|
44:114
stantia,
si
alius
profitetur
honestas
artes,
annon
virtutes
istae
merentur
aliquid
laudis?
Fuisset
igitur
magnus
strepitus
in
populo,
nisi
iam
ita
praefatus
fuisset
Haggaeus,
Ex
legis
definitione
non
sanctificari
quod
profanum
est
tactu
sanctae
carnis:
deinde
pollui
quidquid
attingitur
ab
homine
immundo.
Legalis
igitur
figura
compescuit
omnes
obstreperas
voces,
quae
statim
fuissent
auditae
in
populo.
Caeterum,
quamvis
hodie
cae
re
m
oniae
cessaverint,
neque
sint
amplius
in
usu,
tamen
quod
semel
testatus
est
Deus,
hodie
etiam
vigorem
suum
retinet:
pollui
scilicet
a
nobis
quidquid
attingimus,
nisi
vera
puritas
cordis
praeluceat,
quae
opera
nostra
sanctificet.
Nunc
videndum
est
quomodo
placeant
Deo
opera
nostra.
Nemo
enim
deprehendetur
unquam
purus
vel
integer.
Nam
perfectissimi
quique
tamen
vitiis
laborant:
ita
fiet,
ut
opera
ipsorum
semper
adspersa
sint
maculis,
et
contrahant
aliquam
immunditiem
ex
occultis
sordibus
cordium.
Respondeo
primum,
omnia
opera
ideo
vitiosa
esse
coram
Deo,
et
foetere
etiam
instar
abominationis,
quia
cor
vitiosum
est
naturaliter:
sed
ubi
Deus
corda
fide
purificat,
tunc
incipiunt
opera
nostra
probari,
et
laudem
suam
obtinent
coram
ipso:
quia
scilicet
cor
purgatum
est
fide:
et
puritas
illa
diffunditur
ad
opera
ut
incipiant
Deo
placere.
Hac
ratione
dicit
Moses
Abel
placuisse
Deo
cum
suis
sacrificiis:
respexit
Dominus
ad
Abel,
et
ad
munera
eius.
Moses
si
tantum
dixisset
probata
fuisse
sacrificia
Abelis
Deo,
praepostere
fuisset
loquutus,
vel
saltem
obscure:
quia
subticuisset
quod
erat
prae¡í
cipuum.
Sed
incipit
a
persona,
quasi
diceret
placuisse
Abel
Deo,
quia
scilicet
integro
et
sincero
animo
eum
colebat.
Postea
adiungit,
simul
etiam
probata
fuisse
eius
sacrificia,
quoniam
manabant
ex
vero
timore
Dei,
et
sincera
pietate.
Sic
Paulus
quum
de
vera
legis
observatione
disserit
(1.
Tim.
1,
5),
finis
legis
est,
inquit,
caritas
ex
corde
puro,
et
ex
fide
non
ficta.
Ostendit
ergo
nullum
esse,
vel
censeri
legitimum
opus
coram
Deo,
nisi
quod
proficiscitur
ab
illo
fonte,
nempe
a
fide
non
ficta,-
quae
semper
coniuncta
est
cum
recto
et
simplici
cordis
affectu
atque
integro.
Hoc
unum
est.
Deinde
simul
etiam
tenendum
est,
quomodo
Deus
purificet
corda
nostra
fide.
Est
autem
duplex
purgatio,
quia
primum
reformat
nos
ad
imaginem
suam,
et
insculpit
nobis
verum
et
serium
timorem,
studiumque
obedientiae.
Haec
igitur
puritas
cordis
sese
ad
opera
nostra
diffundit:
quia
ubi
imbuti
sumus
vera
pietate,
nihil
aliud
nobis
propositum
est,
quam
nos,
et
nostra
omnia
offerre
Deo.
Ab
hoc
autem
affectu
longe
distant,
imo
prorsus
alieni
sunt
hypocritae,
et
profani
homines
:
liberaliter
quidem
sua
Deo
offerunt,
sed
volunt
ipsi
manere
sui
iuris:
quia
hypocrita
nunquam
se
Deo
addicet
in
spiritualem
victimam.
Videmus
ergo
ut
fides
dum
corda
nostra
purificat,
8
|