|
44:117
117
CAPUT
II.
118
Iudaeis,
ubi
viderint
sibi
toties
exprobrari
suam
tarditatem.
Ponite
ergo
super
cor,
hoc
est,
considerate
id
quod
dicturus
sum
a
die
hac,
et
supra,
inquit,
antequam
poneretur
lapis
super
lapidem,
hoc
est,
ab
eo
die
quo
coepi
vos
hortari
ad
aedificandum
templum,
considerate
quid
usque
ad
hunc
diem
contigerit.
Postea
adiungit,
antequam,
inquit,
coeperitis
templum
exstruere,
nonne
dum
quisque
venit
ad
acervum
viginti,
tantum
reperit
decem
modios?
hoc
est
nonne
quum
sperarent
agricolae
sibi
esse
in
horreo
vel
arca
modios
viginti,
decepti
sunt
sua
opinione?
quoniam
scilicet
Deus
arefecerat
spicas,
ut
non
redderent
quod
solebant.
Agricolae
enim
longo
usu
edocti
possunt
facile
coniicere
quid
sperare
debeant
ubi
vident
messem
suam:
sed
adspectus
ipse
frustratus
est
agricolas.
Deus
ergo
maledictionis
suae
signa
illic
ostendit.
Deinde
quum
veniret
quisque
ad
torcular,
et
speraret
sibi
fore
largas
vindemias,
nonne
etiam
deceptus
est?
Nam
pro
cadis
50
tantum
reperit
20.
Postea
adiungit,
Ego
percussi
vos
vento
orientali.
Nam
psntfif
accipitur
pro
vento
urente.
Ventus
autem
orientalis
infestat
Iudaeam
siccitate
sua:
sicuti
etiam
vocant
ppT
vel
rubiginem,
vel
humidum
ventum
ex
quo
nascitur
rubigo.
Scimus
enim
si
humefactae
sunt
segetes,
contrahere
rubiginem,
ubi
sol
calorem
suum
emittit.
Quod
ad
sensum
prophetae,
nulla
est
ambiguitas,
quia
docere
voluit
diversis
modis
fuisse
percussos,
ut
facile
secum
reputare
debuerint
Deum
iratum
esse.
Addit
etiam
grandine.
Nam
si
fames
tantum
vel
ex
frigore,
vel
ex
aestu
contingat,
hoc
tribuitur
fortunae,
vel
astris:
sed
ubi
Deus
exserit
varia
flagella,
tunc
cogimur
agnoscere
iram
eius,
quasi
nos
expergefaceret.
Haec
ratio
est
cur
varias
species
hic
commemoret
propheta.
Dicit
autem
in
omni
opere
manuum
vestrarum.
Quod
alii
vertunt,
Et
omne
opus,
sed
perperam.
Neque
enim
percussi
fuerant
in
suis
corporibus,
sed
in
terrae
cultura.
Tandem
adiungit,
Et
vos
non
ad
me,
hoc
est,
toto
illo
tempore
nihil
profeci,
quum
toties
et
variis
modis
vos
castigarent.
Et
interea
quid
vobis
profuit
contumacia
cordis
vestri?
non
estis
reversi
ad
me
:
ponite,
inquit,
cor
vestrum
a
die
hac,
et
supra.
Repetit
quod
dixerat,
nempe
a
die
24
novi
mensis.
Vidimus
autem
paulo
ante,
prophetam
fuisse
missum
die
illo,
ut
coargueret
populi
peccata.
Ponite
ergo
cor
vestrum,
inquit,
a
die
hac.
Videmus
quam
emphatica
sit
ista
repetitio,
quod
in
rebus
manifestis
adeo
tamen
torpebant
Iudaei,
ut
non
tangeret
eos
sua
penuria
et
esuries.
Scimus
autem
nullum
esse
acriorem
stimulum
ad
homines
pugendos,
quam
dum
fame
laborant.
Quum
ergo
Dominus
victum
illis
raperet
ex
ore,
non
fuisse
attentos
ad
tale
iudicium,
hoc
certe
fuit
nimii
stuporis.
Qua
ratione
hic
propheta
saepius
inculcat,
Iudaeos
fuisse
nimis
segnes,
qui
animum
ad
tam
|