|
44:113
113
CAPUT
II.
114
haec
definitio,
opera
quantumvis
splendeant
in
oculis
nostris,
nullius
tamen
esse
pretii
vel
momenti
apud
Deum,
nisi
fluant
ex
puro
corde.
Et
prudenter
^tiam
hoc
Augustinus"explicat
libro
contra
Iulianum
quarto.
Dicit
enim
apud
fideles
perperam
fieri
iudicium
de
operibus
ex
ipso
adspectu:
sed
debere
aestimari
a
fonte
suo:
deinde
a
ane.
Non
tam
distincte
loquitur
Augustinus,
sed
tamen
ita
sentit:
t
hoc
potest
colligi
ex
eius
verbis.
Nunc
fontem
operum
dico
integritatem
cordis:
finem
vero,
si
hominibus
propositum
sit
Deo
se
subiicere,
et
consecrare
illi
vitam
suam.
Hinc
ergo
discernimus
inter
bona
et
mala
opera,
inter
vitia
et
virtutes,
nempe
ex
recto
et
simplici
affectu:
deinde
ex
fine,
hoc
voluit
propheta
priore
membro:
et
extorsit
responsum
a
sacerdotibus,
quod
optime
cum
lege
ipsa
consentit,
nempe
nullum
opus,
utcunque
magna
laude
vel
magno
plausu
excipiatur
coram
mundo,
apud
tribunal
Dei
quidquam
mereri,
quia
manat
x
corde
impuro.
Iam
quod
ad
secundam
partem
spectat,
non
minus
difficile
est
persuadere
hominibus,
contaminari
quidquid
attingunt,
si
polluti
sint,
et
tamen
hoc
Deus
palam
ostenderat
Iudaeis:
et
sacerdotes
non
haesitant,
neque
ambigunt,
sed
statim
respondent
quasi
de
re
nota
et
comperta,
quod
scilicet
homo
immundus
contaminet
quidquid
attingit.
Sed
ubi
ventum
est
ad
rem
ipsam,
tunc
refugiunt
homines
quod
tamen
palam
edocti
fuerant:
imo
quod
fateri
coguntur,
donec
videant
se
urgeri:
et
tunc
incipiunt
Deo
obiicere
nimium
rigorem:
Quid
hoc
est,
pollui
quidquid
attingimus,
si
quid
sit
inquinamenti
in
nobis?
Annon
tamen
aliquid
laudis
merentur
nostra
opera,
quum
bona
sunt?
Et
hinc
etiam
iliud
vulgare
dictum,
opera
quae
sunt
de
genere
bonorum
semper
aliquid
mereri:
^tiam
extra
fidem
valere
tamen
ad
promerendum
fidei
donum,
quia
hominem
praeparent
ut
capax
sit
gratiae
spiritus
sancti.
Vocant
autem
opera
de
genere
bonorum,
quae
per
se
laudabilia
sunt,
ut
est
castitas,
ut
est
liberalitas,
ut
est
sobrietas
et
temperantia,
ut
est
beneficentia,
ut
sunt
omnes
eleemosynae.
Sed
pronuntiat
Deus
pollui
virtutes
istas,
etiamsi
homines
rapiant
in
admirationem
sui,
et
meras
esse
ac
foetidas
sordes,
nisi
cor
bene
purgatum
fuerit.
Quare?
Nam
ex
fonte
impuro
et
polluto
nihil
manare
potest,
nisi
impurum
et
pollutum.
Nunc
facile
est
intelligere,
quam
apte
adduxerit
propheta
sacerdotes
et
totum
populum
ad
verum
hoc
discrimen.
Nam
si
ex
abrupto
sic
loquutus
fuisset,
Deo
nullum
placere
opus,
nisi
autor
ipse
bene
purgatus
fuerit
ab
omni
inquinamento,
statim
exortae
fuissent
multae
disceptationes:
Our
Deus
repudiabit
quae
per
se
laude
digna
sunt?
Si
quis
studeat
pudicitiae,
si
alius
liberaliter
eroget
partem
bonorum,
si
alius
se
totum
addicat
publicis
commodis,
si
in
alio
refulgeat
magnanimitas,
et
con-
Galvini
o&ira.
Vol.
XLIV.
|