[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


44:111  l  l  l  IN  HAGGAEUM  112  arripiunt  homines  vel  quod  illis  temere  conceditur,  decedat  ipsi  Deo,  sicuti  videmus  fieri  in  papatu.  Quum  papa  ostendere  vult  sine  controversia  parendum  esse  omnibus  suis  praeceptis,  adducit  quod  legitur  in  Deuteronomio  (17,  8),  Si  quaestio  inciderit  de  lege,  summus  sacerdos  iudicabit  inter  sacrum  et  profanum  :  hoc  quidem  verum  est  :  sed  interea  an  summo  sacerdoti  permissum  fuit,  posthabita  Dei  lege,  futiliter  hoc  vel  illud  proferre  sine  delectu?  imo  sacerdos  fuit  legis  interpres.  Ergo  utcunque  Deus  audiri  iubeat  quos  ecclesiae  suae  pastores  praefecit,  vult  tamen  audiri  per  os  ipsorum,  sicuti  prius  dictum  fuit.  Denique  ad  hanc  regulam  exigere  opportet  quidquid  autoritatis  est  in  ecclesia,  nempe  ut  lex  Dei  retineat  suum  gradum,  nec  quidquam  ex  se  ipsis  homines  comminiscantur,  sed  tantum  definiant  ex  verbo  Domini  quid  rectum  sit.  Hoc  autem  in  transcursu.  Venio  nunc  ad  praecipuum  caput:  Sacerdotes  respondent,  non  sanctificari  vel  carnem,  vel  oleum,  vel  vinum,  etiamsi  attigerint  partem  aut  frustum  sacrificii.  Quare?  Sacrificium  enim  quae  profana  sunt  non  sanctificat,  nisi  quoad  expiationem.  Nam  scimus  hunc  finem  fuisse  in  sacrificiis,  ut  homines  qui  polluti  erant  sese  Deo  reconciliarent.  Sed  tamen  bene  hoc  a  sacerdotibus  responsum  fuit,  non  sanctificari  profanam  carnem,  vel  profanum  oleum  tactu  carnis  sanctae.  Quare?  neque  enim  caro  illa  in  eum  usum  dicata  fuerat  Deo,  ut  solo  tactu  purificaret  quae  profana  erant.  Sed  ex  opposito  hoc  etiam  verissimum  est,  si  homo  sit  immundus,  solo  tactu  polluere  quidquid  attingit.  Immundum  anima  intelligunt,  qui  polluerat  se  tactu  cadaveris:  quod  mihi  non  probatur.  Nomen  animae  subinde  in  lege  occurrit  pro  homine  ipso:  Anima,  quae  comederit  morticinum  polluetur:  anima  quae  contigerit  cadaver  polluta  est  (Lev.  17,  15).  Ergo  hic  dicitur  pollutus  anima,  qui  intus  gestat  suam  immunditiem:  quemadmodum  nos  gallice  loquimur,  Pollu  en  sa  personne.  Quisquis  ergo  immundus  est,  solo  tactu  contaminat  omnia  quae  per  se  alioqui  pura  erant:  et  clausula  satis  demonstrat  non  alium  fuisse  doctrinae  finem.  Dixi  quod  satis  erat  de  consilio  prophetae.  Sed  res  ipsa  nunc  fusius  explicanda  est.  Scimus  quam  defunctorie  agere  soleant  homines  cum  Deo.  Ludunt  enim  tanquam  pueri  cum  suis  puppis.  Et  haec  audacia  reprehensa  fuit  a  profanis  hominibus,  quemadmodum  satis  notum  est.  Yix  propheta  quispiam  posset  asperius  invehi  contra  crassam  istam  superstitionem  quam  Persius,  ubi  etiam  puppis  comparat  sacrificia,  quae  tamen  erant  in  summo  pretio  apud  omnes,  ostendit  requiri  aliud  a  Deo:  nempe,  Compositum  ius,  fasque  animi,  sanctosque  reoessus  Mentis,  et  incoctum  generoso  pectus  honesto.*)  *)  Persius  Sat  IL  73.  Gallice:   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci