30:117  117  IN  I.  LIB.  SAMUEL.  CAP.  XV.  118  mine  valde  gloriari,  sed  cui  tandem  illam  reddunt?  Iis  nempe  qui  a  Dei  verbo  procul  recesserunt,  et  a  Deo  alieni  facti  sunt,  et  mundum  ab  eo  avertunt,  et  in  eandem  secum  confusionem  trahunt.  Nam  quicunque  Dei  legem  perverterunt,  ut  imaginarios  cultus  Deo  offerrent,  fuerunt  apostatae:  Deumque  de  sua  sede  deturbare,  in  qua  sederent  ipsi,  conati  sunt.  Solus  enim  Deus  est  legislator,  non  futura  alioquin  lege  spirituali:  et  ideo  legislator  et  servator  nuncupatur:  quae  duo  ipsi  proprie  conveniunt  et  individuo  inter  se  nexu  cohaerent.  Unus  enim  legislator  est  qui  possit  servare:  quare  qui  hominum  conscientias  rebus  incertis  legique  Dei  contrariis  et  repugnantibus  adstrinxerunt,  apostatas  esse  certum  est.  Praedicant  sane  papistae  magnopere  obedientiam,  et  ea  maxime  gloriantur.  Sed  cui  praebetur?  Matri  nostrae,  aiunt,  sanctae  ecclesiae  :  atque  ita  Deus  procul  a  tergo  relinquitur.  At  qui  obedientiam  profitetur.  Deo  creatori  exhibeat  illam  necesse  est  :  neque  enim  alteri  Deus  ius  suum  permisit,  quod  sibi  soli  retinet,  et  primae  autoritatis  viros  vult  agnoscere  totam  suam  sanctitatem  et  perfectionem  in  eo  sitam  esse,  ut  ad  ipsius  verbum  sese  componant.  Porro  quae  debeatur  Deo  obedientia,  ex  ipsius  voluntate  nosse  non  possumus,  nisi  ipse  non  doceat:  sed  ipsius  verbo  nobis  patefacto  nulla  superest  amplius  ignorantiae  excusatio.  Nae  si  legem  Deus  non  dedisset,  certum  est  videri  posse  conquerendi  quandam  hominibus  oblatam  occasionem,  quod  Dei  voluntatem  nosse  non  possent:  at  quum  evangelium  habeamus,  quo  docemur  quem  sibi  cultum  Deus  exhiberi  velit,  et  quid  a  nobis  postulet,  nullus  superest  dubitationi  aut  querelae  et  ignorantiae  locus.  Hoc  igitur  firmum  et  ratum  esto,  unico  Deo  legislatori  nostro  deberi  obedientiam  :  deinde  eandem,  ut  Deo  grata  sit,  ad  ipsius  verbum  exigi  oportere:  et  in  eadem  ita  perseverare,  ne  usquam  ad  laevam  aut  dextram  deflectamus:  sed  ut  discipuli  ab  ipsius  ore  pendeamus,  quandoquidem  ea  nos  decet  contentos  esse  sapientia,  quam  docet  qui  suo  iure  solus  noster  doctor  est.  Sequitur  deinceps  superioris  dicti  confirmatio:  Melior  est  enim  obedientia  quam  victimae:  et  auscultare,  magis  quam  offerre  adipem  arietum.  Quae  sententia  nihil  novi  continet,  sed  quae  ante  brevius  et  obscurius  dicta  videbantur  clarius  proponit  et  explanat.  Itaque  ex  verbis  istis,  ea  quae  ante  dixi,  colligimus,  nempe,  rationem  obediendi  Deo,  in  eo  esse  positam  ut  verbum  ipsius  diligenter  meditemur.  Nam  ista  Samuel  coniungit,  obedire  et  auscultare.  Atque  ita  significat  nos  Deo  non  posse  obedire  bonis  nostris  intentionibus,  quibus  tamen  papistae  maxime  nituntur  :  sed  Dei  verbo  regi  nostras  intentiones  oportere,  et  eius  voluntatem  praeire.  Ex  quibus  apparet  eos  iam  esse  condemnatos  qui  eo  impietatis  deveniunt:  neque  enim  sanctus  Dei  spi-