[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


30:116  mines  sibi  ipsis  renunciantes,  sese  totos  Deo  dedicant,  et  coram  eius  maiestate  propter  peccatorum  suorum  sensum  tremunt;  et  praeterea,  quum  ad  ipsum  rebus  adversis  confugiunt.  Itaque  nullus  locus  amplius  sacrificiis,  nullo  sanguine  pecudum  ut  olim  sub  lege  ad  Deum  placandum  opus  est-:  sed  ipsius  promissis  standum.  Atque  hic  purus  gratusque  et  acceptus  Deo  cultus  est.  Denique  hoc  tenendum  axioma  est,  Deum  reiicere  et  abominari  quemcunque  cultum  a  quo  integritas  cordis  abest,  sed  sola  caereinoniarum  externarum  pompa.  Magnus  enim  iste  contemptus  est  divinae  maiestatis,  quam  nobis  similem  fingimus,  et  rebus  ludicris  placare  studemus,  foris  quidem  externa  superstitione  veram  religionem  ostentantes,  sed  in  pectore  summam  corruptionem  foventes.  Quaie  discamus  Deum  ferre  non  posse  res  tantum  externas  sibi  offerri,  sed  interiore  affectu  et  cultu  delectari,  quod  docet  ille  apud  Ieremiam  supra  dictus  locus,  nempe  optimam  colendi  Dei  rationem  esse  peccatorum  sensu  affici,  et  coram  Deo  magis  ac  magis  humiliari  veniamque  deprecari:  quod  sacrificia  per  se  sint  inania,  nisi  ad  rectum  usum  finemque  referantur:  ut  nempe  a  rebus  istis  terrenis  homines  altius  efferantur,  et  se  miseros  esse  peccatores  agnoscant,  aeterna  morte  dignos,  quibus  lex  tanquam  in  imagine  viva  peccatorum  magnitudinem,  et  quo  in  reatu  apud  Deum  sint  ostendit:  ac  nihilominus  sperent  et  sibi  persuadeant,  se  licet  miseros  peccatores  Deo  tamen  esse  reconciliatos,  ac  proinde  cum  fiducia  ipsum  invocent.  Atqua  ita  firma  stat  ista  conclusio,  nunquam  Deo  placuisse  sacrificia,  nisi  quatenus  longius  nomines  deducunt,  et  ad  verum  Dei  cultum  viam  aperiunt,  veram,  inquam,  fidem,  fiduciam,  preces  et  orationes.  Idcirco  etiam  hoc  loco  Samuel  ait,  Dominum  nolle  holocausta  et  victimas,  sed  potius  ut  obediatur  voci  Domini.  Nam,  ut  ante  diximus,  obedientia  virtutum  omnium  est  parens.  Quamobrem  postquam  diu  investigaverimus  quid  sit  bene  facere,  ad  hunc  fontem  semper  veniendum  est.  Quaenam  enim  boni  perfectio  est?  Sane  Dei  voluntas:  ac  proinde  quamdiu  homines  suae  voluntatis  arbitrium  et  rationem  suam  tanquam  lumen  vitae  sequentur,  a  recta  cultus  divini  semita  semper  aberrabunt.  Sed  voluntas  Dei  est  immutabilis:  et  ideo  dicimus,  obedientiam  virtutum  omnium  parentem.  Nam  possunt  quidem  homines  perfectionis  aliquam  laudem  et  opinionem  apud  alios  habere,  quae  tamen  nulla  sit,  nisi  praescriptam  a  Deo  regulam  sequantur,  et  ad  eius  obsequium  componantur,  et  ab  ipsius  verbo  pendeant.  Hinc  vero  discamus  veram  obedientiam  in  eo  positam  esse,  ut  Deus  summum  dominatum  et  principatum  in  nos  obtineat,  et  cuiuscunque  tandem  ordinis  homines  fuerint  ipsi  subiiciantur.  Sane  papistas  quidem  videmus  obedientiae  no-  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci