|
30:116
mines
sibi
ipsis
renunciantes,
sese
totos
Deo
dedicant,
et
coram
eius
maiestate
propter
peccatorum
suorum
sensum
tremunt;
et
praeterea,
quum
ad
ipsum
rebus
adversis
confugiunt.
Itaque
nullus
locus
amplius
sacrificiis,
nullo
sanguine
pecudum
ut
olim
sub
lege
ad
Deum
placandum
opus
est-:
sed
ipsius
promissis
standum.
Atque
hic
purus
gratusque
et
acceptus
Deo
cultus
est.
Denique
hoc
tenendum
axioma
est,
Deum
reiicere
et
abominari
quemcunque
cultum
a
quo
integritas
cordis
abest,
sed
sola
caereinoniarum
externarum
pompa.
Magnus
enim
iste
contemptus
est
divinae
maiestatis,
quam
nobis
similem
fingimus,
et
rebus
ludicris
placare
studemus,
foris
quidem
externa
superstitione
veram
religionem
ostentantes,
sed
in
pectore
summam
corruptionem
foventes.
Quaie
discamus
Deum
ferre
non
posse
res
tantum
externas
sibi
offerri,
sed
interiore
affectu
et
cultu
delectari,
quod
docet
ille
apud
Ieremiam
supra
dictus
locus,
nempe
optimam
colendi
Dei
rationem
esse
peccatorum
sensu
affici,
et
coram
Deo
magis
ac
magis
humiliari
veniamque
deprecari:
quod
sacrificia
per
se
sint
inania,
nisi
ad
rectum
usum
finemque
referantur:
ut
nempe
a
rebus
istis
terrenis
homines
altius
efferantur,
et
se
miseros
esse
peccatores
agnoscant,
aeterna
morte
dignos,
quibus
lex
tanquam
in
imagine
viva
peccatorum
magnitudinem,
et
quo
in
reatu
apud
Deum
sint
ostendit:
ac
nihilominus
sperent
et
sibi
persuadeant,
se
licet
miseros
peccatores
Deo
tamen
esse
reconciliatos,
ac
proinde
cum
fiducia
ipsum
invocent.
Atqua
ita
firma
stat
ista
conclusio,
nunquam
Deo
placuisse
sacrificia,
nisi
quatenus
longius
nomines
deducunt,
et
ad
verum
Dei
cultum
viam
aperiunt,
veram,
inquam,
fidem,
fiduciam,
preces
et
orationes.
Idcirco
etiam
hoc
loco
Samuel
ait,
Dominum
nolle
holocausta
et
victimas,
sed
potius
ut
obediatur
voci
Domini.
Nam,
ut
ante
diximus,
obedientia
virtutum
omnium
est
parens.
Quamobrem
postquam
diu
investigaverimus
quid
sit
bene
facere,
ad
hunc
fontem
semper
veniendum
est.
Quaenam
enim
boni
perfectio
est?
Sane
Dei
voluntas:
ac
proinde
quamdiu
homines
suae
voluntatis
arbitrium
et
rationem
suam
tanquam
lumen
vitae
sequentur,
a
recta
cultus
divini
semita
semper
aberrabunt.
Sed
voluntas
Dei
est
immutabilis:
et
ideo
dicimus,
obedientiam
virtutum
omnium
parentem.
Nam
possunt
quidem
homines
perfectionis
aliquam
laudem
et
opinionem
apud
alios
habere,
quae
tamen
nulla
sit,
nisi
praescriptam
a
Deo
regulam
sequantur,
et
ad
eius
obsequium
componantur,
et
ab
ipsius
verbo
pendeant.
Hinc
vero
discamus
veram
obedientiam
in
eo
positam
esse,
ut
Deus
summum
dominatum
et
principatum
in
nos
obtineat,
et
cuiuscunque
tandem
ordinis
homines
fuerint
ipsi
subiiciantur.
Sane
papistas
quidem
videmus
obedientiae
no-
|