|
31:112
dat
propheta
se
de
felici
impiorum
statu
loqui,
et
continuo,
laetitiae
tenore
qui
eos
inebriat.
Porro
non
tantum
de
ista
felicitate
conqueritur
propheta,
sed
eorum
crimen
inde
exaggerat,
quod
Dei
benignitate
se
ad
malitiam
obdurent.
Ideoque
sic
resolvo
:
Quoniam
illis
continua
prosperitas
fluit,
Deum
sibi
obstrictum
esse
somniant,
ita
fit
ut
procul
a
se
repellant
eius
iudicia.
Quod
si
quis
adversetur,
statim
se
flatu
posse
discutere
confidunt.
Tenemus
nunc
simplicem
prophetae
sensum,
quod
scilicet
Deo
illudant
impii,
tolerantiae
eius
praetextu:
sicuti
nequam
ille
Dionysius
in
secunda
navigatione
iactabat
deos
sacrilegis
favere.
Hinc
fit
ut
Dei
iudicia
longissime
repellant.
Nam
quod
alta
illis
esse
Dei
iudicia,
nonnulli
tantundem
valere
putant,
ac
si
diceret
propheta,
nimis
clementer
ipsis
ignosci:
quemadmodum
alibi
conqueritur
eximi
a
communibus
miseriis:
verbis
non
tam
apte
convenit,
imo
duram
ac
cortortum
esse
apparet.
Dicuntur
ergo
iudicia
Dei
altitudo
esse
impiis,
quia
freti
longa
distantia,
non
modo
sibi
iuducias
in
totam
vitam,
sed
aeternum
cum
morte
foedus
promittunt.
Videmus
enim
ut
tempus
sibi
prorogando
veternum
sibi
obducant:
imo
Deum
coelo
inclusum
fingentes,
quasi
nihil
sibi
esset
cum
eo
negotii,
sese
ad
spem
impunitatis
confirment.
Sicuti
apud
Iesaiam
22,
13
prophetarum
minas
suis
sannis
excipiunt:
Edamus
et
bibamus,
cras
moriemur.
Nam
quum
severa
denunciatione
vindictae
Dei
populum
terrerent
prophetae,
isti
fabulas
esse
clamitabant.
Ideoque
acriter
in
eos
invehitur
Deus,
quod
se
ad
luctum,
cinerem,
et
saccum
vocante,
ipsi
ad
citharam
et
epulas
populum
invitaverint.
Tandemque
iusiurandum
subiicit:
Vivo
ego
si
unquam
delebitur
iniquitas
haec.
Attollunt
quidem
fideles
in
sublime
oculos,
ut
Dei
iudicia
suscipiant:
sed
non
secus
metuunt
ac
si
iam
capitibus
suis
instarent.
Impii
vero
contra,
quamvis
ea
despiciant,
ne
tamen
eorum
metu
vel
cura
turbentur,
in
coelum
ablegant:
sicut
Epicurei
Deum
palam
negare
non
audentes,
fingunt
in
otio
deliciari.
Ex
illo
stupore
manat
"confidentia
de
qua
loquitur
David,
quod
solo
flatu
se
perdituros
non
dubitant
quidquid
hostium
exstiterit.
Nam
verbum
niS
quod
illaqueare
interdum
significat,
hic
pro
autflare
aptius
sumitur.
Eandem
sententiam
proximo
versu
confirmat,
quod
statuant
in
cordibus
suis
se
extra
omne
mutationis
discrimen
versari.
Quamvis
autem
superbas
eiusmodi
voces
saepe
evomant,
solum
tamen
pravae
arrogantiae
occultum
ulcus,
quod
intus
fovent,
perstringit
David:
ideoque
non
recitat
quid
ore
loquantur,
sed
quid
sibi
in
corde
persuadeant.
Quaeritur
tamen
cur
in
aliis
accuset
David
quod
de
se
ipso
toties
profitetur,
nam
Dei
praesidio
fretus,
periculis
omnibus
animose
insultat.
Et
certe
filios
Dei
salutem
suam
in
tuto
locare
convenit,
ut
mundo
centies
ruente,
sta-
|