|
30:113
113
IN
I.
LIB.
SAMUEL.
CAP.
XV.
114
num
et
necessarium
est:
ac
proinde
extra
quaestionem
positum,
quare
in
Deo
fiducia
sit
collocanda.
Quandoquidem
Deus
est
omnium
bonorum
fons
et
scaturigo,
nos
vero
contra
omnis
miseriae
et
calamitatis
subiectum.
Idem
esto
dictum
de
precibus
et
orationibus.
Idem
de
caritate,
de
eleemosyna,
de
castitate,
de
temperantia,
et
similibus:
quae
omnia
Deus
sine
exceptione
fieri
praecipit,
quod
qui
secus
faxit
divinae
voluntati
et
legi
repugnet.
Sunt
autem
alia
quaedam
naturae
cuiusdam
mediae,
quae
licet
non
praecipiantur,
tamen
nihil
ad
salutem
conferunt,
sed
per
se
mala
non
sunt:
sed
potius
bona.
Quemadmodum,
exempli
gratia,
ieiunium
per
se
nihil
est,
sicuti
Paulus
ipse
loquitur,
inquiens,
non
esse
in
istis
positum
Dei
cultum.
Neque
enim
sive
edamus,
sive
bibamus,
coram
Deo
meliores
sumus:
neque
etiam
si
cibo
et
potu
abstinuerimus.
Ieiunium
tamen
maxime
prodest
ad
nos
coram
Deo
humiliandos:
et
ad
peccatorum
sensum
in
nobis
augendum,
et
nos
admonendos
de
colenda
sobrietate
et
abstinentia.
Eademque
ratio
est
de
reliquis,
veluti
precatione,
et
aliis
istiusmodi
fidei
adminiculis.
Nae
si
in
templum
veniremus,
et
lapidum
instar
nihil
eorum
quae
dicantur
perciperemus,
aut
ibidem
sine
precandi
affectu
sederemus,
longe
conducibilius
esset
domi
manere,
quam
Dei
templum
frequentare,
Deumque
ludibrio
habere,
et
verbum
ipsius
conculcare,
et
nihili
facere.
Quid
si
apparatu
quodam
externo
et
caeremoniis
ac
pompa
Deum
precemur,
genibus
in
terram
flexis,
et
in
terram
prostrati,
et
tamen
animus
noster
ad
Deum
non
assurgat,
sed
procul
remotus
sit,
et
inania
verba
tantum
iactemus,
sane
divini
nominis
ista
profanatio
est,
imo
et
sacrilegium.
Ex
quibus
apparet
multa
esse
natura
sua
bona,
et
ad
rectum
finem
tendentia,
modo
ad
rectum
suum
usum
applicentur.
Idem
etiam
de
sacrificiis
statuendum.
Neque
enim
fusus
boum,
agnorum
aut
hircorum
sanguis
per
se
Deo
gratus
erat,
quem
fusum
oportebat
tolli
locumque
purgari,
ne
corruptio
vel
foetor
oriretur.
Quid
vero
suffitus
ille
de
pinguedine
animalium?
An
etiam
pinguedinum
adustarum
odore
et
suffimento
peccata
deleri
et
expiari
poterant,
aut
esse
gratus
odor
Domino?
lisae
adustae
pinguedines
nauseam
potius
movent,
quam
gratum
odorem
adferunt.
Quomodo
ergo
Deus
illarum
pinguedinum
odore
fuisset
delectatus,
quarum
adustarum
foetorem
omnes
refugiunt?
Ex
quibus
apparet
sacrificia
natura
sua
Deo
placere
non
potuisse
:
neque
iram
Dei
sanguine
bestiarum
placari,
vel
expiari
peccata:
siquidem
eam
inesse
vim
bruto
ut
animam
hominis
emundet,
nemo
est
qui
ausit
cogitare:
quod
mortuae
pecudis
sanguis
nihil
nisi
corruptionem
habeat.
Atqui
homines
effuso
pecudum
sanguine
quaerunt
ab
omni
macula
peccatorum
repurgari,
ut
coram
Deo
comparere
possint,
et
ea
Calvini
opera.
Vol.
XXX
|