|
31:107
107
PSALMUS
X.
108
hac
precandi
forma,
quantumvis
impotenter
superbiant
hostes
nostri,
tamen
in
manu
Dei
esse,
nee
plus
posse,
quam
illis
permittit:
nec
dubium
esse
quin
Deus>
quoties
volet,
redditurus
sit
omnes
eorum
conatus
vanos
et
irritos.
Ideoque
nomen
hominis
ponit
quod
ab
aerumnis
deductum
est,
ac
si
quis
latine
diceret
mortalem
hominem,
vel
caducum.
Porro,
Deus
gentes
coram
facie
sua
iudicare
dicitur,
quum
eas
quodammodo
ad
tribunal
suum
stare
cogit.
Scimus
enim
incredulos,
donec
violenter
trahantur
in
consepectum
Dei,
tergum
illi
obvertere,
ut
iudicem
suum
non
cogitent.
21.
(Impone
Iehova.)
JTIIU
Graecus
interpres
legislatorem
vertit:
a
jrn1
deducens,
quod
docere
interdum
significat.
Sed
circumstantia
loci
postulat
ut
pro
metu
vel
terrore
sumamus,
idque
inter
omnes
sani
iudicii
doctores
convenit.
Porro,
videndum
est
de
qua
timoris
specie
loquatur,
nam
Deus
communiter
electos
etiam
suos
timore
subigit
ad
obsequium.
Sed
quia
suum
erga
eos
rigorem
temperat,
et
simul
emollit
lapidea
ipsorum
corda,
ut
sponte
et
placide
se
submittant,
proprie
non
dicitur
eos
metu
cogere.
Erga
reprobos
diversum
agendi
modum
tenet,
quia
enim
inflexibilis
est
eorum
durities,
ut
facilius
sit
eos
frangi
quam
corrigi,
violenter
indomitam
ipsorum
contumaciam
subigit:
non
quod
resipiscant,
sed
quia,
velint
nolint,
illis
exprimitur
suae
infirmitatis
confessio.
Quantumvis
enim
fremant,
atque
ebulliat
ipsorum
rabies,
imo
truculentia
superent
feras
belluas:
obiecto
tamen
Dei
terrore,
cum
suo
impetu
sternuntur,
atque
etiam
mole
ruunt
sua.
Quod
quidam
exponunt
de
Davide,
ut
sub
eius
iugum
Deus
gentes
mittat,
eiusque
imperio
reddat
tributarias,
frigidum
est
ac
coactum.
Terror
enim
generaliter
quaevis
Dei
flagella
comprehendit,
quibus
retunditur
eorum
contumacia,
qui
Deo
nunquam
parerent
nisi
inviti.
Sequitur
deinde
quorsum
gentes
adigi
oporteat,
nempe
ut
se
mortales
homines
cognoscant.
Quod
etsi
prima
specie
videtur
levis
esse
momenti,
non
vulgarem
tamen
doctrinam
continet.
Quid
enim
est
homo,
ut
digitum
a
se
ipso
movere
audeat?
Atqui
perinde
exsultat
impiorum
omnium
licentia,
ac
si
omnibus
impedimentis
soluti
essent.
Sibi
quidem
falsa
imaginatione
arrogant
quidquid'
Dei
proprium
est:
denique
nunquam
eo
intemperantiae
ruerent,
nisi
illis
ignota
esset
sua
conditio.
Non
intelligit
quidem
David
eo
usque
profecturos
esse
impios
sub
Dei
ferulis,
ut
vere
se
et
ex
animo
humilient
:
sed
cognitio
de
qua
loquitur,
tantum
est
experimentalis:
ac
si
dixisset:
Fac
Domine,
quando
eos
ignoratio
sui
in
furorem
praecipitat,
ut
re
ipsa
sentiant
vires
suas
stultae
confidentiae
esse
impares,
ac
ubi
eos
frustratae
erunt
vanae
spes,
pudefacti
iaceant.
Hoc
vero
saepe
accidere
potest,
ut
tamen
non
resipiscant,
quibus
ostensa
est
sua
infirmitas:
sed
satis
est
cum
ludibrio
sacri-
|