44:112  Vult  ergo  imbutos  esse  homines  vera  sanctitate,  idque  intus,  ut  nihil  sit  fictum,  vel  fucatum.  Dicit  qui  tales  sunt,  hoc  est  quicunque  imbiberunt  verum  Dei  timorem,  eos  rite  litare,  etiamsi  duntaxat  afferant  micam  thuris,  alios  vero  tantum  profanare  cultum  Dei,  etiamsi  multos  boves  adducant:  quia  scilicet  polluitur  novis  et  iteratis  ipsorum  sordibus  quidquid  putant  valere  ad  tegendas  suas  sordes.  Et  hoc  satis  vulgare  fuit  inter  profanos  scriptores:  alius  etiam  poeta,  Non  bene  coelestes  impia  dextra  colit.*)  Sic  loquuti  sunt  illi  ex  communi  naturae  sensu.  Quantum  ad  philosophos  spectat,  tenent  semper  illud  principium,  non  rite  sacrificari  Deo,  nisi  animis  bene  et  penitus  purgatis.  Sed  interea  tam  philosophi  quam  poetae  delapsi  sunt  ad  illud  commentum,  quo  Satan  fascinavit  omnes  a  minimo  usque  ad  maximum,  nempe  placari  Deum  caeremoniis:  inde  tot  piacula,  quibus  confisi  stulti  homines  putarunt  Deum  sibi  fore  propitium,  etiamsi  obstinate  non  desinerent  quotidie  accersere  sibi  novas  poenas,  et  quasi  ex  professo  bellum  gerere  cum  Deo  ipso.  Hodie  in  papatu  principium  quidem  illud  admittent,  nempe  requiri  verum  Dei  timorem,  quia  hypocrisis  contaminat  omnia  hominum  opera.  Neque  enim  audebunt  laudare  qui  ficte  et  quasi  per  ludibrium  Deo  satisfacere  volunt,  quum  tamen  intus  turgeant  et  superbia,  et  contemptu,  et  impietate.  Sed  interea  nunquam  recipient  quod  hic  propheta  dicit,  nempe  homines  non  modo  perdere  operam,  sed  contrahere  novam  pollutionem,  dum  placare  Deum  volunt  suis  sacrificiis,  nisi  interior  puritas  praecedat.  Nam  unde  primum  partialis  iustitia  quam  imaginantur  papistae?  Dicunt  enim  etiam  si  quis  legem  non  observet,  tamen  partem  unam  obsequii  probari  Deo,  et  nihil  magis  tritum  est  apud  eos  quam  nomen  partialis  iustitiae.  Si  quis  ergo  adulter  abstineat  a  furto,  et  eroget  etiam  ex  suis  facultatibus  aliquid,  eleemosynas  illas  volunt  ipsi  et  pronuntiant  sacras  esse.  Atqui  prodeunt  ab  homine  immundo.  Sed  integumentum  iliud  profertur,  quod  sufficit  hoc  vel  illo  modo  Deum  placare.  Sic  papistae  promiscue  volunt  obstringere  Deum  suis  operibus,  etiamsi  referti  sint  immunditia.  Ergo  videmus  non  hodie  primum,  vel  heri  natum  esse  hunc  errorem,  sed  quasi  infixum  esse  in  ossibus  et  medullis  hominum,  ut  scilicet  existiment  Deo  placere  suos  cultus  quamvis  sint  ipsi  immundi.  Ideo  tenenda  est  Une  rondeur  et  droiture  equitable,  Un  esprit  sainct,  rassis  et  vertueux,  Un  coeur  non  feint  et  le  desir  semblable,  Et  de  tout  bien  et  vertu  desireux.  *)  Ovid,  Heroid.  VIL  130  qu'onques  la  main  du  meschant  execrable  aux  dieux  n'offrit  sacrifice  aggreable.