeli
nobis
videamur,
pro
idololatris
tamen
ab
ipso
haberi.
Sane
si
quis
in
tota
scriptura
locus
|