[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


31:117  117  PSALMUS  X.  118  hominum  blasphemiis  succumbat,  montis  suae  intuitum  ab  hominibus  avertit.  Additur  ratio  ad  confirmationem  huius  sententiae,  quia  Deus  molestiam  et  vexationem  consideret.  Nam  quia  omnium  iniuriarum  cognitio  Dei  propria  est,  David  fieri  non  posse  colligit,  ut  impiis  per  fas  et  nefas  grassantibus  caecutiat.  Porro  a  genere  ad  speciem  vel  hypothesim  descendit  :  quod  diligenter  notandum  est.  Nihil  enim  facilius  quam  generaliter  fateri,  mundum  et  res  humanas  Deo  esse  curae:  sed  hanc  doctrinam  aptare  ad  quotidianos  usus,  difficillimum.  Et  tamen  friget  quidquid  de  potentia  et  iustitia  Dei  scriptura  praedicat,  nisi  quisque  sibi,  prout  necessitas  tulerit,  hoc  ipsum  accommodet.  Discamus  itaque  exemplo  Davidis  ratiocinari,  quum  Dei  sit  notare  quidquid  noxae  infertur  bonis  et  simplicibus,  ab  eo  considerari  molestias  nostras  et  dolores,  etiamdum  ad  tempus  connivet.  Addit  etiam,  Deum  non  otiosa  speculatione  e  coelo  despicere  quae  hic  fiunt,  sed  suscipere  iudicium.  Nam  ponere  in  manum  nihil  aliud  est  quum  serio  et  cum  effectu  cognoscere.  Sed  nostrum  est  patienter  quiescere,  quamdiu  in  manu  Dei  reposita  erit  vindicta,  donec  brachium  suum  ad  opem  ferendam  extendat.  Ideo  mox  sequitur,  super  te  relinquet  pauper.  Quibus  verbis  significat  David,  dandum  esse  tempus  Dei  providentiae,  ut  pii  homines,  dum  misere  premuntur,  suas  curas  in  Dei  sinum  reiiciant:  et  postquam  suam  ei  salutem  commendaverint,  non  festinent  in  suis  votis:  sed  exonerati  respirent,  donec  ostendat  re  ipsa  Deus  opportunum  esse  agendi  tempus.  Deo  igitur  relinquit  quisquis  in  eius  fidem  se  ita  confert,  ut  fidelem  depositarium  esse  persuasus,  maturum  redemptionis  tempus  placide  exspectet.  Quidam  passive  legunt  relinquetur.  Sed  prior  sensus  rectior  est,  et  cum  ratione  grammaticae  convenit,  nisi  quod  defectiva  est  loquutio:  quia  non  exprimitur  quid  relinquat.  Sed  hic  defectus  Hebraeis  tritus  est,  et  in  re  ipsa  nulla  est  obscuritas:  non  fore  scilicet  irritas  preces  omnium  piorum,  ubi  se  totos  suaque  negotia  Deo  commiserint.  Nam  duo  haec  membra  cohaerent,  super  te  relinquet  pauper,  orphano  tu  eris  adiutor.  Et  pupillum  metaphorice  nominat  quem  prius  dixerat  pauperem.  Verbum  autem  praeteriti  temporis  continuum  actum  designat.  15.  (Qontere  brachium.)  Idem  valet  haec  loquendi  forma  ac  frangere  potentiam.  Non  est  autem  simplex  precatio:  sed  quia  impotens  hostium  furor  ut  plurimum  animos  nostros  percellit,  ac  si  nullo  obstaculo  inhiberi  posset,  hanc  fidei  suae  fulturam  supponit  David,  ne  terroribus  succumbat,  quod  simul  ac  Deo  placuerit  impios  frangere,  eos  et  quidquid  machinantur  in  nihilum  rediget.  Quare  ut  sensus  clarior  sit  in  hunc  modum  resolvenda  est  oratio  :  Domine,  simul  ac  tibi  visum  fuerit  frangere  brachium  impii,  momento  efficies  ut  dispereat,  et   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci