|
44:110
dotes
legem.
Non
iubetur
Haggaeus
inquirere
de
tota
lege,
sed
tantum
ut
ad
hanc
quaestionem
respondeant
sacerdotes,
idque
ex
Dei
verbo,
vel
legis
doctrina:
quemadmodum
vulgo
dicunt,
Quaeritur
quid
iuris.
Neque
enim
sacerdotibus
permissum
fuit
quidvis
proferre
sine
discrimine,
sed
erant
duntaxat
legis
interpretes.
Haec
ratio
est
cur
iubeat
Deus
prophetam
suum
inquirere
quid
lex
Mosis
definiat
de
hac
caeremonia.
Finis
autem
est,
ut
populus
ex
legalibus
caeremoniis
convictus
non
litiget,
neque
obstrepat,
sed
agnoscat
damnari
omnia
opera
tanquam
vitiosa,
quae
non
manant
ex
puro
et
sincero
cordis
affectu.
Primo
quaerit
Haggaeus,
si
quis
sumat
carnem
sanctam,
hoc
est,
frustum
aliquod
sacrificii
:
si
quis
sumat,
et
gestet
vel
in
manie
a,
vel
in
ala,
hoc
est
in
ora
vestimenti
sui:
deinde
attingat
vel
panem,
vel
oleum,
vel
quodvis
edulium,
an
sanctificabitur
solo
tactu
quidquid
coniunctum
fuerit
cum
carne
illa
sancta.
Respondent
sacerdotes^
Non.
Hic
etiam
crasse
hallucinantur
interpretes,
quia
sanctificari
accipiunt
pro
inquinari,
omnino
perverse:
quia
duplex
hic
quaestio
proponitur
in
medium,
an
caro
sancta
sanctificet
quidquid
attigerit:
deinde
an
homo
impurus,
et
pollutus
contaminet
quidquid
attigerit.
De
priore
membro
scite
et
vere
respondent
sacerdotes,
non
subesse
tantam
vim
sacrificiis,
ut
sanctificent
quidquid
attigerint:
et
hoc
verum
est.
Secunda
etiam
definitio
optime
convenit,
pollui
scilicet
ab
homine
immundo
quidquid
attingit,
quemadmodum
ubique
lex
pronuntiat.
Iam
propheta
accommodat
doctrinam
illam
ad
praesentem
usum
:
Sic
est,
inquit,
populus
iste,
et
gens
ista,
et
opus
manuum
ipsorum.
Nam
quantisper
polluti
erunt,
etiamsi
multos
sumptus
faciant
in
sacrificiis,
et
se
multum
fatigent
in
colendo
Deo,
non
modo
inanis
est
eorum
labor,
sed
quidquid
offerunt
pollutum
est,
ac
mera
abominatio.
Nunc
tenemus
prophetae
verba.
Atqui
ita
transire
ad
rem
ipsam
operae
pretium
est:
primo
antequam
generaliter
de
causa
praesenti
disseram
notatu
dignum
est
quod
hic
dicit
propheta
se
inquirere
de
lege:
quia
non
fuit
in
arbitrio
sacerdotum
quidvis
proferre
quemadmodum
eo
licentiae
progressos
esse
scimus,
ut
tyrannice
mandarent
quod
Deus
nusquam
praeceperat:
deinde
ut
etiam
prohiberent
populum
a
rebus
licitis,
et
quarum
usus
permissus
fuerat
lege
Dei.
Atqui
hic
non
concedit
tantum
licentiae
sacerdotibus
Haggaeus,
ut
quaerat
quid
ipsi
censeant,
sed
quid
contineat
lex
Domini.
Et
hoc
notatu
dignum
esse
dixi:
quia
exitiale
malum
est,
tyrannicum
imperium
in
conscientias.
Et
tamen
diabolus
hoc
praetextu
semper
corrupit
Dei
cultum
et
omnem
pietatis
doctrinam,
dum
extulit
absque
modo
autoritatem
ecclesiae.
Verum
quidem
est,
fuisse
sacerdotale
officium
plenum
dignitatis,
et
dignum
reverentia:
sed
videndum
semper
est,
ne
quod
sibi
|