|
31:117
117
PSALMUS
X.
118
hominum
blasphemiis
succumbat,
montis
suae
intuitum
ab
hominibus
avertit.
Additur
ratio
ad
confirmationem
huius
sententiae,
quia
Deus
molestiam
et
vexationem
consideret.
Nam
quia
omnium
iniuriarum
cognitio
Dei
propria
est,
David
fieri
non
posse
colligit,
ut
impiis
per
fas
et
nefas
grassantibus
caecutiat.
Porro
a
genere
ad
speciem
vel
hypothesim
descendit
:
quod
diligenter
notandum
est.
Nihil
enim
facilius
quam
generaliter
fateri,
mundum
et
res
humanas
Deo
esse
curae:
sed
hanc
doctrinam
aptare
ad
quotidianos
usus,
difficillimum.
Et
tamen
friget
quidquid
de
potentia
et
iustitia
Dei
scriptura
praedicat,
nisi
quisque
sibi,
prout
necessitas
tulerit,
hoc
ipsum
accommodet.
Discamus
itaque
exemplo
Davidis
ratiocinari,
quum
Dei
sit
notare
quidquid
noxae
infertur
bonis
et
simplicibus,
ab
eo
considerari
molestias
nostras
et
dolores,
etiamdum
ad
tempus
connivet.
Addit
etiam,
Deum
non
otiosa
speculatione
e
coelo
despicere
quae
hic
fiunt,
sed
suscipere
iudicium.
Nam
ponere
in
manum
nihil
aliud
est
quum
serio
et
cum
effectu
cognoscere.
Sed
nostrum
est
patienter
quiescere,
quamdiu
in
manu
Dei
reposita
erit
vindicta,
donec
brachium
suum
ad
opem
ferendam
extendat.
Ideo
mox
sequitur,
super
te
relinquet
pauper.
Quibus
verbis
significat
David,
dandum
esse
tempus
Dei
providentiae,
ut
pii
homines,
dum
misere
premuntur,
suas
curas
in
Dei
sinum
reiiciant:
et
postquam
suam
ei
salutem
commendaverint,
non
festinent
in
suis
votis:
sed
exonerati
respirent,
donec
ostendat
re
ipsa
Deus
opportunum
esse
agendi
tempus.
Deo
igitur
relinquit
quisquis
in
eius
fidem
se
ita
confert,
ut
fidelem
depositarium
esse
persuasus,
maturum
redemptionis
tempus
placide
exspectet.
Quidam
passive
legunt
relinquetur.
Sed
prior
sensus
rectior
est,
et
cum
ratione
grammaticae
convenit,
nisi
quod
defectiva
est
loquutio:
quia
non
exprimitur
quid
relinquat.
Sed
hic
defectus
Hebraeis
tritus
est,
et
in
re
ipsa
nulla
est
obscuritas:
non
fore
scilicet
irritas
preces
omnium
piorum,
ubi
se
totos
suaque
negotia
Deo
commiserint.
Nam
duo
haec
membra
cohaerent,
super
te
relinquet
pauper,
orphano
tu
eris
adiutor.
Et
pupillum
metaphorice
nominat
quem
prius
dixerat
pauperem.
Verbum
autem
praeteriti
temporis
continuum
actum
designat.
15.
(Qontere
brachium.)
Idem
valet
haec
loquendi
forma
ac
frangere
potentiam.
Non
est
autem
simplex
precatio:
sed
quia
impotens
hostium
furor
ut
plurimum
animos
nostros
percellit,
ac
si
nullo
obstaculo
inhiberi
posset,
hanc
fidei
suae
fulturam
supponit
David,
ne
terroribus
succumbat,
quod
simul
ac
Deo
placuerit
impios
frangere,
eos
et
quidquid
machinantur
in
nihilum
rediget.
Quare
ut
sensus
clarior
sit
in
hunc
modum
resolvenda
est
oratio
:
Domine,
simul
ac
tibi
visum
fuerit
frangere
brachium
impii,
momento
efficies
ut
dispereat,
et
|