[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


30:118  ritus  mentitus  est,  quum  ait,  Deo  gratos  et  acceptos  eos  esse  qui  Deo  obtemperant  et  auscultant¡í  Quid  vero  est  auscultare?  Nempe  non  esse  adeo  temerarios  et  imprudentes  ut  quaecunque  aliquis  dixerit  credamus,  aut  in  cerebro  quidquid  libuerit  fingamus  :  neque  eo  devenire  insipientiae,  ut  bonum  aliquid  affirmemus  a  nobis,  aut  quoniam  illud  alius  fecit  id  sequi  velimus:  sed  potius  quae  Deus  verbo  suo  praescripsit  audiamus  et  sequamur.  Namque  fieri  non  potest,  ut  Deo  debitam  obedientiam  reddamus,  quin  prius  ipsius  verbo  docti  fuerimus,  erronea  potius  et  confusionis  plena  futura  nostra  illa  obedientia  Dei  verbo  non  innixa.  Et  licet  diu  multumque  laboraverimus,  inutilis  tamen  labor  est  futurus,  ut  ait  Esaias  propheta,  Deo  non  referente  in  accepti  rationes  quidquid  sine  ipsius  verbo  factum  est.  Audiri  enim  vult  verbum  suum  et  silentium  coli,  ut  edocti  ab  ipso  mandatis  eius  obsequentes  fiamus.  Hanc  obedientiam  et  auscultationem  ait  Samuel  longe  esse  meliorem  et  praestantiorem  victimis,  quibus  verbis  iniici  nobis  fraenum  certum  est,  ne  quid  ex  nobis  ipsis  suscipiamus  et  conemur.  Quare  licet  nulla  comminatio  adderetur,  tanti  tamen  facienda  est  obedientia,  ut  nullis  hominum  clamoribus  ab  ea  deducamur.  Licet  itaque  papistae  obiiciunt,  nos  eas  caeremonias,  eos  ritus  Dei  colendi  non  habere,  quos  ipsi,  nullas  in  templis  nostris  imagines,  nulla  idola,  nullas  cruces,  nulla  altaria,  nulla  denique  ornamenta  conspici,  nihilominus  tamen  etsi  Dei  lege  non  prohiberentur,  quae  prohiberi  deinceps  videbimus,  certos  esse  nos  oportet  Dei  verbum  sequentes  errare  non  posse:  ac  proinde  licet  ab  hominibus  propterea  condemnemur,  Deo  tamen  nos  approbari,  gratumque  illi  et  acceptum  esse  cultum  nostrum,  modo  ne  ab  eius  verbo  recedamus,  sed  in  illo  solo  acquiescamus.  Quapropter  facessant  irriti  hominum  labores.  Nam  quae  dementia  est,  dubium  et  incertum  praeferre  certo  et  indubitato,  quod  Deus  gratum  et  acceptum  habet?  Quid  ergo  miseros  suae  illae  bonae  intentiones  et  inventiones  iuvant,  quae  nihil  nisi  diabolicam  arrogantiam  innatam  testantur?  Quin  imo  Samuelem  aliquid  amplius  adiicientem  audiamus:  neque  enim  tantum  dicit  victimis  obedientiam  longe  praestantiorem,  sed  addit  etiam  rebellionem  esse  peccatum  divinationis,  et  quasi  scelus  idololatriae,  nolle  acquiescere.  Vox  autem  hebraea  quam  idololatriam  vertimus  significat  aliquando  iniquitatem:  sed  hic  pro  idololatria  sumi,  vox  etiam  alia  adiecta  Theraphim,  magis  docet.  Quidquid  ergo  sibi  homines  persuadeant  rata  ista  est  Domini  sententia,  vel  tantillum  ab  ipsius  verbo  recedentes,  quascunque  devotiones  sanctas  praetexant,  non  alio  esse  apud  Deum  loco  quam  idololatrarum  et  divinorum,  et  licet  angeli  nobis  videamur,  pro  idololatris  tamen  ab  ipso  haberi.  Sane  si  quis  in  tota  scriptura  locus  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci