30:109  109  IN  I.  LIB.  SAMUEL.  CAP.  XV.  110  in  aliquod  vitium  arguantur,  mille  artibus  se  excusare  conabuntur:  non  quidem  quasi  adversus  Deum  insurrecturi,  sed  hominibus,  si  possint,  fucum  facturi.  Sed  si  acrius  urgeantur,  ut  omnis  excusatio  ipsis  adimatur  et  fucus  tollatur,  tum  virus  suam  occultum  produnt,  et  veluti  furore  perciti  in  Deum  ipsum  exacerbantur,  et  omnia  querelis  implent  istiusmodi:  Nihilne  ergo  tolerabitur?  Nonne  Deus  ipse  praecepit  ut  alii  alios  toleremus?  Quid  ergo  premimur  nobis  tam  horrenda  Dei  vindicta  proposita?  An  haec  ratio  est  homines  ad  Deum  adducendi,  ac  non  potius  in  desperationem  vocandi?  Infirmi  sumus,  et  quid  homo  sit,  nemo  nescit.  Nae  si  Deus  in  hominum  facta  secundum  suae  iustitiae  severitatem  intueretur,  morti  aeternae  omnes  addiceremnr.  At  non  tam  crudelis  Deus,  quam  ab  istis  fingitur.  Verum  enimvero  venire  deberet  illis  in  mentem,  quum  verba  filii  Dei  usurpant,  quibus  Dei  clementia  commendatur,  Deum  infirmos  tolerare  eos,  qui  Dei  iudiciis  attoniti  et  corde  contriti  metuunt  eius  minas,  quos  idem  ipse  sublevat:  et  contra  sese  efferentes,  et  capita  in  altum  tollentes  deprimere,  ut  adversus  Deum  insurgentes  maiore  cum  exitio  deturbentur,  et  confringantur.  Deus  enim  est  nimium  dura  rupes:  ante  cuius  conspectum  ipsi  montes  instar  nivis  colliquescunt  :  quare  licet  totis  viribus  homines  adversus  eum  conspirarint,  quid  aliud  in  ipsius  conspectu  futuri  sunt,  quam  aquae  gutta  ad  magnum  incendium?  Quamobrem  qui  de  peccatis  reprehensi,  de  severitate  nimia  conqueruntur,  potius  quam  peccata  agnoscentes  sese  coram  Deo  magis  ac  magis  deiiciant  et  humilient,  et  veniam  deprecentur:  quid  aliud  faciunt  quam  quod  adversus  Deum  sese  obdurant,  et  se  nulla  teneri  religione  palam  profitentur,  et  adversus  se  ipsos  vel  inviti  sententiam  ferunt,  quandoquidem  quod  occultum  esse  hominibus  arbitrantur,  Deo  est  apertum  et  detectum?  Quapropter  eo  magis  observandum  est  istud  Saulis  exemplum,  quod  natura  simus  ad  hoc  vitium  procliviores,  donec  Deus  ipse  nos  sancto  suo  spiritu  renovarit.  In  primis  vero  cavendum  magnopere  ne  Deum  veluti  nobis  aequalem  faciamus:  sed  potius  danda  opera,  ut  coram  ipso  nostro  iudice  magis  ac  magis  humiliemur,  et  nos  ipsos  condemnemus,  quo  facilius  gratiam  ab  ipso  impetremus:  ac  sciamus  quaecunque  effugia  quaesiverimus  totidem  foveas  fore  in  quas  praecipites  ruamus.  Quare  si  admoniti  ut  ad  meliorem  frugem  revertamur,  virus  nostrum  despumare  incipimus,  certum  est  in  nos  ipsos  exitium  redundaturum.  Metuamus  itaque  et  fugiamus  tantum  exitium  :  et  coram  Dei  maiestate  sic  deiiciamur,  ut  misericordiam  obtineamus:  quae  semper  erit  parata,  modo  cum  seria  poenitentia  et  ^xavoCa  veniam  deprecemur.  Caeterum  si  contingat  eos  qui  in  hunc  modum  sese  pertinaciter  gerunt,  in  eorum  esse  numero  qui