[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


31:112  dat  propheta  se  de  felici  impiorum  statu  loqui,  et  continuo,  laetitiae  tenore  qui  eos  inebriat.  Porro  non  tantum  de  ista  felicitate  conqueritur  propheta,  sed  eorum  crimen  inde  exaggerat,  quod  Dei  benignitate  se  ad  malitiam  obdurent.  Ideoque  sic  resolvo  :  Quoniam  illis  continua  prosperitas  fluit,  Deum  sibi  obstrictum  esse  somniant,  ita  fit  ut  procul  a  se  repellant  eius  iudicia.  Quod  si  quis  adversetur,  statim  se  flatu  posse  discutere  confidunt.  Tenemus  nunc  simplicem  prophetae  sensum,  quod  scilicet  Deo  illudant  impii,  tolerantiae  eius  praetextu:  sicuti  nequam  ille  Dionysius  in  secunda  navigatione  iactabat  deos  sacrilegis  favere.  Hinc  fit  ut  Dei  iudicia  longissime  repellant.  Nam  quod  alta  illis  esse  Dei  iudicia,  nonnulli  tantundem  valere  putant,  ac  si  diceret  propheta,  nimis  clementer  ipsis  ignosci:  quemadmodum  alibi  conqueritur  eximi  a  communibus  miseriis:  verbis  non  tam  apte  convenit,  imo  duram  ac  cortortum  esse  apparet.  Dicuntur  ergo  iudicia  Dei  altitudo  esse  impiis,  quia  freti  longa  distantia,  non  modo  sibi  iuducias  in  totam  vitam,  sed  aeternum  cum  morte  foedus  promittunt.  Videmus  enim  ut  tempus  sibi  prorogando  veternum  sibi  obducant:  imo  Deum  coelo  inclusum  fingentes,  quasi  nihil  sibi  esset  cum  eo  negotii,  sese  ad  spem  impunitatis  confirment.  Sicuti  apud  Iesaiam  22,  13  prophetarum  minas  suis  sannis  excipiunt:  Edamus  et  bibamus,  cras  moriemur.  Nam  quum  severa  denunciatione  vindictae  Dei  populum  terrerent  prophetae,  isti  fabulas  esse  clamitabant.  Ideoque  acriter  in  eos  invehitur  Deus,  quod  se  ad  luctum,  cinerem,  et  saccum  vocante,  ipsi  ad  citharam  et  epulas  populum  invitaverint.  Tandemque  iusiurandum  subiicit:  Vivo  ego  si  unquam  delebitur  iniquitas  haec.  Attollunt  quidem  fideles  in  sublime  oculos,  ut  Dei  iudicia  suscipiant:  sed  non  secus  metuunt  ac  si  iam  capitibus  suis  instarent.  Impii  vero  contra,  quamvis  ea  despiciant,  ne  tamen  eorum  metu  vel  cura  turbentur,  in  coelum  ablegant:  sicut  Epicurei  Deum  palam  negare  non  audentes,  fingunt  in  otio  deliciari.  Ex  illo  stupore  manat  "confidentia  de  qua  loquitur  David,  quod  solo  flatu  se  perdituros  non  dubitant  quidquid  hostium  exstiterit.  Nam  verbum  niS  quod  illaqueare  interdum  significat,  hic  pro  autflare  aptius  sumitur.  Eandem  sententiam  proximo  versu  confirmat,  quod  statuant  in  cordibus  suis  se  extra  omne  mutationis  discrimen  versari.  Quamvis  autem  superbas  eiusmodi  voces  saepe  evomant,  solum  tamen  pravae  arrogantiae  occultum  ulcus,  quod  intus  fovent,  perstringit  David:  ideoque  non  recitat  quid  ore  loquantur,  sed  quid  sibi  in  corde  persuadeant.  Quaeritur  tamen  cur  in  aliis  accuset  David  quod  de  se  ipso  toties  profitetur,  nam  Dei  praesidio  fretus,  periculis  omnibus  animose  insultat.  Et  certe  filios  Dei  salutem  suam  in  tuto  locare  convenit,  ut  mundo  centies  ruente,  sta-  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci