[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


30:108  admitti:  sed  non  semper  existimabimus  peccatum,  si  quis  impius  et  incredulus  tollatur  aut  iustificetur.  Atqui,  inquit  Solomon,  eodem  utrique  crimine  rei  tenentur.  Nam  alibi  dicit  Dominus  per  prophetam:  Vae  homini  qui  dicit  malum  esse  bonum,  et  bonum  malum.  Sane  utrorumque  par  est  iudicium.  Quemadmodum  enim  malum  odisse  debemus,  et  eos  a  quibus  admittitur:  sic  etiam  scire  Deum  neque  toleraturum,  neque  impunitos  relicturum  eos  qui  impios  iustificant:  et  praesertim  ab  iis  qui  iuri  dicundo  praefecti  sunt  rationem  repetiturum,  si  impios  toleraverint  et  ius  perverterint,  neque  passurum  ut  sedes  illa  ad  quam  ipsos  evexit  ita  foedetur  iniustitia,  licet  eam  homines  dissimulent:  et  ut  gladio  abutantur  quem  ipsis  ad  malos  coercendos,  bonos  autem  tutandos,  commisit,  et  legatorum  suorum  vices  hac  in  parte  sustinere  voluit.  Et  de  istis  hactenus:  pergamus  ad  Saulis  excusationes,  et  consuetis  artibus  iis  qui  cedere  nolunt  utentem  eum  audiamus.  Iam  antea  deteximus  ipsius  hypocrisin,  quum  in  populum  reiecit  culpam  qua  ipse  tenebatur.  Sciebat  enim  Samuel  ipsum  esse  reum  eius  cuius  populum  accusabat.  Nihilominus  tamen  populum  tanquam  patronum  advocat,  qua  in  re  se  mirifice  vanum  et  mendacem  ostendit,  qui  Deum  infanti  similem  existimet,  dum  factum  ita  fucare  nititur,  quasi  nihil  in  eo  sit  perspecturus.  Sed  longe  se  impudentiorem  prodit,  et  hypocrisin  tegit,  quum  ait:  Implevi  verbum  Domini.  Nam  ita  prophetae  mendacium  impingit.  Ille  tamen  regem  Amalecitarum,  ille  greges  ovium,  et  armenta  boum  reservarat,  et  spolia  ceperat.  Sed  propheta  satis  monstravit  se  de  suo  nihil  adferre:  Dei  tantum  se  nuncium  esse,  ad  perferenda  quae  superiore  nocte  per  revelationem  mandata  ad  ipsum  acceperat.  Saul  itaque  non  tantum  in  prophetam  arrogantius  insurrexit,  sed  in  ipsum  Deum,  quasi  mendacium  illi  impingat.  En  quo  amentiae  homines  deveniant,  quum  in  peccatis  occalluerunt,  Deique  tribunal  refugiunt.  Nam  se  in  omnes  formas  vertunt,  et  longis  ambagibus  verum  falso  confundere  nituntur,  et  inanibus  excusationibus  sese  tutantur.  Neque  vero,  inquam,  aperte  Deo  bellum  indicunt,  neque  adversus  ipsum  petulanter  insiliunt  repente:  sed  ubi  ad  tempus  vanas  excusationes  quaesiverunt,  si  deinceps  reprehendantur,  occultum  venenum  produnt,  et  quod  intus  latebat  virus  eiaculantur,  ut  vel  Deum  ipsum  audeant  provocare.  Et  se  quidem  illum  multis  colere  caeremoniis  simulant,  sed  iudicem  ferre  nolunt,  si  ad  poenas  sumendas  properat;  quin  potius  de  solio  ipsum  deiicere  vellent.  Non  aliter  hic  se  Saul  erga  prophetam  gessit.  Neque  id  mirum  videri  debet,  quandoquidem  eum  esse  hominum  morem  quotidiana  nimium,  proh  dolor!  docet  experientia.  Nam  qui  ad  tempus  se  valde  religiosos  esse  simularunt,  si  lapsi  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci