|
20:115
115
EPISTOLAE
3997.3998
116
filium
Dei
agnoscendum
adiungi
paterentur:
sed
quum
illud
sit
decretum
patris,
ut
exstet
inter
medios
hostes
filii
regnum,
sustinete
patienter
quod
mon
sine
moerore
a
vobis
audiri
potest.
Interea
vero
ne
pudeat
adhaerere
Domino
cum
perpetua
demissione
et
humilitate,
dum
impii
quasi
victores
passim
exsultant.
Ac
si
illud
vos
angit,
quod
ipsa
coelestis
veritas,
quam
omni
rerum
praesentium
comparatione
superiorem
nobis
esse
oportet,
ita
despecta
iaceat
inter
illos,
vos
ipsi
operam
date,
ut
errantes
reducantur
in
viam.
Ut
eo
perveniatis,
vestro
inprimis
exemplo
illos
afficite,
ut
quod
ad
vos
non
accedunt
pudorem
ipsis
afferat.
Nominatim
ut
rectus
ille
ordo,
qui
soliditatis
vestrae
in
Christum
fidei
fructus
sit,
exstet
apud
vos,
cuius
testimonio
agnoscere
cogantur
Deum
inter
vos
praesidere.
Scitis
hoc
ipsos
in
ore
habere,
quod
nihil
aliud
quam
vagantem
et
effraenem
licentiam
invehere
quaeramus.
Ergo
ipsis
re
ipsa
commonstrandum
est,
nos
non
alio
animo
excussisse
Antichristi
iugum,
quam
ut
Christi
ipsius
iugum
admitteremus.
Atqui
res
longe
aliter
se
habet.
Qui
enim
intolerabiles
illas
conscientiarum
fidiculas
in
papatu
sustinuerunt,
quique
horribilem
illam
animarum
carnificinam
tolerarunt
tamdiu,
nunc
evangelium
obtendunt
ut
anormes
et
exleges
vivant.
Sic
istis
accidit
quod
de
falsis
apostolis
ad
Corinthios
querebatur
Apostolus.
Nempe,
inquit,
omnia
illorum
placide
admittitis,
et
tantum
non
deosculamini,
quum
interea
ad
paternam
obiurgationem
servorum
Dei
ita
refractarii
sitis
(2.
Cor.
ll,
20).
Plerique
autem
hoc
magis
probarent,
ut
se
quisque
pro
arbitrio
gereret,
quibus
tfatis
esse^
videretur,
quod
verbum
Dei
publice
doceretur.
Quasi
vero
perperam
instituta
sit
a
Domino
in
ipsius
ecclesia
disciplina,
quae
omnes
in
officio
contineat.
Atque
ut
familiari
exemplo
hoc
constet:
quaenam
esset
vita
nostra
et
vigor,
si
anima
ita
corpori
inesset,
ut
vel
deessent
nervi
interea,
vel
officium
non
facerent?
Sic
omnino
anima
ecclesiae
verbi
auditione
constat,
ita
ut
etiam
nervorum
locum
obtineat
ordo
et
politia
constituta
apposite,
ad
bonum
corporis
illius
habitum
conservandum.
Atque
eo
spectat
illud
Apostoli,
quod
Deus
noster
non
sit
autor
seditionis
sed
pacis
(1.
Cor.
14,
33).
Illud
praeterea
vel
unum
abunde
esse
oportuerat,
ut
nihil
aliud
obstaret
nobis
ne
difflueremus
ad
malum
:
unum,
inquam,
ecclesiae
reformatae
nomen
quod
gerimus.
Quod
si
quis
hic
timendum
putat,
ne
sub
regiminis
spiritualis
titulo
species
aliqua
dominationis
invehatur,
aut
ne
ministri
sibi
plus
quam
licet
tribuant
et
sua
potestate
abutantur:
vestrum
est
ei
rei
prospicere,
atque
eam
moderationem
adhibere
in
iis
quae
apud
vos
his
de
rebus
statuenda
sunt,
ut
neque
constringatur
quisquam
in
sua
vocatione,
neque
¡ìtiam
fines
legitimi
transsiliantur.
Adeoque
ut
illi
|