|
31:114
alios
torqueant,
sed
potius
devotio
proprii
capitis:
quia
non
dubitant
sibi
quidvis
imprecari,
quo
melius
fallant.
Ideoque
non
male
a
quibusdam
vertitur
Periurium,
debet
enim
hoc
nomen
allis
duobus
coniungi.
Maledicunt
ergo,
quatenus
ad
fraudandum
et
nocendum
expedit:
hinc
molestia
et
iniquitas,
quia
laqueos
ex
dolis,
periuriis,
et
malitia
contextos,
sine
suo
incommodo
simplices
effugere
nequeunt.
8.
(Sedebit
in
insidiis.)
Verba
futuri
temporis,
quia
continuum
actum
designant,
consulto
in
aliud
tempus
mutare
nolui:
quia
hic
hebraismus
in
alias
quoque
linguas
manavit.
Describit
ergo
David
quid
facere
soleant
impii.
Ac
primo
quidem
latronibus
eos
comparat,
qui
viarum
angustias
obsident,
et
latebras
sibi
deligunt,
ex
quibus
incautos
viatores
deprehendant.
Dicit
etiam
oculos
eorum
intentos
esse,
similitudine
a
iaculatoribus
sumpta,
qui
collimant,
semiclausis
oculis,
ut
rectius
feriant.
Neque
vero
hic
de
vulgo
latronum
sermo
est:
sed
in
magnos
praedones
stylum
dirigit,
qui
sub
honorificis
titulis,
pompaque
et
splendere
flagitia
sua
occultant.
Ideo
D^H^n
nonnulli
vertunt
palatia:
quasi
David
eos
ex
magnificis
atriis
spoliaria
fecisse
dicat,
in
quibus
miseros
homines
ingulent.
Ego
vero
ut
allusionem
esse
concedam,
continuum
tamen
similitudinis
filum
retineo:
atque
ita
interpretor,
non
secus
ac
latrones
villarum
exitus
obsident,
ita
istos,
ubicunque
sint,
suas
insidias
tendere.
Proximo
versu
alia
comparatione
eorum
saevitiam
gravius
exaggerat,
dicens
eos
ad
praedam
inhiare
non
secus
ac
leones
in
suis
lustris:
aequare
vero
truculentas
bestias,
maior
est
immanitas,
quam
latronum
more
grassari.
Notandum
autem
quod
fraudes
et
insidias
semper
violentiae
coniungit,
ut
clarius
exprimat,
modi
omnibus
miseros
fore
Dei
filios,
nisi
coelesti
auxilio
iuventur.
Additur
etiam
altera
similitudo
quae
dolosas
captiones
saevitia
mixtas
clarius
exprimat.
Dicit
enim
eos
rapere,
sed
in
rete
suum
trahendo,
quibus
verbis
intelligit,
non
modo
aperta
vi
et
impetu
ipsos
ruere,
sed
simul
tendere
quoque
retia
quibus
decipiant.
Hoc
totum
decimo
versu
rursus
inculcat,
gestum
ipsum
quasi
per
hypotyposin
oculis
subiiciens.
Atterunt
se,
inquit,
et
demittunt,
ne
scilicet
truculentia
sua
procul
terreant:
quia
potius
illecebris
suis
captare
volunt
quos
non
possunt
nisi
propiore
accessu
laedere.
Videmus
ut
duo
simul
coniungat,
aucupia
vel
decipulas:
deinde
subitam
violentiam,
quoties
in
illorum
manus
incidit
praeda.
Nam
secunda
parte
intelligit,
saevo
impetu
praeter
spem
irruere,
dum
simplices
vident
suae
libidini
esse
obnoxios,
ac
si
leo
ex
sua
cubatione
furiose
consurgeret
ad
praedam
lacerandam.
Sensus
apertus
est,
undique
metuendos
esse
impios,
quia
suam
crudelitatem
dissimulant,
donec
plagis
suis
irretitos
teneant
quos
vorare
cupiunt.
In
verbis
8
|