[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


44:114  stantia,  si  alius  profitetur  honestas  artes,  annon  virtutes  istae  merentur  aliquid  laudis?  Fuisset  igitur  magnus  strepitus  in  populo,  nisi  iam  ita  praefatus  fuisset  Haggaeus,  Ex  legis  definitione  non  sanctificari  quod  profanum  est  tactu  sanctae  carnis:  deinde  pollui  quidquid  attingitur  ab  homine  immundo.  Legalis  igitur  figura  compescuit  omnes  obstreperas  voces,  quae  statim  fuissent  auditae  in  populo.  Caeterum,  quamvis  hodie  cae  re  m  oniae  cessaverint,  neque  sint  amplius  in  usu,  tamen  quod  semel  testatus  est  Deus,  hodie  etiam  vigorem  suum  retinet:  pollui  scilicet  a  nobis  quidquid  attingimus,  nisi  vera  puritas  cordis  praeluceat,  quae  opera  nostra  sanctificet.  Nunc  videndum  est  quomodo  placeant  Deo  opera  nostra.  Nemo  enim  deprehendetur  unquam  purus  vel  integer.  Nam  perfectissimi  quique  tamen  vitiis  laborant:  ita  fiet,  ut  opera  ipsorum  semper  adspersa  sint  maculis,  et  contrahant  aliquam  immunditiem  ex  occultis  sordibus  cordium.  Respondeo  primum,  omnia  opera  ideo  vitiosa  esse  coram  Deo,  et  foetere  etiam  instar  abominationis,  quia  cor  vitiosum  est  naturaliter:  sed  ubi  Deus  corda  fide  purificat,  tunc  incipiunt  opera  nostra  probari,  et  laudem  suam  obtinent  coram  ipso:  quia  scilicet  cor  purgatum  est  fide:  et  puritas  illa  diffunditur  ad  opera  ut  incipiant  Deo  placere.  Hac  ratione  dicit  Moses  Abel  placuisse  Deo  cum  suis  sacrificiis:  respexit  Dominus  ad  Abel,  et  ad  munera  eius.  Moses  si  tantum  dixisset  probata  fuisse  sacrificia  Abelis  Deo,  praepostere  fuisset  loquutus,  vel  saltem  obscure:  quia  subticuisset  quod  erat  prae¡í  cipuum.  Sed  incipit  a  persona,  quasi  diceret  placuisse  Abel  Deo,  quia  scilicet  integro  et  sincero  animo  eum  colebat.  Postea  adiungit,  simul  etiam  probata  fuisse  eius  sacrificia,  quoniam  manabant  ex  vero  timore  Dei,  et  sincera  pietate.  Sic  Paulus  quum  de  vera  legis  observatione  disserit  (1.  Tim.  1,  5),  finis  legis  est,  inquit,  caritas  ex  corde  puro,  et  ex  fide  non  ficta.  Ostendit  ergo  nullum  esse,  vel  censeri  legitimum  opus  coram  Deo,  nisi  quod  proficiscitur  ab  illo  fonte,  nempe  a  fide  non  ficta,-  quae  semper  coniuncta  est  cum  recto  et  simplici  cordis  affectu  atque  integro.  Hoc  unum  est.  Deinde  simul  etiam  tenendum  est,  quomodo  Deus  purificet  corda  nostra  fide.  Est  autem  duplex  purgatio,  quia  primum  reformat  nos  ad  imaginem  suam,  et  insculpit  nobis  verum  et  serium  timorem,  studiumque  obedientiae.  Haec  igitur  puritas  cordis  sese  ad  opera  nostra  diffundit:  quia  ubi  imbuti  sumus  vera  pietate,  nihil  aliud  nobis  propositum  est,  quam  nos,  et  nostra  omnia  offerre  Deo.  Ab  hoc  autem  affectu  longe  distant,  imo  prorsus  alieni  sunt  hypocritae,  et  profani  homines  :  liberaliter  quidem  sua  Deo  offerunt,  sed  volunt  ipsi  manere  sui  iuris:  quia  hypocrita  nunquam  se  Deo  addicet  in  spiritualem  victimam.  Videmus  ergo  ut  fides  dum  corda  nostra  purificat,  8  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci