|
44:111
l
l
l
IN
HAGGAEUM
112
arripiunt
homines
vel
quod
illis
temere
conceditur,
decedat
ipsi
Deo,
sicuti
videmus
fieri
in
papatu.
Quum
papa
ostendere
vult
sine
controversia
parendum
esse
omnibus
suis
praeceptis,
adducit
quod
legitur
in
Deuteronomio
(17,
8),
Si
quaestio
inciderit
de
lege,
summus
sacerdos
iudicabit
inter
sacrum
et
profanum
:
hoc
quidem
verum
est
:
sed
interea
an
summo
sacerdoti
permissum
fuit,
posthabita
Dei
lege,
futiliter
hoc
vel
illud
proferre
sine
delectu?
imo
sacerdos
fuit
legis
interpres.
Ergo
utcunque
Deus
audiri
iubeat
quos
ecclesiae
suae
pastores
praefecit,
vult
tamen
audiri
per
os
ipsorum,
sicuti
prius
dictum
fuit.
Denique
ad
hanc
regulam
exigere
opportet
quidquid
autoritatis
est
in
ecclesia,
nempe
ut
lex
Dei
retineat
suum
gradum,
nec
quidquam
ex
se
ipsis
homines
comminiscantur,
sed
tantum
definiant
ex
verbo
Domini
quid
rectum
sit.
Hoc
autem
in
transcursu.
Venio
nunc
ad
praecipuum
caput:
Sacerdotes
respondent,
non
sanctificari
vel
carnem,
vel
oleum,
vel
vinum,
etiamsi
attigerint
partem
aut
frustum
sacrificii.
Quare?
Sacrificium
enim
quae
profana
sunt
non
sanctificat,
nisi
quoad
expiationem.
Nam
scimus
hunc
finem
fuisse
in
sacrificiis,
ut
homines
qui
polluti
erant
sese
Deo
reconciliarent.
Sed
tamen
bene
hoc
a
sacerdotibus
responsum
fuit,
non
sanctificari
profanam
carnem,
vel
profanum
oleum
tactu
carnis
sanctae.
Quare?
neque
enim
caro
illa
in
eum
usum
dicata
fuerat
Deo,
ut
solo
tactu
purificaret
quae
profana
erant.
Sed
ex
opposito
hoc
etiam
verissimum
est,
si
homo
sit
immundus,
solo
tactu
polluere
quidquid
attingit.
Immundum
anima
intelligunt,
qui
polluerat
se
tactu
cadaveris:
quod
mihi
non
probatur.
Nomen
animae
subinde
in
lege
occurrit
pro
homine
ipso:
Anima,
quae
comederit
morticinum
polluetur:
anima
quae
contigerit
cadaver
polluta
est
(Lev.
17,
15).
Ergo
hic
dicitur
pollutus
anima,
qui
intus
gestat
suam
immunditiem:
quemadmodum
nos
gallice
loquimur,
Pollu
en
sa
personne.
Quisquis
ergo
immundus
est,
solo
tactu
contaminat
omnia
quae
per
se
alioqui
pura
erant:
et
clausula
satis
demonstrat
non
alium
fuisse
doctrinae
finem.
Dixi
quod
satis
erat
de
consilio
prophetae.
Sed
res
ipsa
nunc
fusius
explicanda
est.
Scimus
quam
defunctorie
agere
soleant
homines
cum
Deo.
Ludunt
enim
tanquam
pueri
cum
suis
puppis.
Et
haec
audacia
reprehensa
fuit
a
profanis
hominibus,
quemadmodum
satis
notum
est.
Yix
propheta
quispiam
posset
asperius
invehi
contra
crassam
istam
superstitionem
quam
Persius,
ubi
etiam
puppis
comparat
sacrificia,
quae
tamen
erant
in
summo
pretio
apud
omnes,
ostendit
requiri
aliud
a
Deo:
nempe,
Compositum
ius,
fasque
animi,
sanctosque
reoessus
Mentis,
et
incoctum
generoso
pectus
honesto.*)
*)
Persius
Sat
IL
73.
Gallice:
|