|
31:116
gloria
alienum.
Commune
ergo
tentationis
semen
omnibus
est
insitum,
ut
Deo
manum
suam
et
iudicium
occultante,
de
eius
providentia
dubitare
incipiant,
sed
longe
differunt
pii
a
reprobis:
quia
alii
carnis
sensum
fide
statim
corrigunt
:
alii
vero
in
perversa
imaginatione
sibi
indulgent.
Sic
David
Surgendi
verbo
non
tam
Deum
excitat,
quam
evigilat
ipse,
vel
se
expergefacere
conatur,
ut
aliud
speret
de
auxilio
Dei,
quam
conspicit.
Continet
itaque
hic
versus
utilem
doctrinam,
quo
magis
supinae
ignorantiae
callum
sibi
impii
obducunt,
ut
Deum
res
humanas
non
curare
sibi
persuadeant,
nec
scelerum
fore
vindicem,
ut
nos
eo
magis
in
contrariam
partem
nitamur.
Imo
nobis
incitamento
esse
debet
illorum
impietas,
ut
acriter
dubitationes
repellamus,
quas
illi
non
modo
admittunt,
sed
sibi
data
opera
fabricant.
13.
(Ut
quid
spernit)
Quanquam
rationes
Deo
proferre
supervacuum
est,
quibus
eum
persuadeamus:
nobis
tamen
in
precibus
secum
familiariter
(non
secus
ac
filius
terrenum
patrem
alloquitur)
agere
permittit.
Nam
usus
precandi
semper
notandus
est:
ut
scilicet
Deus
omnium
nostrorum
affectuum
testis
sit:
non
quod
alioqui
ipsum
lateant,
sed
quia,
dum
coram
ipso
effundimus
corda
nostra
tantundem
levantur
curae
nostrae,
et
augescit
impetrandi
fiducia.
Sic
David
in
praesentia
sibi
proponens
quam
absurdum
et
intolerabile
esset,
Deum
impune
sperni
ab
impiis,
inde
spem
remedii
concepit.
Idem
verbum
nunc
repetitur,
quo
prius
usus
fuerat:
quod
alii
vertunt
Provocare,
alii
blasphemare.
Sed
ilia,
quam
praetuli,
significatio
haud
dubie
aptior
est
contextui:
quia
ubi
Deo
eripitur
potestas
et
munus
iudicandi,
contumeliose
ex
suo
solio
detractus
quasi
in
ordinem
cogitur.
Porro
quum
nuper
conquestus
esset,
impios
negare
Deum,
vel
fingere,
neglecta
hominum
cura,
perpetuo
domientem,
nunc
eodem
sensu
dicit
non
requirere.
14.
Vidistit
quoniam
tu
molestiam
et
vexationem
consideras,
ut
ponas
in
manum
tuam
:
super
te
relinquet
pauper,
orphano
tu
eris
adiutor.
15.
Confere
brachium
scelerati
et
improbi:
quaeres
impietatem
eius,
non
invenies
14.
(Vidisti,
quoniam
ete.)
Hic
repente
David
sancto
zelo
accensus,
in
arenam
prodit:
fideque
instructus,
sacrilegas
illas
opiniones
acriter
repellit,
caeterum
quia
nihil
apud
homines
proficere
poterat,
se
ad
Deum
convertit.
Nam
sicut
impii
protervam
scelerum
licentiam
sibi
facere
volentes,
procul
se
a
Deo
subducunt,
et
perverso
mentis
errore
sibi
fingunt
longam
distantiam:
ita
ex
opposito
fideles
a
vagis
et
erraticis
opinionibus
se
colligere
operae
protium
est,
et
sursum
erectis
mentibus
Deum
quasi
praesentem
alloqui.
Merito
itaque
David,
ne
|