|
31:113
113
PSALMUS
X.
114
biles
se
mansuros
cogitent.
At
solutio
facilis
est,
fideles
sibi
stabilitatem
non
alibi
quam
in
Deo
promittere,
et
quidem
talem
ut
se
tamen
omnibus
procellis
expositos
esse
noverint
et
patienter
subiiciant
Longe
vero
duo
haec
inter
se
differunt,
Dei
contemptorem,
qui
prospera
fortuna
hodie
fruitur,
humanae
conditionis
oblivisci,
ut
sibi
quietum
nidum
falsa
imaginatione
supra
nubes
figat;
rursus
pium
hominum,
dum
vitam
suam
de
filo
pendere,
milleque
mortibus
obsessam
esse
reputat,
seque
ad
ferendas
quaslibet
aerumnas
offert,
nec
secus
in
mundo
agit
ac
si
in
mari
procelloso
naviget,
solius
tamen
gratiae
Dei
fiducia
molestias
et
anxietates
suas
lenire
ac
solari.
Dicit
impius:
Non
movebor,
vel
non
nutabo
in
perpetuum,
quia
scilicet
roboris
sui
duritiem
ad
omnes
impetus
sustinendos
satis
validam
esse
putat.
Dicit
fidelis:
Ut
nutare
mihi
contingat,
imo
etiam
cadere
subindeque
in
profundum
demergi,
non
erit
tamen
exitialis
ruina:
quoniam
supponet
Deus
manum
suam.
Hinc
et
altera
quaestio
solvitur,
nam
fideles
in
se
ipsis
trepidi,
ad
gratiae
Dei
asylum
propere
confugiunt:
impii
vero
quamvis
expavescant
ad
strepitum
folii
cadentis,
et
in
continua
iaquietudine
versentur,
callum
tamen
stuporis
sibi
obducunt,
vel
accersunt
sibi
insanam
vertiginem,
ut
extra
se
positi
mala
sua
non
sentiant.
Causae
redditio,
quae
sequitur,
quia
non
in
maio,
duos
sensus
recipit,
vel
quod
ex
priori
immunitate
spem
quieti
et
laeti
status
concipiant
impii,
vel
quod
se
a
communi
hominum
ordine,
fallaci
imaginatione,
separent:
sicuti
apud
Iesaiam
28,
15.
dicunt:
Quum
transibit
tempestas,
nos
tamen
minime
attinget.
7.
Exsecratione
os
eius
plenum
est,
et
fraudibus,
et
malitia:
sub
lingua
eius,
afflietio
et
iniquitas.
8.
Sedebit
in
insidiis
pagorum,
in
latebris
occidit
innocentem:
oculi
eius
ad
pauperem
collimabunt.
9.
Insidiabitur
in
abscondito,
quasi
leo
in
cubili
suo:
insidiabitur
ad
rapiendum
pauperem:
rapiet
pauperem
attrahendo
eum
in
rete
suum.
10.
Atteret
se,
deiiciet:
tum
cadet,
in
fortitudinibus
eius*)
coetus
afflictorum.
7.
{Exsecratione
os
ete.)
Huc
tendunt
quatuor
isti
versus,
si
Deus
servis
suis
succurrere
velit,
nunc
opportunum
adesse
tempus:
quia
ad
extremum
usque
licentiae
proruperit
impiorum
licentia.
Primo
conqueritur,
eorum
linguas
periuriis
et
fraudibus
refertas
esse,
gestare
vel
occultare
molestiam
ot
iniurias:
quia
nihil
cum
ipsis
negotii
tractari
queat
nisi
cum
damno.
H/X
(lud
maledictionem
vertunt,
non
est
verborum
exsecratio
quam
in
*)
par
ses
forces,
en
marge:
ou
par
ses
forts,
ascavoir
membres.
Calvini
opera.
Vol.
XXXI.
|